16 Mayıs 1919

Tarih 16 Mayıs 1919. Mustafa kemalin Samsun’a doğru hereket ettiği o gün geminin güvertesinde bulunuyordu Ömer Refik. Mustafa Kemal paşanın planlarından henüz haberdar olmamakla beraber vatanın selametinden başka bir isteği yoktu. Yani, o öyle sanıyordu... Paşayla beraber çıktıkları bu yolda türlü badireler atlatmışlardı. Nihayet 19 Mayıs 1919 günü Samsun’a ayak basmışlardı. Halk 9. Ordu müfettişi kemal paşayı sevgiyle karşılamıştı. Onlar da halkla beraber bu mutluluğa ortak olmaktaydı. Tam o sıralarda Kalabalığın arasında sıkışıp kalmış bir kız gördü Ömer Refik gözleri sanki bir şey bekler gibiydi. Yanına yaklaşmak istedi ama halletmesi gereken işler vardı her şeyden önce vatanın selameti gelmekteydi onun için.
Ömer Refik Mustafa Kemal paşayı Samsun’a teslim ettikten ve Samsunda bulunan işlerini halletikten sonra tekrar İstanbul’a dönmek üzereydi ancak bir ses duydu etrafına bakındı kimseyi göremedi bu bir yardım çığlığıydı. Eli derhal tabancasına uzandı Ömer Refik’in etrafı kollamaya başladı sesin geldiği yere doğru ilerledi ve sesin geldiği evi buldu. Kapıyı açan bugün vapurdan indiğinde iskelede gördüğü kızdı. Kız ömer refikten ona yardım etmesini rica etti.
-“Anam odun kırarken elini kesti ne yaptıysak durmadı kanı,yardım edin!”
Ömer Refik henüz onu hiç tanımayan bu kızın ondan neden yardım istediğini pek anlamamakla birlikte içeri girdi. Ortada ne odun vardı ne de Anne. Tuzağı düşürüldüğünü zannettiği için pek korktu. Kıza baktı cevap veremeden kız ona;
-“Sessiz olasın bey! Mustafa Kemal Paşanın emriyle çağırdım seni. Samsundan gitmeyeceksin. Paşa buraya işgale karşı koymak için geldi, sen de yakınında olacaksın. Yarın köy meydanına in halkı direnişe davet et. Yanına oturup iki kelam ettiğin herkese vatanın durumdan bahset. Ne kadar çok kişi toplarsan o kadar iyi. Konu vatanın selametidir, bilesin.”
Ömer duydukları karşısında hem şaşırmış hem çok sevinmişti. Paşanın bir planı olduğunu daha yoldayken anlamıştı ama böyle bir şey beklemiyordu, sessizce gözlerine bakmaktan kendini alıkoyamadığı kıza döndü ve;
-“Paşanın sırrı benimle güvendedir, merak etmeyiniz. Yarın ilk işim halkın toplandığı meydanlara inmek olacak. Söz konusu vatanın selametiyse her işi yaparım bunu da paşaya iletiniz.”
Biraz durakladıktan sonra ekledi;
-“Bir müşkülünüz olursa ismim Ömer Refiktir. Şimdilik kalacak bir yerim yok bulunca oranın bilgisini de size veririm.”
Kız sessizce onayladı gözleriyle. Kendi ismini söylemesi için yalvarır gözlerle bakan Ömer Refiğe döndü başını hafif yere indirerek;
-“Şimdilik ismimi söylemem yasak. Bulunduğumuz bu ev de bana ait değil, güvenlik için buraya geldik. Paşa uygun görürse kalacak bir yer bulana kadar burada kalırsınız.”
“Sağolasın.” dedi Ömer Refik sessizce… bu gizemli kız ise yavaşça kapıyı kapattı ve çıktı. Arkasından uzunca baktı Ömer ve “Umarım son kez görmüyorumdur seni” dedi. Onda kendisini bekleyen hikayeden habersizce.