3.Bölüm~YILLARIN HAYALİ~

~7 yıl sonra~
Yine bir üniversite sabahıydı ve yeniden Türkiye’de uyanmanın mutluluğu ile yataktan kalktım.Yaklaşık iki yıldır Türkiye’de-Çukurova Üniversitesi’nde Türkçe öğretmenliği bölümünü okuyordum ve ikinci sınıf öğrencisiydim.

Saat 06.00’dı. 08.30’da fakültede olmam gerekiyordu. Ben öncesinde kütüphaneye gidiyordum.Hazırlandım kütüphaneye gitmek için arabama bindim.Geçen sene ehliyet almıştım.Aslında ilk olarak ehliyet sınavına 18 yaşında girmiştim fakat ilk seferde kazanamamıştım.

Kütüphaneyi araba ile 15 20 dakikada gidiliyordu.Evet çok yorucu oluyordu lakin bu benim hayalimdi ve çok yaklaşmıştım bu hayalime.Arabadan inecekken telefonum çaldı,arayan sevgilim Furkandı açmak istemiyordum kendisi şuaralar sürekli olarak beni arayıp buluşalım mı?
Diye sorup duruyordu oysaki benim buluşmaya vaktim yoktu, olsa da buluşmak istemiyordum kendisi 2.Sınfta gastronomi okuyordu,tabii kendisi ile değil ailesinin zoruyla okuyordu.Ona kalsaydı liseyi bile okumazdı.Ortak arkadaşımız Ecrin sayesinde tanışmıştık,aslında ilk zamanlarda ondan gerçekten hoşlanmıştım ama ne kadar sapık olduğunu anlayınca nefret etmeye başladım.Tabii ben biraz utangaç olduğum için ayrılalım diyemiyordum.Lakin en ufak hatasında bunu söyleyecektim!

Telefonu kapattım ve sessize aldım yani üzgünüm falan da demeyeceğim üzgün değilim kimse benim kariyerimden daha önemli olamazdı.Ayrıca Aşk ne yani?Evet sevgi var ama Aşk yok.Neymiş;aşık olduğumuz kişiyi görünce içimizde kelebekler uçuşuyormuş ben böyle bir fasafiso görmedim!Evet, herneyse artık çalışmaya başlamalıydım.

Oturdum ve çalışmaya başladım.Fakülteden sonra yarı zamanlı işe gidiyordum.Ailem özellikle de annem Türkçe öğretmeni olmamı desteklememişlerdi,ben de onlarla görüşmüyor,ihtiyaçlarımı karşılamak için yarı zamanlı çalışıyordum.Tam test kitabını kapatacaktım ki,yanı başımdaki Furkan’ı gördüm.

“Neden telefonlarıma bakmıyorsun?”diyordu Furkan.
“Kütüphanedeydim.”dedim umursamazca.
“Dün neden bakmadın?”sorularına devam ediyordu Furkan.
“Bilmem”dedim aynı umursamazlıkla.
“Ne demek bilmem Asena,resmen benimle konuşmak istemiyorsun!”dedi Furkan.
“Ayy Furkan yeter!Ben ayrılmak istiyorum.”dedim.Evet gerçekten dedim.Yeni bahanem hazırdı.Söyledikten sonra ortamı terk ettim ve Furkan’ı her yerden engelledim.Peşime düşecekti ama en azından bir süre rahat olacaktım.