Mutlu günler

Karan 13 yaşında neşeli herkesin sevdiği bir çocuktu.yeşil gözlü , sim siyah saçlarıyla dikkat çekerdi. Günleri hep aynıydı. okul, ev, ailesi ve arkadaşları genellikle bundan şikayet eder ne sıkıcı bir hayat derdi.
Her zamanki sıkıcı günlerden biriydi.Karan okuldan çıkmış eve doğru yürürken arkadaşlarıyla sohbet ediyordu. En yakın arkadaşları Kumsal,Gece,Rüzgar ve Asil di neredeyse hiç ayrılmaz her şeyi birlikte yaparlardı.
Oh ara tatile 3 gün kaldı dedi Rüzgar. Okulu pek sevdiği söylenemezdi.
Tatil planınız ne diye sordu Karan.
Kumsal "siz de bir yere gitmiyorsanız ben sizleyim" bende dedi Gece .bende burdayım
Siz köye gitmeyecek miydiniz Asil
Hayir ben kabul etmedim karan sizinle olmayi tercih ederim.
Ben buradan gidiyorum arkadaslar gorusuruz diyerek arkadaslarinin yanindan ilk ayrilan Karan oldu. Tatilde ailesi genellikle is gezilerine giderdi. Annesi de babasıda mimardi ve tatillerde toplantilara giderlerdi. Tatil düşüncesiyle eve cabucak vardi. Annesi onu kapida karsiladi.genelde eve ondan sonra gelirlerdi bu yuzden Karan sairmisti babasini da gorunce bir sorun oldugundan endiselenmeye basladi.
Hos geldin Karan dedi annesi sesinde bir endise olmadigini goren karan biraz olsun rahatladi
Hos buldum anne bir sorun mu var cok erken gelmissiniz .
Bir sorun yok Karan sadece su her zamanki is gezileri bu defa biraz erken basladi bizim bu aksam gitmemiz gerek senin icin bir mahsuru var mi?
Sorun yok anne siz isinize bakin. O gun veda ettiler ve ailesi yola cikti