Karanlık

Michael'i oyalamayı başarmıştım. Adeta kendimle gurur duyuyordum. Aras babasını ve Melis'i alıp kaçtı. Ben ise burda kaldım ve Michael'e konuştum. "Michael amca beyciğim, ben gitmeliyi- aaa Aras'lar nerde?" Dedim hiç bir şey bilmiyormuş gibi. "Allah kahretsin! Sen oyaladın değil mi beni?!" Diye bağırdı bana. Hemen arkama bakmadan kaçmaya başladım. Hızlı hızlı koşarken Michael korumalarına emir verdi. "Kızı yakalamadan gelmeyin!" Kapıları kapattılar ve ben demirliklerden atlayıp kaçtım. Baban da mı parkurcu be! Arkama bakmadan son hız koşmaya başlayınca arkamdan gelen araba korna çaldı. Arkama döndüğümde Siyah arabanın içindeki Aras'ı gördüm. Hızlıca arabaya koştum ve arabanın kapıları açıldı. Ben biner binmez Aras kapıları kapattı. Son hızla arabayı sürerken Aras konuştu;
"Efsun iyi misin? O şerefsiz sana Bir şey yapmadı değil mi?" Diye sordu bana. Cıkladım ve önüme döndüm. Fakat kolumdan gelen sıcaklık ve sızlama ile koluma baktım. Kanıyordu ve kıyafetlerimin üstüne damlamıştı. Umursamadım. Demirlerden atlarken olmuştur diye düşündüm. Fakat Aras farketmiş olacaktı ki konuştu. "Kolun da ne var?" Diye sordu gözlerime bakarak. "Bir şey Yok." Bakışlarımı kaçırdım. Aras gözlerimin içine baktı. "Efsun, bana doğruyu söyle." Sesi oldukça ciddiydi. Gözlerini gözlerime kilitleyince gözlerinde ki o ciddi ifadeyi fark etmiş oldum. "Aras, bir şey yok dedim arabayı sür" dedim. Aras'ın inatçı karakteri tabii ki arabayı durdurdu. Arabadan inip arka koltuğun kapısını açtı. Kolumu tuttu ve kanı gördü. Hemen arabanın bagajındaki ilk yardım çantası aldı ve ilaç sürüp sardı. "Sağol..." Diyebildim sadece.