3.Bölüm Sevgili okur

“Acıktım ya bişeyler alalımmı?”
“Olur.”O sırada içeriye Baran girdi,kantinden bişeyler aldı ve yan masaya oturdu.Sanki bana bakıyo gibi hissettim.Aman boşver.
Sevgili okur.Şimdi bana söyle.O bana bakıyo mu ?
Niye böyle hissediyorum bilmiyorum.Aman neyse.
“Ben gidiyorum bişeyler almaya.Ne istersiniz?”
“Hepimize ni tost aşkım.Neyli olduğunu biliyorsun.”
“Tamam.”
Niye bana bakıyormuş gibi hissediyorum.Bilmiyorum.
“Buyrun.”
“Thank you canım.”
“Ay Mersi.”Dedi Eylül.
Yemekleri yedik ve bahçeye indik.
Tahminet sevgili okur.Sence ne oldu.O burda.
“Bana mı öyle geliyo bu bana mı bakıyo ya.”
“Kim aşkım.”
“Şu Baran.”
“Bilmem hiç farketmedim.”Dedi Duru.
“Aman bana öyle geliyordur.
Değilmi okur?
Yemekleri yedik.Sonra tenefüs çaldı zaten.Yukarı çıktık.
“Ders neydi?”
“Matematik.”Sınıfa girdik ver yerimize oturduk.
Cam kenarı 3 sıra.Uyanmasam masayı vw sandalyeyi anı kutuma koyucaktım.
Neyse okur.Seni daha bekletmeyeyim.
Son derse gelmiştik.Bahçeden eve doğru gidiyorduk.Sonra basketbol sahasını gördüm.İçeride Baran ve arkadaşları ile başkaları maç yapıyodu.İki sahamız vardı.Biri kapalı biri açık.Onlar açıkta yapıyodu.
“Bakın burda kimler var.”
“Baran.”
“İzlemeye gidelimmi?”Diye sordu Melis.
“Tamam gidelim.”Sahaya gelmiştik.Orursklsra oturmuş,maçı izliyorduk.Güzel oynuyordu.Ama benden daha güzel değil.Maçı izlerken karşı takımın topu atışıyla top kapama geldi.
Evet.Top kafama geldi.
“Lan öküz.Dikkatli olsana!”
“İyimisin?”Diye sordu Baran.
“Seni ilgilendirmez.”
“Sanalda iyilik yaramıyor.”
“Yapma o zaman.”
“Tövbe tövbe.”Evet Baranlar basket sayısını 10’a ayarlamışlar.Tamda 10 yaptılar.Karşı takım 8.

“Günaydınlar.”Dedi Eylül.
“Günaydın.”Diye cevap verdim.
“Hadi İçeki girelim burası çok sıcak.”
“Bencede.Bayılıcam şimdi.”
İçeri doğru girdik.1.Ders Matematik.Hoca soru işletti.Kolay sorulardı tabii.Yani bana göre.Genefüs çalmıştı.
“Ben kantine gidiyorum,bişey istiyen var mı?”
“Yok canım.”
“Tamam.”Kantine doğru yol almıştım.Tam en aşağıdaydı.
Giderken bir çat diye çarptı.
“Dikkat etsene gerizekalı!”
“Ne bsğırıyosun be.Öküz gibi çarpan sen değilmisin?”
“Hee benim.Lan kör!Yavaş ol!Sinirimi zıplatma benim!”
“Pardonda zıplarsa be olurmuş.”
“Gösteriyim.”Dedi.Elini tam yanağıma doğru uzatacaktı ki bil el onu tuttu.
“B*k gösterirsin.”Dedi ve yumruk attı.Sence bu kim?
Baran Yılmaz.
Kavgaya tutuştular.Bi ona yumruk atıyo o bi ona.
“Ya dursanıza.”En son okkalı bi yumrumruğu Baran geçirdi.
“Burnun kanıyo.Gel şuraya.”
“Şerefsiz bi de kıza vurmaya çalışıyo.”
“Ya Baran yürü!”Sınıfa zor da olsa götürdüm.Yanımda her zaman pamuk ve şu yaralar için olan bi ilaç var.Burnuna doğru tuttum.Çocuk sinir patlaması yaşıyo.
“Bade?”
“Kavga etti.”
“Kimle.”
“Şu pislikle.Bana vuracaktı Buda kavga etti.”
“Nerede o göster bana bi.”Dedi Duru.
“Duru.Otur.”
“Tamam.”
“İyimisin?”
“İyiyim.”
“Niye o kavgaya giriştin.”
“Sana mı vursaydı.”
“Ben kendimi koruyamazmıyım?”
“Korursunda bu herif zaten dayağı hakediyo.Bitti mi?”
“Bitti”
“Sağol.”
“Bişey değil.”Sonra gitti.Sınıftan çıktı.
“Bu çocuk sana aşık.”Dedi Melisa.
“Ne alaka.”
“İşte”Bişey demeden sıraya oturmuştum.Ders başlamıştı.Yine tüm dersleri hallettikten sonra eve dönüyorum.Evdeyken bizimkilere sabahki olayı anlattım.Hepsi gidip müdüre anlatmamı istedi.Bakarım deyip geçtim.Yemek yedikten sonra odama gittim.Kulaklığımı aldım ve müzik listemi açtım.Bu sefer.Kalbimin en nazlı yerinde.Yerin var derinde.Çalıyodu.Dinleye dinleye uykum geldi.Kulsklığı çıkarıp uyudum.Güzel bir gün olması dileğiyle.