BÖLÜM 1

UNUTULAN CİNAYET 🥀

1. BÖLÜM

Ankara'nın serin sabahlarından biriydi.

Derin, telefonunun alarmını üçüncü kez erteledikten sonra gözlerini açtı. Saate baktığında yataktan kalkması gerektiğini anladı.

Bugün de üniversiteye geç kalmak üzereydi.

Derin hızlıca hazırlanıp çantasını omzuna attı. Odasından çıkarken mutfaktan gelen annesinin sesini duydu.

Annesi: Derin! Kahvaltı etmeden nereye?

Derin: Anne, geç kaldım!

Annesi: Her sabah aynı bahane!

Derin cevap vermeden kapıya yöneldi. Tam ayakkabılarını giyerken telefonuna bir mesaj düştü.

Defne: Neredesin? Bora yine söylenmeye başladı.

Derin mesajı okuyup gülümsedi.

Derin: Geliyorum, patlamasın.

Derin birkaç dakika sonra apartmandan çıktı. Sokağın köşesine geldiğinde Defne, Bora ve Ege'yi her zamanki yerlerinde beklerken gördü.

Bora kollarını göğsünde birleştirmiş, sabırsızca saate bakıyordu.

Bora: Sonunda! Hanımefendi teşrif etti.

Derin: Günaydın demek bu kadar zor mu?

Ege: Siz daha sabah sabah başladınız mı?

Defne: Bunlar susarsa gün doğmayacak zaten.

Derin gülerek arkadaşlarının yanına geçti.

Dört arkadaş birlikte üniversiteye doğru yürümeye başladı. Yol boyunca Bora ve Derin'in atışmaları hiç bitmedi.

Bora: Bu arada bugün ilk dersimiz neydi?

Defne: Medeni hukuk.

Bora: Harika. Daha güne başlamadan hayat enerjim bitti.

Ege: Senin zaten hayat enerjin yok.

Derin: İlk defa Ege'ye katılıyorum.

Bora ikisine de dönüp gözlerini devirdi.

Bora: Çok güzel, birleşip bana saldırın zaten.

Üniversitenin kapısından içeri girdiklerinde kampüs oldukça kalabalıktı. Öğrenciler bir yerlere yetişmeye çalışıyor, bahçedeki masalarda sohbet ediyordu.

Defne telefonuna bakarak konuştu.

Defne: Bu arada bugün ders çıkışı bir yere gidelim mi?

Bora: Önce şu ders bitsin de geleceği sonra düşünürüz.

Ege: Senin tek düşündüğün şey eve gidip uyumak.

Bora: En azından hayallerim var.

Derin kahkaha atarken sınıfın kapısına geldiler.

Dört arkadaş sınıfa girdi. Arka sıralardan birine geçip yan yana oturdular. Derin çantasını sandalyenin yanına bıraktı ve telefonunu masaya koydu.

Bora: Bugün hocanın gelmemesi için dua ediyorum.

Defne: Daha dün aynı şeyi söyledin.

Bora: Ve işe yaramadı. Bugün tekrar deneyeceğim.

Ege hafifçe güldü.

Ege: Senin dersle aranda ciddi bir düşmanlık var.

Derin: Bence dersler de ondan nefret ediyor.

Bora cevap verecekken sınıfın kapısı açıldı ve hocaları içeri girdi.

Ders başladıktan birkaç dakika sonra Derin, önündeki deftere bir şeyler karalamaya başladı. Hocanın anlattıklarını dinlemeye çalışıyordu ama arkasından gelen fısıltı dikkatini dağıttı.

Bora: Derin.

Derin arkasına dönmeden cevap verdi.

Derin: Ne var?

Bora: Kalemin var mı?

Derin masanın üzerindeki kalem kutusunu ona uzattı.

Derin: Al ama bu sefer kaybetme.

Bora: Ben hiç kalem kaybetmem.

Ege araya girdi.

Ege: Geçen hafta üç tane kalemimi sen aldın.

Bora: Onlar kayıp değil, geçici olarak bende.

Defne gülmemek için kendini zor tuttu.

Dersin bitmesiyle birlikte sınıftaki öğrenciler yavaş yavaş dışarı çıkmaya başladı. Derin defterini çantasına koyarken Defne koluna dokundu.

Defne: Kantine gidelim mi? Çok acıktım.

Derin: Sabah kahvaltı etmedin mi sen?

Defne: Ettim ama üzerinden kaç saat geçti!

Bora: Ben de geliyorum. Belki biri bana yemek ısmarlar.

Ege: Rüyanda görürsün.

Bora: Denemekten zarar gelmez.

Dördü birlikte sınıftan çıktı.

Kantine geldiklerinde Defne boş bir masa bulup oturdu. Derin de yanına geçti. Bora ve Ege içecek almak için sıraya girdi.

Defne: Bu arada dün sana anlattığım şeyi düşündün mü?

Derin: Hangisini?

Defne: Kızım, kaç tane şey anlattım sana dün?

Derin gülerek omuz silkti.

Derin: Biraz daha açık konuşman gerekecek.

Tam o sırada Bora elinde iki içecekle masaya geldi.

Bora: Yine neyin dedikodusunu yapıyorsunuz?

Defne: Seni ilgilendirmeyen şeylerin.

Bora: O zaman kesin benim hakkımda konuşuyorsunuz.

Defne: Kendini bu kadar önemli sanman çok yorucu.

Ege: Bence artık alıştı, tedavisi yok.

Bora: Siz üçünüz bir gün beni çok arayacaksınız.

Derin: O gün gelirse haber ver de takvime işaretleyelim.

Ege: Ben şimdiden o günü beklemiyorum.

Bora: Ege, senin de bana karşı ayrı bir düşmanlığın var.

Ege: Düşmanlık değil, gerçekleri kabul ediyorum.

Defne kahkahasını tutamayınca Bora ona döndü.

Bora: Sen bari bir şey söyle.

Defne: Ben karışmıyorum. İkiniz de yeterince yorucusunuz.

Derin: Bence bugün herkes Bora'ya karşı birleşti.

Bora: Şu masada bir tane bile dostum yok.

Ege: Fark ettin sonunda.

Bora başını iki yana sallayıp içeceğinden bir yudum aldı.

Bir süre daha sohbet ettiler. Defne ders çıkışı gitmek istediği kafeden bahsederken Derin telefonundan mekânın fotoğraflarına bakıyordu.

Derin: Burası güzelmiş aslında.

Defne: Değil mi? Uzun zamandır gitmek istiyorum.

Bora: Yemek varsa ben varım.

Ege: Senin her plana katılma sebebin aynı.

Bora: En azından tutarlı bir insanım.

Derin gülerken telefonu masanın üzerinde titredi.

Ekrana bilinmeyen bir numaradan gelen mesaj düştü.

Derin telefonu eline alıp mesajı açtı.

“Beni hatırladın mı?”

Derin'in kaşları hafifçe çatıldı.

Defne: Ne oldu?

Derin: Bilinmeyen bir numara yazmış.

Bora: Kimmiş? Hayranın falan mı?

Derin: Çok komiksin Bora.

Derin numaraya birkaç saniye baktı. Ardından telefonu masaya bıraktı.

Ege: Cevap vermeyecek misin?

Derin: Tanımadığım birine neden cevap vereyim?

Tam o sırada telefon yeniden titredi.

Bu kez gelen mesaj çok daha kısaydı.

“Yakında görüşeceğiz, Derin.”

Derin'in yüzündeki gülümseme kayboldu.

1. Bölüm Sonu...