Sığınak

@teodenmirx

(gerçek adını öğrense de ondan Teoman diye bahsedeceğim. Çünkü çok karışıyor.)
★★★

🐚Sığınak⚓

İkisi de bir şekilde öğrenmişti.

Şimdi ise kendilerini kaybetmiş gibi sahile koşturuyorlardı.

Kalabalıktan sıyrılınca nefes alamıyor gibiydi.

İkisi de.

Sanki koskoca dünya sığdıramamıştı onları.

Elleri göğüslerine gitti.

Sanki tekrar atmaya başlaması için kalplerini sıkıyorlardı.

Ama nafile.

Nefes alamıyorlardı.

Biri kaçacak yer, diğeri sığınacak gölge ararken birbirlerini gördüler.

Aynı anda.

Nefesleri hızlandı.

Yutkundular.

Boğazlarındaki yumruğa rağmen.

"Deniz?" Dedi ilk önce Teoman.

"Teoman?" Dedi ardından Deniz, sanki son defa nefes alıyormuş gibi.

Gözlerindeki yaşlar durmak bilmiyordu.

İlk önce Teoman adım attı.

Deniz hareket edemedi.

Teoman korkak bir adım daha attı.

Deniz artık nefesini tutmuş onu bekliyordu.

Teoman adımlarını hızlandırınca Deniz de adım atmaya başladı.

İkisi de birbirine yürüyordu.

Tek ihtiyaçları ise sarılmak.

Birden sarıldılar.

Sıkı sıkı.

Bıraksalar kopacaklarmış gibi.

Başta kendilerine inanamadılar.

Ne yapıyorlardı şu an?

Ancak önemli miydi?

Hayır.

Tek ihtiyaç duydukları buydu.

Teoman kollarını sıkılaştırırken Deniz'in boynuna daha çok gömüldü.

"Sanırım yolumu buldum Deniz kızı."

Deniz hıçkırarak ağlamaya başladı.

Öyle şiddetli ağlıyordu ki kafasını Teoman'ın göğsüne bastırmıştı.

Sesi çıkmasın, duyulmasın diye.

"Ben kayboldum."

Bir süre sarıldılar.

Ağlayarak.

Ama tamamlanmış gibi.

Bütün yalanlar susmuş gibi.

Ev duygusunu tatmak gibi...

Bir süre sonra Deniz'in ağlaması uslanmış, hıçkırıkları durulmuştu.

Teoman'ın göğsünde boğuk sesle konuştu.

"Sıcakmış."

Teoman'ın da artık göz yaşları dinmişti.

Yalnızca Deniz'in kokusunu içine çekiyordu.

Bir saat önce hayatı kararmamış gibi.

Hoş, hiç aydınlanmamıştı da.

"Ne?" Dedi istemeye istemeye kafasını kaldırırken.

Deniz de kafasını yavaşça kaldırdı.

Ancak gülüyordu.

Hafifçe kıkırdadı.

"Sıcakmış." Dedi tekrar.

Gözlerini Teoman'ın gözlerine kitledi.

İlk kez görüyormuş ama tanıyormuş gibi.

Teoman sessiz kalıp devam etmesini bekledi.

"Ev duygusu."

Teoman gülümsedi.

"Beni yakıyor. Sayılır mı?"

Deniz kendini tutamadan güldü.

Bu hâldeyken bile onu güldürüyordu.

Deniz gülerken Teoman istemeden onu seyretmeye başladı.

Yutkundu.

"Deniz kızı."

"Hm?"

"Neden buradasın?"

Sormaktan korktuğu soruyu sonunda sormuştu.

Belki cevap vermezdi ama o kesinlikle anlatacaktı.

Deniz gözlerini kaçırdı hemen.

Anlatabilir miydi?

Ona içini dökebilir miydi?

Emin değildi.

Teoman'ın beline sardığı ellerini çekmeye çalışmak için davrandı.

Teoman bunu farkedince hemen Deniz'in gevşemiş kollarını yeniden sardı kendine.

"Şş şşş. Sormadım say."

Deniz söyleyememenin utancıyla başını eğdi.

Teoman ise çoktan dalmış düşünmeye başlamıştı.

"Hani demiştin ya sen ailenin bilinç altısın diye."

Histerik bir gülüş attı.

"Değilmişim."

Duraksadı.

"Hatta ben, ben bile değilmişim."

"Onlar benim ailem değilmiş çünkü Deniz."

Deniz hışımla kafasını kaldırdığında Teoman'ın gözlerinin dolduğunu gördü.

Öğrenmişti.

Herşeyi biliyordu.

Artık saklaması gereken büyük bir sır yoktu.

Artık Teoman yoktu.

Demir vardı.

Aras'ın kardeşi Demir.

Demir Öztürk.

"Aras benim abimmiş."

Deniz yutkundu.

"Yıllardır aradığı kardeşi benmişim. Demir benmişim."

Sonra hafifçe güldü.

Kendine inanamıyormuş gibi.

"Ve ben hiçbir şey hatırlamıyorum."

Deniz'in gözlerine baktı.

"Ben kimim Deniz?"

Deniz'in bakışları yumuşadı.

"Demir."

Teoman aniden dondu.

Bunu bir başkasından duymak, özellikle Deniz'den duymak garip gelmişti.

Üstelik ilk defa adını söylemişti.

İlk defa adını söylemişti.

"Adımı söyledin."

"Söyledim."

"Evlenelim mi?"

Deniz cevap veremedi.

Kalbi acıdı o an.

"Yüzüğü almıştın ama."

Deniz'in de aklı gitti o geceye.

"O zaman kabul etmiş sayılıyor musun?"

"Teoman..."

"Adım Demir."

Deniz yalnızca baktı ancak gözleri dolmuştu.

"Kaçarız buradan. Las Vegas'a gideriz. Leyla da gelir..."

Duraksadı bir an.

"Aras da... Kıymalı yumurta yeriz yine. Olmaz mı?"

Deniz yine cevap vermeyince Teoman'ın yüzü düştü.

"Sen de istemiyorsun beni. Değil mi?"

Alaycı bir gülüş attı.

"Zaten ne düşünmüştüm ki? Sana anlatınca bir şeyler değişeceğini mi? Gerçi Aras..."

Aklına gelenle kaşlarını çattı.

"Bir dakika sen..."

"Sen biliyordun."

Deniz'in göz bebekleri büyüdü.

Kalbi hızla çarpmaya başladı.

"Bunca zamandır her şeyi biliyordun. Bana karşı tavırların bu yüzden birden değişti. Bana acıdığın için..."

Deniz gözleri dolu dolu kafasını iki yana sallamaya başladı.

"Hayır..." Dedi fısıltı gibi.

Belindeki ellerin gevşediğini hissetti.

Bu defa o tuttu kollarını.

Bırakmasın diye.

Gitmesin diye.

"Sen biliyordun ve sustun!"

Sesi yükselmeye başlamıştı Teoman'ın.

Kollarını hızla Deniz'den ayırdı.

"Ne yaptınız arkamdan? Çok dalga geçtiniz mi? Gerçi geçemezsiniz, SİZ BANA ACIYORSUNUZ!"

"Teoman, lütfen."

"Adım Demir!"

Sakinleşmek ister gibi bir nefes aldı.

"Bende biraz olsun bana değer verdiğini düşünmüştüm. Ne kadar aptalım! Meğer Aras'a değer verdiğinden..."

Demeye kalmadan dudaklarındaki sıcaklıkla susmak zorunda kaldı.

Başta anlamlandıramadı.

Farketmesi biraz zaman almıştı.

Deniz onu öpüyordu.

Deniz onu öpüyordu.

Gözlerini kapatarak karşılık vermeye başladı.

İkisinin gözlerinden akan birer damla yaş dudaklarına karıştı.

En derinden hissediyorlardı şimdi duygularını.

Belki ilk itiraf.

Belki ilk öpücük...

Hem başlangıç, hem son.

Nefretin bittiği ve aşkın yeşerdiği an.

Teoman az önce bıraktığı beli tekrar kavradı ve iyice yakınlaştırdı kendine.

Artık daha hoyrat öpüyordu onu.

Daha sert.

Ama aynı zamanda yumuşak.

İncitmekten korkar gibi.

Bir süre sonra Deniz'in nefessiz kaldığını hissettiğinde geri çekildi.

Sırıtıyordu.

Deniz ise nefes nefese kalmıştı.

"Bir deniz kızı bir faniyi öperse suyun altında nefes alma yetisi kazanırmış. Bir gün test edeceğim."

Ardından göz kırptı.

Deniz utanmıştı.

Yanakları yanmaya başlamıştı.

"Bunun olacağını hiç tahmin etmiyordum, Deniz kızı." Dedi ve arsızca güldü.

Deniz kaşlarını çattı.

"Sus, Allah'ın belası!"

Teoman hoşuna gitmiş gibi kaşlarını kaldırdı.

"Vayy! Deniz kızım geri dönmüş!"

Dudaklarını ısırdı ve gülümsedi.

Alnını alnına yasladı.

"Beynimi patlatmayacak mısın?"

Deniz yakınlıklarından dolayı biraz afalladı.

Sonra aklına gelenle birden bakışları değişti.

Omuzları çöktü.

Savunmasızdı artık.

Alnını Teoman'ın alnından ayırıp göğsüne yasladı.

Tüm kafasını gömmemişti.

Gömerse tekrar ağlardı.

Bunu istemiyordu.

"Ben birini kaybettim, Demir."

Teoman sessizce bekledi.

Biraz önce söylemekten çekindiği şeyi söylediğini farketmiştir çünkü.

Deniz ona güveniyordu.

"Ben çok sevdiğim birini kaybettim ve onun haberi bile yok." Dediğinde ağlamaya başlamıştı.

Teoman zaten göğsünde olan Deniz'in başını iyice yasladı kendisine.

"Şşş... Kim üzdü seni?"

Deniz başını kaldırdı.

"Önemi yok."

Fakat hâlâ göz yaşları akıyordu.

Teoman, Deniz'in yüzünü avuçlarına aldı.

"Önemi var, Deniz kızı."

"Yok, gerçekten yok."

Teoman'ın ellerini yüzünden indirdi.

"Hiçbir önemi yok ama ben mahvoluyorum. Birilerini kaybetmekten, yalanlardan en çokta gerçeklerden korkuyorum."

Ellerini saçlarından geçirirken kendinden kaçar gibi geriledi adımları.

"Ailem bir yalanmış! Hayatım bir yalanmış! Hayatta en sevdiğim insanlarla bir bağım bile yokmuş. Benim babam bile babam değilmiş, Demir."

"Ne?"

"Duydun işte. Belki beni bu hayatta gerçekten sevecek biri bile kalmadı. Annem bile sevmiyorsa zaten..."

Derin bir soluk alıp verdi.

Bağırmaya başladı.

"Zaten ben kimim ki? Beni kim niye sevsin? Aptal Deniz! Kimsesiz Deniz!"

Bir ayağını yere vururken siniri dolup taşıyordu.

Sonra kendine kızar gibi güldü.

"Biliyor musun, bazen ona inanıyorum. Diyorum ki evet, evet annem beni seviyor. Ama yok! Beni seven kimse yok!"

"Deniz..."

"Babam yokmuş ya benim! Babam diye sevdiğim adam bir yabancıymış! Şimdi nasıl bakacağım yüzüne? Eminim haberi bile yoktur. Salak kafam, duydum annemi. Şimdi herşeyi biliyorum ve delirecek gibiyim! Ben ne yapacağım?"

Bağırmaktan nefesi düzensizleşmişti.

Son sorduğu soruyla ise sakinleşmişti.

Şimdi geriye sadece çaresiz bir kız kalmıştı.

Kimsesiz.

"Ben varım." Dedi birden Teoman.

O da kriz geçirirdi.

Çoğu zaman.

Binlerce kez belki.

Etrafında kimseyi görmezdi ancak sarılınca geçerdi.

Deniz'e sarılınca da geçer miydi?

Usulca kollarını kaldırdı.

"Ben seni seviyorum, Deniz kızı. Yetmez mi?"

Deniz'in bakışları yumuşadı hemen.

Bacakları ve elleri titriyordu.

Hâlâ.

Ancak onun umrunda olmadı ve Teoman'a doğru titrekçe adımlamaya başladı.

En son gücünü toplayıp hızlıca sarıldı ona.

Şimdi geçmişti işte.

Unutmasa da dinmişti.

Kanamıyordu artık.

Gözlerini kapatıp iyice sokuldu.

Teoman ise daha çok içine çekti Deniz'i.

"Geçti mi?" Dedi bir zaman sonra.

Rahatça bir nefes verdi Deniz.

"Sanırım." Dedi ama emindi geçtiğinden.

"Öpsem geçer mi ki?"

Deniz başını kaldırdı.

Teoman sırıtıyordu.

"Geçer."

Teoman buluşturdu bu defa dudaklarını.

Öylesine içten.

Öylesine gerçek.

★★★

Wattpad: @teodenmirx
Tiktok: @teodenmirx & @txd7mg
X/Twitter: @txd7mg