O İLK AN

Hayatta öyle anlar vardır ki, zaman bile şaşar rotasına.
Olmaz sandığın olur, bitti dediğin yeniden başlar.
Unuttuğunu sandığın bir yüz, bir ses, bir bakış bir gün ansızın karşına çıkar.
Ve o an, yılların sessizliğini bir çırpıda bozar.
Bir zamanlar yolları kesişmiş, sonra birbirinden habersiz savrulmuş iki ruh…
Bir Eylül akşamı, kaderin görünmez çizgisinde yeniden buluşacaktı.
Ne gökyüzünde olağanüstü renkler vardı, ne kalabalık bir şehrin uğultusu susmuştu.
Her şey bildiğin kadar sıradandı; gün, akşamla yer değiştiriyor, rüzgâr sessizce esiyordu.
Ama o sıradanlığın tam ortasında, iki kalp yeniden birbirine dokunacaktı.

Zaman, sanki o an duracak; geçmiş ve gelecek birbirine karışacaktı.
Unutulmuş hatıralar, söylenmemiş cümleler, yaşanamamış ihtimaller…
Hepsi bir anda can buldu, hepsi o anın içine sığdı.
Kapılar yeniden aralandı
O eski tanıdıklık, yılların küllerinden sessizce doğruldu.
İki ruh, birbirini ilk kez tanıyor gibi ama aslında hiç unutmamış gibi bakacaktı
Sanki hayat, onları yıllarca ayrı düşürerek sadece bu buluşmaya hazırlamıştı.
Ve işte, o an başladığında, sınav da yeniden başlayacaktı
Artık ipler onların elinde değildi.
Tüm mucizeler, tüm tesadüfler, tüm olmazlar aynı çizgide buluşmuştu.
Bu, sıradan bir günün içinde saklı, olağanüstü bir başlangıçtı.
Hayat, dışarıdan bakan herkes için aynı akmaya devam edecekti. Ama onlar için…Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Çünkü iki dünya, iki kader, iki yarım yeniden bir olacaktı