Bölüm 1

1. Bölüm: HAFIZA KAYBI

“Yoruldum artık. Gurur, beni de anla!” dedim gözyaşları içinde.

“Uyan artık, ne olur! Yalvarıyorum sana, beni daha fazla sensiz bırakma sevgilim. Yapamıyorum!”

Hiçbir kıpırtı yoktu.

O sırada Yasemin geldi.

“Tamam Dila, kendini daha fazla yıpratma artık. Hadi gel arkadaşım.”

İç çeke çeke tuvalete gittik. Yüzümü yıkadım, toparlandım ve Aras’ın yanına geldim.

Aras’ın yanına tekrar oturduğumda odanın içindeki sessizlik daha da ağır geliyordu. Doktordan izin alıp Gurur'un yanına girdim Makineden gelen düzenli sesler dışında hiçbir şey yoktu. Parmaklarını hafifçe tuttum; buz gibiydi. İçimde hâlâ küçücük de olsa bir umut vardı. Belki gözlerini açar, belki bana yine o yarım gülümsemesiyle bakardı.

Yasemin camın kenarında durmuş, bizi izliyordu. Bir şey söylemek istiyor ama söyleyemiyordu sanki. Ben ise sadece Gurur'a bakıyordum.

“Bak,” dedim kısık bir sesle, “ben hâlâ buradayım. Gitmene izin vermedim, vermeyeceğim de.”

Tam o anda parmakları çok hafif kıpırdadı.

Nefesim kesildi. Bir an gördüğüme inanamadım. Hızla ayağa kalktım.

“Yasemin… Yasemin, gördün mü?” dedim titreyen sesle.

Yasemin bir anda yanımıza koştu. Tam hemşireyi çağıracaktı ki Aras yanıma geldi ve dudakları aralandı.

Başımı ona çevirdim.

“Dila…” diye fısıldadı.

O an gözlerim yeniden doldu ama bu kez acıdan değil, umut yüzündendi