1.BÖLÜM:Serçe

Hayatım boyunca kaderim tarafından dolandırılmış gibi hissetmiştim.
Bana meydan okuyan insanlar değildi kaderimdi kimse kaderini değiştiremez ya yaşarsın ya da ölürsün.

Kaderim ölmeyi bense yaşamayı tercih ettim sanırım.

zorla getirilidiğim evde benim için hazırlanan odada kalıyordum.

Yaklaşık bir saattir buradaydım ve kimse gelip gitmiyordu geldiğimiz yer adeta masallardan alınmış şatolar gibiydi.

Kolumdan tutup götürmek istediklerinde bunun bir şaka olabileceğini düşünmüştüm ama yanılmışım.

Göktuğ denen it beni hayatım boyunca kandırmıştı.

Bana “seni seviyorum” dediğinde inanmıştım saf mıydım?

Son birkaç aydır evlilik planları yapıyorduk ve ortadan kaybolmuştu.

Kaybolduğu süreç içerisinde sürekli ölüm tehditler almıştım hastalığım tetiklenmiş ve büyük bir boyut almıştı.

Ölüceğim galiba doktorlar böyle söylemişti “ömrün arttırmak senin elinde” nasıl yapıcaktım,nasıl kalkıcaktım bu yaşadıklarımın altından.

Odada öylece boş bakan gözlerle dolanıyordum yolmaktan kanayan dudaklarımı,ağzıma gelen kan tadıyla fark etmiştim.

Birileri gelmeyecekti anlaşılan kapıya yaklaşıp bağırmaya başladım.”kimse varmı”,”böyle bırakıp gittiniz ama”dediğimde kendi kendime konuşuyor gibiydim.

Sinirden dolan gözlerime engel olamadım.”açın artık şu kapıyı”elimi kapıya sertçe vurmuştum acıyan avucumu ovuşturarak yerime oturdum.

Etrafa bakmaya başladım etrafta nerdeyse hiçbirşey yoktu.camlar dahi kilitliydi

Yalnızlık korkunçtu heleki yabancıların yanında yabancılar sadece insanlar değildi nesnelerde yabancı olamazmıydı.

Odada kocaman çift kişilik bir yatak vardı nerdeyse gün boyunca ağlamaktan şişen gözlerimi gördükçe sinirleniyordum yatağa girip iki büklüm kıvrılmış şekilde uzanmaya başladım taki uyku esiri olana kadar.

Hafifçe aralanan gözlerim daha bir koyu görmeye başlamıştı hava oldukça kararmıştı.uyduğumun farkına varıp hızlıca uzandığım yerden doğruldum ve masanın üzerine yerleştirilmiş olan yiyeceklere baktım.

Aç olabilirdim ama ölmezdim de anlaşılan ben uyurken odada birileri vardı nasıl bukadar derin uyuyabilirim.

İlaçlarımı almadığım için kalp çarpıntılarım başlamıştı sabah almayı unutmuştum.

Ellerimi cebime attığımda ilaçları bulamadım.etrafa bakınırken olmalı ki aklıma çantamında burda olmayışıydı nasıl farketmedim?

Kapının önüne gelip “kimse varmı” ilk seslenmemle anahtar sesi duyunca rahatlamış hissetmiştim.

Kapı açıldığında karşımda 1.90 boylarında iri,cüsseli bir adam duruyordu kulağına taktığı kullaklıktan ötürü koruma olabileceğini düşünmüştüm.

“Patronunuz nerede”saçma bir soru sormuşum gibi kaşlarını çattı.”bu seni ne ilgilendirir”derken üzerime yürümeye başlamıştı.

Attığı her adımda geriye gidiyordum ki yatağa çarpınca sendeleyip hızla odanın kapısında koşarak kaçtım.peşimden geldiğini adım seslerinden işittmiştim.

Malikane okadar büyüktüki nereye gideceğimi bilmiyordum merdivenleri inerken kalp çarpıntım yüzünden duraklamak zorunda kalmıştım.neden bu kadar çok acıyordu Allah kahretsin duramazdım nefes alışverişimde adete bir bıçak gibi göğsüme saplanıyordu.

Hızlıca olduğum yere çöküp sızının geçmesini bekledim fakat geçmedi,ben korktukça daha çok çarptı ve acıttı.

Peşimden koşturan adam ne yaptığımı anlamamış olmalıki.yüzüme eğildiğinde ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.öksürmeye başladım ve daha çok acıdım.

“İlaçlarım”kelimesi döküldü ağzımdan “ilaçlarım nerede”,”acil bulmam lazım”şaka yaptığımı düşünmüş olmalıki. Fevri bir hareketle kolumdan tuttuğu gibi aşağıya doğru sürükledi.

Odaya gitmiyorduk peki ya nereye gidiyorduk?hızlı adımlarla geldiğimiz yer malikanenin girişiydi okadar büyüktü ki.

Bir kaç adımda ayağımı burkup yere düştüm.başımda öylece suratıma bakan adam attığım bakışlar karşısında bana acımasını bekledim.ama olmadı.

“Ya yeter”,yaşadığım acı olmalıki sesim oldukça yüksek çıkmıştı”yeter canım yanıyo”, “kalp hastasıyım öyle bakma suratıma”,
“Şuracıkta ölürsem patronuna ne hesap verirsin”

“Genelde hesap sormam” sağdan gelen ses beni buraya getiren patronlarıydı.

Tam o tarafa doğru bi adım atıcaktım ki kolumdan sıkı sıkı tutan adam ters bi bakış attım.

“Çantam nerede,keyfimden istemiyorum”, “karşılığında”,”ya sen kelime kelime konuşmayı bırakıcakmısın”dediğimde yanımadaki adama yaptığı göz işaretiyle kolumun rahatladığını hissetmiştim.

Göğüsüme saplanan acıyla bulunduğum yerde dizlerimiz üzerine çökmek zorunda kaldım acıdan kıvranıyordum resmen ökrümeye başlayınca ağzıma yoğun bir kan tadı gelmişti.

Başımı kaldırıp karşımda duran adama bakmaya başladım oysa öylece durmuş başını omzuna yaslamış bana bakıyordu.

Karşımda dizlerinin üzerine çöküp çenemi ellerinin arasına alıp “karşılığında ne vericeksin serçe”
Dediği kelime karşısında anlamamış şekilde yüzüne bakmaya başladım.”ilaçların karşılığında bana ne verebilirsin”,”yalnız işime yarıyacak bişey olsun ki hayatta kalmana deysin”

Suratına öylece bakakaldım”o serçe ellerinde ölürse vicdan azabı çekerimsin acaba”kelimelerim adeta fısıltı şeklindeydi ayağa kalkmaya çalıştığım esnada avucunun içindeki ilaçları gösterdi “bunlarmıydı kalmayan ömrünün devamını sağlayacak olan”
Bu kelimeler karşısında öfkeyle oturduğum yerden kalktım.

“Kalan ömrümü sizinle geçirmektense ölmeyi yeğlerim”arkama bile bakmadan indiğim merdivenlere doğru yöneldim.

Allah kahretsin nasıl bir oyunun içindeydim lanet oksun kimse bişey söylemiyordu hayatım üzerine bahis oynuyordum ve kendi canımı yakıyordum.

“Sadece bu günlük serçe başka günler karşılığını alırım haberin olsun”

Yanıma gelip elime minik torbanın içindeki ilaçları uzattı ve ayrıyetten ceketin iç cebine koyduğu telefonu çıkartıp elime tutuşturdu.

“Yeni bir numara kaydedemezsin sadece benim numaram var birşey olursa ararsın”ufak bir baş sallamayla beraber olduğum odaya çıktım.

Ben odaya girdikten sonra kapının arkamdan kitlenme sesini işittim.

Herşey bu muydu yaşamak için birde yeni sebebim bumuydu.

Hayatımın %99 dilimini zaten çabalamakla geçirdim akışınamı bıraksam diye düşündüğüm her gün bir kişi için hayatta kalmalıyım demiştim.

Babamdı herşeyimdi ama ben onun için bir hiçtim beni 18 yaşıma kadar şefkatla sevgiyle beslemiş büyütmüştü fakat o kadın gelene kadar düşmanımdan da düşman olmuştu bana.

Evet yaşamak için bir sebebim yoksa ölmek içinde yoktu ben sadece bir hiçtim.

Odaya girip ilacı ağzıma attım sürahiden doldurduğum suyla beraber içip derin bir uykuya daldım.