Tutanak

Salondaki nefes sesleri kesildi. O’nun, benim burada olmamın baş sorumlusu olan kızın başını kaldırıp bana baktığını, omuzlarının titrediğini hissettim. Protokol sıralarındaki o mağrur aile, nefretle karışık bir merakla dudaklarımdan dökülecek kelimeleri bekliyordu. Avukatıma ufak bir bakış bile atmadım. Mikrofona doğru hafifçe eğildim.
“Savunmamı kendim yapacağım Sayın Başkan.” dedim. Sesim beklediğimden daha sakindi. Başkan kaşlarını çattı ama itiraz etmedi. Eliyle “kısa kes” der gibi, bıkkın bir işaret yaptı. “Anlat bakalım,” dedi. “Neden buradasın?”
Derin bir nefes aldım. Ciğerlerime dolan o tozlu adliye havası, birazdan anlatacağım hikâyenin yakıtıydı. Sahne artık tamamen benimdi.