Bölüm ->22 .・゜゜・mezuniyet

Mezuniyet gecesi ♛┈⛧┈┈•༶♛┈⛧┈┈•༶

Mezuniyet günü sonunda gelmişti. Okulun bahçesi ışıklarla süslenmiş, her yerde kahkahalar ve fotoğraf çeken öğrenciler vardı. Deniz, aynanın karşısında saçlarını düzeltirken kalbi heyecandan hızlı hızlı atıyordu.

Çünkü bu gece sadece mezuniyet gecesi değildi. Teoman'la birlikte geçireceği ilk özel geceydi.

Deniz bahçeye girdiğinde Teoman onu uzaktan gördü. Birkaç saniye boyunca gözlerini ondan alamadı. Sonra gülümseyerek yanına yürüdü.

T- “Vay be… Bu kadar güzel olabileceğini bilmiyordum.”

D: “Ne yani, normalde güzel değil miyim?”

T- “Normalde güzelsin. Bu geceyse aklımı başımdan aldın.”

Deniz utanıp başını çevirdi.

D: “Saçmalama!”

Teoman onun elini tuttu.

T- “Deniz, sana bir şey söyleyeceğim.”

Deniz: “Söyle.”

Teoman: “Herkes bugün okuldan mezun olduğumuzu söylüyor. Ama ben seninle yeni bir hayata başlıyormuşum gibi hissediyorum.”

Deniz'in gülümsemesi yavaşça büyüdü.

D: “Sen böyle konuşunca sana daha çok âşık oluyorum, haberin var mı?”

Teoman gülerek onun alnına küçük bir öpücük kondurdu.

T-“O zaman daha çok konuşayım.”

Tam o sırada müzik değişti. Yavaş bir şarkı çalmaya başladı. Teoman elini Deniz'e uzattı.

T-“Benimle dans eder misin, sevgilim?”

Deniz elini onun eline bıraktı.

D: “Sevgilim mi dedin?”

T- “Evet, sevgilim. Yoksa başka bir şey mi dememi istiyorsun?”

D: “Hayır… Bir daha söyle.”

Teoman ona biraz daha yaklaştı.

T- “Sevgilim.”

Deniz başını Teoman'ın göğsüne yasladı. İkisi de dans ederken etraflarındaki insanları unutmuştu.

Bir süre sonra Deniz başını kaldırdı.

Deniz: “Peki, okul bitince ne olacak? Her şey değişecek.”

Teoman'ın yüzündeki gülümseme biraz azaldı. Deniz'in ellerini daha sıkı tuttu.

Teoman: “Her şey değişebilir. Şehirler, okullar, hayatlarımız… Ama ben seni bırakmak istemiyorum.”

Deniz: “Ya bir gün ayrılırsak?”

Teoman: “O zaman bugün sana verdiğim sözü hatırla. Ben seni sadece okuldayken sevmiyorum. Yarın da seveceğim, yıllar sonra da.”

Deniz'in gözleri doldu.

Deniz: “Söz mü?”

Teoman serçe parmağını uzattı.

Teoman: “Söz.”

Deniz onun parmağına kendi parmağını doladı.

O sırada arkadaşları uzaktan bağırdı:

“ÖPÜŞÜN ARTIK!”

Deniz'in yüzü kıpkırmızı oldu.

Deniz: “Teoman! Arkadaşlarına bir şey söyle!”

Teoman kahkaha attı.

Teoman: “Ne söyleyeyim? Haklılar bence.”

Deniz: “TEOMAN!”

Teoman gülümseyerek Deniz'in yanağına bir öpücük kondurdu. Arkadaşları çığlık atarken Deniz yüzünü onun omzuna sakladı.

Gece ilerledi. Mezuniyet kepi atılacağı zaman Teoman, Deniz'in elini bırakmadı.

Üçten geriye saydılar.

Üç…

İki…

Bir!

Kep havaya fırladı.

Deniz sevinçle Teoman'a sarıldı.

Deniz: “Mezun olduk!”

Teoman: “Evet. Ama benim en güzel başarım diplomam değil.”

Deniz: “Neymiş?”

Teoman onun gözlerinin içine baktı.

Teoman: “Senin sevgilin olmak.”

Deniz gülerek ona sarıldı.

O gece çektirdikleri son fotoğrafta ikisi de gülümsüyordu. Deniz'in elinde mezuniyet kepi, teomanın eli ise denizin belindeydi