3.aci gercek

Ve leylada hala gelmemişti.
onlar neredeydi ders başlayacaktı ama hala yoktular.
gözlerim dolu bir şekilde kafamı sıraya koydum ve hoca girdi.
ayağa kalktık ve oturduk onlar hala yoktu teomana çaktırmadan yan tarafımdan baktım oda bir şeylerin farkında gibi Leyla'nın sırasına bakıyordu.
bir anda ders başlıyacakken kapı çaldı içeri leyla ve aras beraber girdiler.
tam da tahmin ettiğim gibi beraberlerdi.
kalbim o kadar kırılmıştı ki.
hayat bana bir keremi bile gülmeyecekti birinden hoslanmaya başlıyorum olana bak.
teoman onlarin ikisini beraber girerken görünce sinirle ic çekti arasa uyuz oluyordu.
leyla ve aras beraber sırlarına oturdular leyla sürekli arasa bakıp gülüyordu aras ona bazen görmezden gelse bile.
bide beraber oturuyorladı bu beni dahada sınır ediyordu artık bir dersten ne değismis olabilir ki?
Okul bitince çıkışta hızlı adımlarla okuldan çıkarken okulun bahçesinde leyla ve aras gülüşüyorlardı.
icten ice kıskanmıstım.
gözlerim dolu bir şekilde sinirle kimsenin duymayacagi şekilde kendi kendime söylendim.
"gerçekten diyecek bir şey bulamıyorum Aras"
dedim ve onlara uzaktan bakakaldım.
sonra hemen yanlarına teoman ve kuyruğu gitti.
galiba arasa bir sey yapacaklardı.
panikle onların yanına koştum.
ve teomani itirdim.
"Ne istiyorsun hala ya insanlardan git burdan"
teoman bana sırıtarak baktı ve kuyruk sürüşü ile gülmeye başladılar bir anda leyle bağırdı.
"TEOMAN YETER RAHAT BIRAKIN BİZİ"
teoman tüm ciddiyeti ile sustu ve arasın yanına yaklaştı.
sinirli ve tehtit edici bir sesle uyardı.
"kardesimden uzak dur"
arasa döndüğümde alaycı bir sırıtıs yaptı.
"kardeşimle aramda bir sey yok rahat ol arkadaştan öte yok"
Teoman alaycı bir gülümsemesiyle konuştu.
"ötesi olamaz zaten"
sonra bana döndü ve burnuma dokunarak.
"sende kendine dikkat et ufaklık"
bir anda o pis elini itirdim.
"uff uzak dur benden be"
teoman sırıtarak sürüsü ile oradan ayrıldı.
arasa döndüğümde leylaya bakıyordu.
neden kimse benimle ilgilenmiyordu?
ben onun icin kavga çıkmasın diye Teomanı karşıma almıştım ama o hala leyla derdindeydi.
"leyla, onun dediklerini takmadım üzülme lütfen"
leyla ağlamaya başlamıştı.
aras ise gözümün önünde Leylaya sarılmıştı.
"sen üzülme bana hic bir sey yapamaz"
leyla ondan geri çekildi ve ağlamalı bir sesle konuştu.
"simdi seninle ugrasacak"
onları daha fazla dinlemek istemedim ve hızlı adımlarla oradan uzaklaştım aras arkamdan kosturmaya başladı.
"DENİZ DURSANA"
ilkinde arkama dönmedim ama sonra döndüm.
sert bir sesle ona çıkıştım.
"ne var Aras gitsene Leylaya bak ağlıyor yazık"
tam gidecekken beni kolumdan tuttu.
"ne demek o şimdi arkadasım o ben-"
"ARAS BANANE"
bir anda ona çekismiştim ve sözünü yarısından kesmiş oldum ve hızlı adımlarla göz yaşlarımı silerek gittim.
ama o ısrar ile pesimi bırakmadı beni evime kadar arkamdan koştu ve evin önüne geldiğimde beni tuttu.
"deniz noluyor"
bir an ne olursa olsun cesareti ile sordum.
"sen leylaya aşık mısın"
aras bana şaşkınlık içinde baktı.
hala anlamamıştı salak ona karşı bos olmadığımı.
bana baktı ve sert sesiyle yanıtladı.
"niye sordun bunu"
bir anda kendimi topladım ve bir yalanla.
"Akkayalar tehlikeli teoman seni tehtit etti hala ona ragmen Leyla'nın yanında olmaktan razıysan bunun bir tek açıklaması var"
aras bana baktı ve ne dercesine göz yumdu.
"Aşıksın aras, ben seni düşündüğüm için onlar sana zarar verir diye korkuyorum"
diyerek çevirdim duygularımı açmadım ona.
aras bana baktı ve sırıttı.
"yani hemen aşık olamam değilim aşık tabikide ama-"
"Aması ne"
lafini yarısından kestim.
"ama beğeniyorum tatlı kız"
bunu duymak zaten ölüm gibi oldu bu demek oluyor ki suan aşık olmazsa onun için ölüp bitmese bile ufak begenme hoşlantı vardı.
bana karşı sıfır sinirle ona baktım ve itirdim.
"git üstüne aşık ol başına belaya al tamamı"
dedim ve hızlıca eve girdim o ise arkamdan bana baktı kaldı.
o sıra anladım acı gerçek beni kimsenin sevmeyecek olmasıydı.

kısa kısa atıyorum ama bölümler hızlı geliyor.🫶