Tanıtım

Kudret 23 yaşında, Vezir 25 yaşındadır. 5 yıl önce otogarın tuvaletlerinin önünde ilk kez karşılaştıklarında Vezir, görür görmez Kudret’i kalbine mühürlemiştir ve o günden sonra ona yakın olabilmek için yollar aramaya başlamıştır. Önce kim olduğunu öğrenir. Otogarın patronu Zülfikar Ağa'nın kızı olduğunu öğrenince önce çekinir ama kalbindeki yangın onu öylesine yakar ki her an onu düşünmektedir ve her şeyi göze alıp Zülfikar Ağa'nın gözüne girmeye çalışır. Aylar sonra amacına yavaş yavaş ulaşır ve Zülfikar artık Vezir'i her yere yanında götürmeye başlar.

Vezir bu 5 yıl içinde otogardaki işlerin bütün inceliklerini, kiminle nasıl konuşması gerektiğini öğrenmişti. Zülfikar gibi sert, kuralları olan ve otogarın nabzını tutan bir adamın yanında Vezir’in yükselişi, aslında sadece Kudret’e bir adım daha yaklaşma çabasıydı. Başardı da; artık Zülfikar’ın sağ kolu, işleri çekip çeviren kişiydi. Kudret otogara sık sık gelip gidiyordu ve her gelişinde Vezir'le gizli saklı görüşmeye çalışıyorlardı. Aralarında aşk daha da güçlenmişti. Ama artık başka bir sorun vardı: Vezir, Kudret’in üzerindeki gölgesini o kadar genişletmişti ki, kıza nefes alacak alan bırakmıyordu.

Kudret artık 18 yaşındaki o uçarı kız değildi. Hayatın gerçeklerini, babasının dünyasının sertliğini ve Vezir’in ona olan takıntılı sevgisini daha net görüyordu. Annesini de kaybettikten sonra daha da olgunlaşmaya başlamıştı. Artık sadece "aşık bir genç kız" değil, sınırlarını çizen, aklı başında bir kadındı, bazen bu boğucu ilgiden bunalıp patlama noktasına geliyordu.

Vezir, her an Kudret’i kaybedeceğini, bir gün ondan vazgeçip başkasını seveceğini veya Kudret’in bu hayattan sıkılıp gideceğini sanıyordu. Kıskançlığı artık mantıklı bir temele dayanmıyordu, bu, hayatındaki her şeyi kaybetme korkusuydu. Kudret’in bir başkasıyla konuşması, gülümsemesi veya babasının yanında bir erkekle yan yana gelmesi bile Vezir için bir kıskançlık sebebiydi. Kudret’i herkesten, her şeyden kıskanıyordu ve bunu belli ederken genç kızı aşırı bunaltıyordu. Bu yüzden sürekli ayrılıp barışarqk ilişkilerine zarar veriyorlardı. Kudret Vezir’in saplantılı aşkının kendisini yıprattığını bilse de, onunla ne kadar kavga etse de kalbine söz geçiremeyip tekrar ona dönüyordu.

Her yan yana geldiklerinde, otogarın üst katlarındaki o kuytu odalarda veya peronların arasındaki tenhalarda buluşuyorlardı. Başta her şey tutkuyla başlıyordu ama beş dakikaya kalmadan konu ya, Vezir’in "Neden o adamla konuştun?" sorgulamasına ya da, Kudret’in "Beni boğuyorsun" sitemine dönüyordu.Bağırıp çağırıyorlar, birbirlerini kırmak için ellerinden geleni yapıyorlar, sonra odanın kapısını vurup çıktıklarında bir saat bile geçmeden birbirlerinin yolunu gözlüyorlardı. Ayrı kalmak, Vezir için nefessiz kalmak, Kudret içinse o, tehlikeli ve tutkulu boşluğa düşmek demekti.

Kudret Vezir’e çok aşık olsa da bu aşırı kıskanç hallerinden usanmıştı ve onu bundan kurtarmak için bi şeyler yapmak istiyordu. Kudret için o noktaya gelmek, aslında bir uyanıştı. 23 yaşına gelmişti, babasının otoritesi ve Vezir’in her hareketini izleyen o keskin, huzursuz bakışları altında kendi kimliğinin silindiğini fark etti. Vezir’in ona olan aşkı artık, çevresine örülmüş yüksek ve dikenli bir duvar gibi hissettiriyordu.