GİRİŞ

Ayşe Yılmaz'ın gözünden...

Bazı insanlar vardır, hayatınıza hiç dokunmadan her şeyinizi değiştirebilirler. Bir fotoğraf, bir ses, birkaç kelime… Bazen bir insanın hayatınızı ele geçirmesi için yanınızda olması bile gerekmez.

Ben bunu çok geç öğrendim.

Adım Ayşe Yılmaz. Yirmi yaşındayım. Dışarıdan bakıldığında sıradan bir hayatım var. Uzun siyah saçlarım, kahverengi gözlerim ve insanların genellikle sakin bulduğu bir yüzüm var. Beni tanıyanlar zarif, kibar ve kendi hâlinde biri olduğumu söyler. Ama kimse zihnimin içinde neler döndüğünü bilmez.

Çünkü insanın yüzünde taşıdığı ifadeyle içinde sakladıkları her zaman aynı değildir.

Ben kolay sinirlenirim. Kolay kıskanırım. Bir şeyi kafama taktığımda başka hiçbir şeye odaklanamam. Bazen kendi düşüncelerimden bile yorulurum. Bir olayın üzerinden saatler, günler geçse bile zihnimde tekrar tekrar yaşatırım. Söylenen bir sözü, atılan bir bakışı, yarım bırakılmış bir cümleyi.

Ve sonra bir gün Demir Koral çıktı karşıma.

Aslında karşıma çıkmak denilemezdi. Onu ilk kez telefonumun ekranında gördüm.

Geceydi. Saatin kaç olduğuna bakmamıştım bile. Yatağımda uzanmış, sosyal medyada amaçsızca dolaşıyordum. Birkaç video izledikten sonra karşıma bir moda çekimi çıktı.

Ekranda uzun boylu, sarışın bir adam vardı. Üzerinde siyah bir takım elbise, yüzünde ise insanın dikkatini istemeden üzerine çeken o kendinden emin ifade.

Adı Demir Koral'dı.

Yirmi beş yaşındaydı. Türkiye'nin en çok konuşulan erkek modellerinden biriydi. Defilelerde, reklam kampanyalarında, dergi kapaklarında... Nereye baksanız onunla karşılaşabilirdiniz. Mavi gözleri, keskin yüz hatları ve 1.96 boyundaki heybetli fiziğiyle kameraların karşısında olmayı fazlasıyla iyi biliyordu.

Videoyu bir kez izledim.

Sonra tekrar açtım.

Ardından profilini ziyaret ettim.

Fotoğraflarına, röportajlarına, katıldığı etkinliklere baktım. Hakkında yazılan haberleri okudum. Bir insanın hayatı hakkında bu kadar çok şeyin internette bulunabilmesi tuhafıma gitmişti.

Telefonun ekranında saat ilerliyordu ama ben farkında değildim.

Bir fotoğrafını açtım. Mavi gözlerine baktım.

"Demir Koral..." diye fısıldadım.

İsmini ilk kez kendi kendime söylemiştim.

O gece telefonumu kapatıp uyumam gerekiyordu. Ertesi gün yapmam gereken işler vardı. Ama zihnim başka bir yerdeydi.

Acaba nasıl biriydi?

Kameraların önünde gördüğümüz adamla gerçek hayattaki adam aynı mıydı? İnsanlara karşı da böyle miydi? Kolay güler miydi, yoksa sürekli o ciddi ifadesini mi taşırdı?

Sorular birbirini takip ediyordu.

Ertesi sabah uyandığımda yaptığım ilk şey telefonumu elime almak oldu. Bildirimlerime baktım, ardından yine onun profiline girdim.

Yeni bir paylaşım yoktu.

Nedense bunu fark ettiğimde hayal kırıklığına uğradım.

Kendi kendime güldüm.

"Saçmalama Ayşe. Alt tarafı bir model."

Ama o cümleyi söylerken bile profilinden çıkmamıştım.

Günler geçtikçe Demir'in adı karşıma daha sık çıkmaya başladı. Yeni bir reklam anlaşması, katıldığı bir defile, magazin haberleri, hayranlarının yorumları...

Bir süre sonra onunla ilgili bir şey gördüğümde durup bakmadan geçemediğimi fark ettim.

Beni asıl rahatsız eden şey ise başka bir kadının onunla yan yana olduğu fotoğraflardı.

Bir model arkadaşıyla çekilmiş sıradan bir kareydi. Altında yüzlerce yorum vardı. İnsanlar onları birbirine yakıştırıyordu.

Kaşlarım çatıldı.

Neden rahatsız olmuştum ki?

Demir beni tanımıyordu. Ben de onu gerçekte tanımıyordum.

Bunu biliyordum.

Ama bilmek, hissettiğim şeyi ortadan kaldırmıyordu.

Telefonu masaya bıraktım. Birkaç dakika sonra tekrar elime aldım. Fotoğrafa yeniden baktım.

İşte benim kendimle ilk ciddi tartışmam o gün başladı.

Çünkü Demir Koral'ın hayatında benim için ayrılmış hiçbir yer yoktu.

Henüz.

Ve belki de bütün hikâyeyi tehlikeli yapan şey tam olarak buydu.

Ben onun hayatını merak etmeye başlamıştım.

O ise benim adımı bile bilmiyordu.

Bazı takıntılar insanın kapısını çalmaz. Sessizce içeri girer, yerleşir ve bir gün ev sahibinin kim olduğunu bile unutturur.

Benim hikâyem de böyle başladı.

Henüz hiçbir şey olmamıştı.

Ama ben, hayatımın en büyük karmaşasına doğru yürüdüğümü bilmiyordum.