BÖLÜM 1: KIVILCIM

Ejderha Kalesi'nin taş duvarları asırlardır kanla yıkanır ama bu defa kurban dışarıdan gelen bir düşman değil.

​Kral Aerys can çekişirken herkesin beklediği adın üzerini bir kalemde çizdi. Krallığın üzerine ölü toprağı gibi çöken o karar, tahtı Rhaegar’a değil; zihni çoktan çatlamış olan Viserys’e bıraktı. O günden sonra sarayda hiçbir şey normal akmadı.

​Viserys, Targaryen Hanedanı'nın kadim geleneğine uygun olarak, en küçük kız kardeşi Jaehaera ile evlendirildi; ancak ne bu evlilikte ne de bu sarayda huzur vardı. Viserys’in aklı, ağabeyi Rhaegar’ın kız kardeşi-eşi Daenerys’e duyduğu o hastalıklı açlıkla zehirlenmiştir. Rhaegar ve kız kardeşi-eşi Daenerys ise birlikte bu karanlığın ortasında kendi sessiz krallıklarını kurmaya çalışıyorlardı.

​Ateş sönmüyor; sadece içeriden, en güvendikleri yerden harlanıyordu.

​Kralın Eli’nin odasından gelen cam kırığı sesi, Kızıl Kale’nin kalın taş duvarlarında yankılandıktan sonra geceye karıştırıldı.

​Viserys, demir işlemeli ağır masanın başında, elleri titreyerek dikiliyordu. Alnına düşen ter taneleri şakaklarından süzülüyor, mum ışığının vurduğu yüzündeki o seğiren kas, zihninin ne kadar ince bir ipte sallandığını açıkça ele veriyordu. Gözleri, masanın üzerindeki haritada değil, hayali bir noktada; her gece rüyalarına giren o gümüş saçlı siluette takılı kalmıştı.

​Daenerys...

Adını içinden geçirmek bile boğazını yakıyordu. Ağabeyinin, o kusursuz, herkesin tapındığı Rhaegar’ın karısı olmamalıydı. Taht gibi, o kadının da rızası dahi aranmadan kendisine ait olması gerekirdi. Aerys ölürken o lanet mühürlü kağıdı uzattığında, aslında ona bir taht değil, kafasını sokacağı bir cellat sehpası vermişti.

​"Prensim?"

​Kapının eşiğinde beliren muhafızın sesi, Viserys’i kurduğu karanlık rüyadan kopardı. Genç kral hızla başını kaldırdı, gözlerindeki o kan bürümüş öfke karşısındaki adamı bir adım gerilemeye mecbur bıraktı.

​"Defol!" diye tısladı Viserys, dişlerinin arasından. "Kimsenin gelmesini istemiyorum!"

​Muhafız başını eğip hızla karanlığa karışırken, Viserys odanın içinde bir kurt gibi dönmeye başladı. Kendi sarayında, kendi taht odasında bile yabancıydı. Çünkü biliyordu; aşağıda, o devasa ejderha kafatlarının gölgesinde Rhaegar ile Daenerys, çocukları Aegon, Rhaenys ve Visenya ile birlikte fırtınanın geçmesini bekleyen birer ilah gibi yaşıyorlardı. Onların o sakin, vakur duruşu, Viserys’in deliliğine atılmış en büyük tokattı.

​Aynı dakikalarda, Ejderha Kalesi'nin ışıkların ulaşmadığı batı kanadında, başka bir ihanet sessizce nefes alıyordu.

​Jaehaera, kocasının giydiği tahtın ve adını taşıdığı hanedanın ihtişamından fersah fersah uzakta, kendi yatak odasının ipek perdeleri arasına sığınmıştı. Tenindeki yabancı kokuyu gizlemek için üzerine ağır kokular sürerken, aynadaki yansımasına baktı ve dudaklarında acı bir gülümseme belirdi.

​Viserys gece yarısı taht odasında zihnini Daenerys’le parçalayadursun, kendi karısının kimin kollarından çıktığını asla öğrenemeyecekti. Kardeşiyle evlendirilen, bir gelenek kurbanı olan Jaehaera; bu sarayda nesi varsa hepsinden nefret ediyordu. Viserys’in o kör hırsı, kadını adeta dipsiz bir uçuruma itmişti. Koridorun gölgelerinde ellerini tutan, kulğına yaslanan o yabancı adamın sıcaklığı, sarayın soğuk taşlarından çok daha gerçekti.

"Bırak arasın dursun," diye fısıldadı Jaehaera kendi kendine, kocasının uzaktan gelen öfkeli sesini bastırırcasına. "Bir gün o taht başımıza yıkıldığında, altından ilk çıkacak olan kendi cesedi olacak."

Gecenin karanlığı Ejderha Kalesi'nin üzerine çöktüğünde, sarayın sessizliği sadece bir illüzyondan ibaretti. Taş duvarların ardında, her biri kendi hırsının ve günahının ağırlığıyla ezilen ruhlar uyanıktı.

​Aşağı katlardaki loş odada, şömineden yayılan solgun turuncu ışık odanın taş duvarlarında titrek gölgeler dans ettiriyordu. Rhaegar, pencerenin kenarında durmuş, dışarıda fırtınanın ıslattığı avluya bakıyordu. Arkasından yaklaşan Daenerys, çıplak ayaklarının taşta çıkardığı sessiz hışırtıyla kocasının yanına süzüldü. Kollarını Rhaegar’ın beline dolarken yüzünü onun sırtına yasladı; bu devasa, kasvetli sarayda birbirlerinden başka sığınakları yoktu.

"Hala düşünüyor musun?"

Daenerys gözlerini kapatıp Viserys’in gün içinde taht odasında üzerine diktiği o ağır, arsız bakışları hatırladı. İçini tırmalayan o korku ve öfke karışımı hissi gizlemeye çalışarak başını salladı. "Gözlerindeki o delilik artık saklanamıyor. Babamın ruhu onun bedeninde yeniden doğdu."

​Rhaegar ellerini karısının ellerinin üzerine koydu ve hafifçe sıktı. dedi, sesindeki sarsılmaz tınıyla. "Taç onun başını ezecek. Bizim sabrımız bu saraydaki her kılıçtan daha keskindir."

Ancak ne Rhaegar ne de Daenerys, Viserys’in deliliğinin çoktan kontrolden çıktığını ve o sabrın sınanmasına çok az kaldığını biliyordu.

​Yüksek kuledeki kraliyet dairesinde ise fırtına bambaşka bir yüzdeyle esiyordu. Viserys, üzerinde kraliyet cüppesi, elinde gümüş kadehle balkonda dikiliyordu. Şarabı boğazından aşağı dönerken nefesi kesilir gibi oldu. Zihni onu yine aynı yere çekiyordu; Rhaegar’ın odasına, o kadının kokusuna...

​"Benim olmalıydı," diye fısıldadı kendi kendine, kadehi duvara fırlatırken cam bin parçaya bölündü. "O kadın benim olmalıydı."

​O sırada, kapının arkasından gelen hafif bir tıkırtı odadaki havayı bir anda dondurdu. Viserys kaşlarını çatarak hızla döndü. Kapı yavaşça aralandı ve içeriye, bu sarayın en karanlık sırrını taşıyan Jaehaera süzüldü. Üzerindeki ipek elbiseyi sarayın soğuk rüzgârından korumak için sıkıca tutmuştu, ama gözlerindeki o meydan okuyan, umursamaz parıltı her zamankinden daha canlıydı.

​"Gece yarısı bu odada ne işin var?" dedi Viserys, sesindeki zehri gizleme gereği duymadan.

Jaehaera kocasının öfkeli bakışlarından korkmak bir yana, dudaklarında alaycı bir gülümsemeyle ona doğru bir adım attı. "Uykum kaçtı, Majesteleri," dedi, sesi zehir gibi tatlı ve tehlikeliydi.

"Belki de gerçeklerin farkına varmanızın vaktidir... Siz bu tahtta oturuyorsunuz ama elinde tuttuğun tek şey, parmaklarının arasından kayıp giden küllerden ibaret."

​Viserys’in gözleri öfkeyle karardı. Üzerine yürüyüp kadının kolunu sertçe kavradı.

"Kiminle konuştuğunu unutuyorsun."

Jaehaera acıyla irkilmek yerine kocasının yüzüne karşı kahkaha atırcasına gülümserken, dışarıda çakan şimşek tüm kuleyi aydınlattı. Hanedanın içi artık çürümüştü; dışarıdan gelecek bir darbeye gerek kalmadan, herkes kendi elleriyle kazdığı çukurun kenarında nefes alıyordu.

Ejderha Kalesi'nin o devasa gövdesi, sabaha karşı yediği ağır fırtınanın altından uyanırken, taht odasından yayılan soğukluk tüm koridorlara sinmişti.

​Sabah güneşinin solgun ışıkları pencerelerden içeri süzülürken, küçük konsey üyeleri masanın etrafında yerlerini almaya başlamıştı bile. Viserys, demir ve ejderha kemiklerinden örülmüş o devasa tahtın üzerine yerleşmişti; ancak ne sırtındaki cübbe ne de başındaki ağır tacın ağırlığı, yüzündeki o huzursuz, diken üstünde duran ifadeyi gizleyebiliyordu. Gözleri kapıdan her giriş çıkışta istemsizce bir noktaya kayıyor, aradığı o gümüş saçlı silüeti bulamayınca içindeki o zehirli öfke daha da büyüyordu.

​Kapılar ağır bir gıcırtıyla açıldığında, içeri giren Rhaegar oldu. Yüzündeki o sarsılmaz sakinlik ve vakur duruş, odadaki tüm havanın bir anda değişmesine neden oldu. Arkasında bıraktığı asalet, Viserys’in gözüne battığı kadar konseydeki diğer lordların da dikkatinden kaçmıyordu.

Rhaegar, tahtın önüne kadar yürüyüp başını hafifçe eğdi; ne aşırı bir saygı gösterisinde bulundu ne de kışkırtıcı bir hareket yaptı. Sadece gerektiği kadar bir kral selamı verdi.

​"Majesteleri," dedi Rhaegar, sesi taş duvarlarda net bir şekilde yankılandı. "Doğu kıyılarından gelen raporlar, demirborn korsanlarının ticaret yollarımızı tehdit etmeye başladığını gösteriyor. Donanmanın harekete geçmesi gerek."

Viserys’in parmakları tahtın kolçaklarına sertçe gömüldü. Ağabeyinin bu kadar soğukkanlı, krallık meseleleriyle bu kadar 'kral' gibi ilgilenmesi sinir uçlarına dokunuyordu. Asıl mesele donanma ya da korsanlar değildi; asıl mesele, Rhaegar’ın bu sarayda hâlâ herkesten daha çok bir hükümdar gibi nefes almasıydı.

​"Korsanlardan önce çözmemiz gereken başka meseleler var, ağabey," diye tısladı Viserys, sesindeki zehri konseyin orta yerine bırakarak.

"Sen sarayın duvarları arasında huzurla gezinirken, bazı gözler sınırların ötesine değil, bu kalenin içindeki düzeni bozmaya odaklanmış durumda."

​Rhaegar’ın kaşları hafifçe kalktı ama yüzündeki o buz gibi sükûnet bozulmadı. "Düzeni bozanın kim olduğu, kardeşim; muhtemelen aynaya baktığında göreceğin ilk şeydir."

Konsey masasının etrafındaki lordlar derin bir sessizliğe gömülürken, iki kardeşin arasında çıplak gözle görülebilecek kadar keskin bir kıvılcım çaktı. Viserys yerinden doğrulacak gibi oldu, tam o sırada kapılar bir kez daha açıldı.

​İçeriye giren Daenerys’ti. Üzerindeki koyu mavi kadife elbise, gümüş saçlarının omuzlarına dökülen dalgalarıyla birleştiğinde, odadaki tüm ışığı üzerine çekmiş gibiydi. Adımları o kadar asildi ki, sanki taşlara bile basmıyor, sarayın üzerinden süzülüyordu. Viserys’in soluğu boğazında düğümlendi. Bütün o öfkesi, bütün o kurduğu cümleler bir anda uçup gitti; göz bebekleri büyüdü ve dünyadaki her şey silindi, geriye sadece o kadın kaldı.

Daenerys, Rhaegar’ın yanına gelip durduğunda, başını hafifçe kaldırıp Viserys’in o delice bakan gözleriyle karşılaştı. İçini tırmalayan o tanıdık rahatsızlıkla hemen gözlerini kaçırdı, ama o bakıştaki açlığı ve saplantıyı derinden hissetmişti.

​Viserys tahtında geriye yaslandı, ama elleri titriyordu. Tacın sahibi o olabilirdi, krallık önünde diz çökmüştü; ama o an, o masanın başında ağabeyi-kocasının yanında duran kadına sahip olamadığı sürece hiçbir şeye sahip olmadığını çok iyi biliyordu.

Konsey masasının başındaki o zehirli sessizlik, uzun süre boyunca yalnızca şömineden yükselen odunların çıtırtısıyla bölündü. Lordlar başlarını önlerine eğmiş, iki kardeş arasında her an patlamaya hazır bu fırtınanın tahtı nasıl kül edeceğini hesaplamaya çalışıyorlardı. Viserys’in gözleri hâlâ kardeşi Daenerys’in üzerindeydi; kadının her nefes alışını, Rhaegar’ın omzuna değen parmaklarının zarafetini izledikçe içindeki o hastalıklı kor harlanıyordu.

​"Konsey bitmiştir," diye tısladı Viserys sonunda, sesindeki tahammülsüzlük odayı dolduran buz gibi havayı iyice keskinleştirerek. "Ağabeyim ve kardeşim hariç, herkes dışarı çıkabilir."

Lordlar birbirlerine kaçamak bakışlar atarak aceleyle yerlerinden kalktılar. Birkaç nefes içinde devasa salonda yalnızca Rhaegar, Daenerys ve tahtta dikilen Viserys kaldı.

​Rhaegar yerinden kıpırdamadı bile. Karısının elini hafifçe bırakarak bir adım öne çıktı, göğsündeki o vakur duruşu bozmadan kardeşine baktı.

"Bizi burada tutmanızın sebebi nedir, Majesteleri? Donanma meselesi henüz karara bağlanmadı."

​Viserys ağır adımlarla tahttan indi. Taş zeminde yankılanan çizmelerinin sesi, odadaki gerilimi parça parça artırıyordu. Rhaegar ile Daenerys’in tam karşısında durduğunda, aralarındaki mesafe nefes almayı zorlaştıracak kadar kapandı. Viserys’in gözleri ağabeyini pas geçip doğrudan Daenerys’e dikildi.

"Donanma bekleyebilir," dedi Viserys, sesi fısıltı gibi çıkmasına rağmen kulak tırmalayıcı bir keskinlikteydi.

"Benim merak ettiğim başka bir şey var, kız kardeşim. Bu sarayın duvarları arasında yürürken, arkanda bıraktığın o gölgenin aslında kime ait olduğunu hiç düşündün mü?"

​Daenerys’in kaşları hafifçe çatıldı. Gözlerindeki o asil ve meydan okuyan pırıltı bir anda alev aldı. "Haddinizi aşırıyorsunuz, Majesteleri," dedi, sesi Rhaegar’ınki kadar sakin ama çok daha zehirliydi. "Benim yerim ve gölgem neresiyse, başımdan beri oradadır. Bunu sorgulamak ne size ne de taşıdığınız o taca düşer."

"Tacın," dedi Viserys, ellerini arkasında birleştirerek Daenerys’e bir adım daha yaklaşırken. "Bana ait olan her şeyi aldığını sanan o adamın sana verdiği tacın, gerçekte ne kadar ağırlık taşıdığını göreceğiz. Bu sarayda kimin ayakta kalacağını, kimin ise o külün altında boğulacağını zaman gösterecek."

​Rhaegar, karısının önüne geçerek Viserys’in o tehlikeli yakınlaşmasını kesti. Gözlerindeki buz gibi mavi ışık, kardeşinin deliliğine boyun eğmeyeceğinin en net kanıtıydı.

"Sarayın kaderi taçla değil, o tacı taşıyanın akılla yazılır, Viserys," dedi Rhaegar, kelimelerin üzerine basa basa. "Ve korkarım ki senin elinde kalan tek şey, kendi ellerinle tutuşturduğun o yangının dumanıdır."

İki kardeşin bakışları taşa kazınmış iki kılıç gibi çarpışırken, Daenerys arkada durmuş, Viserys’in gözlerinde yanan o ateşi derinlerinde hissetmenin verdiği o rahatsız edici ürpermeyle gerildi. Bu sarayda artık hiç kimse güvende değildi; en çok da birbirlerinden kaçamadıkları için kendi kaderlerini mühürleyenler.

Taht salonundaki o zehirli düellonun ardından geçen günler, Kızıl Kale’nin üzerine çöken ağır bir cehennem sessizliğine bürünmüştü. İki kardeş arasındaki ip her geçen gün biraz daha geriliyor, sarayın taş duvarları bile bu gizli savaştan nasibini alıyordu.

​Kraliçe Jaehaera ise tüm bu deliliğin ve taht oyunlarının ortasında, kendi gizli dünyasında nefes almaya devam ediyordu. Viserys’in gecelerini kardeşi Daenerys’i düşünerek zihinsel bir işkenceye geçirmesi, Jaehaera için sadece bir eğlence vesilesiydi. Bir gece, sarayın unutturulmuş, meşalelerin dahi yanmadığı taş kemerli koridorlarından birinde, kocasından uzakta olmanın o tatlı özgürlüğünü yaşıyordu.

Gölgenin içinde bekleyen eller, Jaehaera’nın belini kavradığında genç kadın ürkmedi; aksine, dudaklarında keyifli bir kıvrım belirdi. Yabancının sıcak nefesi boynuna çarparken, Viserys’in tepedeki o zavallı ihtişamından ne kadar uzakta olduğunu bir kez daha hissetti. Saray dışarıdan bakıldığında bir Targaryen kalesiydi ama içeriden, baştan aşağı çürümüş bir ihanet yuvasıydı.

​Aynı dakikalarda, Rhaegar ve Daenerys’in odasında rüzgâr pencereyi şiddetle dövüyordu.

Rhaegar, masanın başında haritalar üzerinde çalışmaya devam ediyor, krallığın dört bir yanındaki huzursuzlukları bastırmanın yollarını arıyordu. Ancak Daenerys pencere kenarında, camdan yansıyan kendi silüetine dalıp gitmişti. Gözünün önünden Viserys’in o gün konseyde üzerine diktiği, nefesini kesen o arsız ve vahşi bakışlar gitmiyordu. Ne kadar öfkelense, ne kadar Rhaegar’ın yanında güvende olduğunu kendine hatırlatsa da, o bakıştaki saplantılı zehrin tenine işlediğini inkar edemezdi.

​Viserys, üst kuledeki odasında gümüş kadehini elinde sıkarken, aynadaki yansımasına bakıp dişlerini gıcırdatıyordu. Krallık onundu, emirleri kanundu; ama asıl istediği tek bir şey, o gümüş saçlı kadının gözlerinde korku değil, tıpkı kendisi gibi kontrolden çıkmış bir teslimiyet görmesiydi.

Fırtına henüz kopmamıştı ama bulutlar artık siyahın en koyu tonuna bürünmüştü.

Ejderha Kalesi'nin derinliklerinde gece ilerledikçe sessizlik daha da ağırlaşıyor, sanki taşlar bile nefesini tutup yaşanacakları bekliyordu.

​Alt katlardaki koridorlardan birinde, Jaehaera tenindeki yabancı dokunuşun izleriyle odasına doğru süzülürken, köşeyi döndüğü anda gördüğü silüetle adımlarını durdurdu. Meşalenin solgun ışığında, Viserys elinde kan bürümüş gözleri ve dağınık gümüş saçlarıyla karanlıkta bir hayalet gibi dikiliyordu. Kalbi bir an teklese de, yüzündeki o alaycı maskeyi hemen takındı.

"Gece yarısı koridorlarda geziniyorsunuz, Majesteleri," dedi, sesindeki sakinliği korumaya çalışarak. "Yoksa yine rüyalarında onu mu arıyorsun?"

Viserys yavaşça kadına doğru bir adım attı. Gözlerindeki o delilik, Jaehaera’nın alayını bir anda silip süpürdü. "Neredeydin?" diye tısladı, sesi o kadar alçak ve öfkeliydi ki taş duvarlardan yankılandı. "Gecenin bu saatinde bu kalenin koridorlarında kiminle nefes alıyordun, Kraliçe?"

​Jaehaera gülmeye çalıştı ama kocasının üzerine doğru gelen o vahşi öfke ilk defa içini ürkütmüştü. "Bu sarayda nefes almaktan başka neyim var ki?" dedi meydan okurcasına. "Beni kilitlediğin bu kafeste ne yapmamı bekliyorsun?"

Viserys bir hamlede kadının boynuna uzandı; parmakları boğazına sarıldığında, odadaki tüm hava çekildi. "Seni bu tahta kraliçe yapan benim," diye fısıldadı Viserys, yüzü Jaehaera'nınkine tehlikeli bir şekilde yaklaşırken. "Bana ihanet etmeyi aklından bile geçirme; yoksa bu kalenin taşları seni de beni de yutar."

​Kraliçe nefessiz kalmasına rağmen gözlerini kocasından bir an olsun ayırmadı, zorlukla çıkardığı sesiyle gülümsedi. Çoktan dibe battık."

Viserys parmaklarını kadının boğazından yavaşça gevşettiğinde, kraliçe sert bir öksürükle geriye doğru sarsıldı. Kral arkasını dönüp odadan çıkmak üzere kapıya yöneldi; ancak o an, Jaehaera’nın boğazından dökülen o kısık, tüyler ürpertici fısıltı odadaki tüm havayı bir kez daha dondurdu.

​"Tacınız sonunuz olacak, Majesteleri..."

​Viserys adımlarını durdurdu ama arkasına bakmadı.

​"Rüyalarınızda o kadını yakarken, aslında kendi sonunuzu hazırlıyorsunuz," diye devam etti Jaehaera, sesi soluk soluğa olmasına rağmen zihninde parlayan o kör edici görüntünün netliğiyle titremiyordu. Gözlerinin önünde, kadim kanın ona bahşettiği o lanetli vizyonlar canlanmıştı; Ejderha Kalesi'nin taşlarının arasından sızan kanlar, eriyen demir taht ve en önemlisi, Viserys’in elleri arasında tutuşturulan o devasa, önüne geçilemez yangın...

​"Sessizliği dinleyin, lordum," diye fısıldadı kraliçe, duvara yaslanmış elleri titrerken.

"Ejderhaların ateşi bile susuyor. Bizi kurtaracağını sandığınız o demir taht, kollarınızın arasında bir kül yığınına dönüşecek. Ve siz... o külün altından ilk çıkamayacak olan otağın efendisi olacaksınız."

​Viserys’in sırtı kasıldı. Öfkesi bir an için yerini, zihninin en derinlerinde yanan o hastalıklı korkunun soğuk terine bıraktı. Ama kibrine yenik düşerek başını hafifçe omzunun üzerinden arkaya çevirdi, dudaklarındaki çarpık gülümsemeyle zehirli cevabını fısıldadı.

​"Benim inşa ettiğim cehennemde, ilk ilk yanacak olanlar kehanetlerinle yaşayanlardır, kraliçe."

​Kapı ardına kadar açılıp kapandığında, odada yalnız kalan Jaehaera derin ve sarsıcı bir nefes aldı. Zihnindeki o keskin vizyon, kulaklarında çınlayan o çığlıklar giderek artıyordu. Targaryen kanı yalancı çıkmazdı; fırtına artık kapıyı çalmakla kalmıyor, sarayın en mahrem odalarında kök salıyordu.

-

Ejderha Kalesi'nin o devasa gövdesi, güneşin ilk ışıklarıyla birlikte ısınmıyor; aksine, gece boyunca taşlara sinen o ağır ve zehirli havayı içine çekerek daha da koyulaşıyordu.

​Taht salonunun uzağında, sarayın en kuytu köşelerinden birinde, zaman sanki akmayı reddetmiş gibiydi. Rhaegar, varlığının getirdiği o doğal ağırlıkla dar bir koridordan geçerken, adımları yüksek tavanlı taş kemerlerin altında yankılandı. Zihni, krallığın dört bir yanından gelen hoşnutsuzluk raporlarıyla meşgul olsa da, asıl sırtını bükən yük dışarıdaki tehlikeler değil, kardeşinin her geçen gün kontrolden çıkan zihniydi.

Tam o sırada, karşısındaki kemerli geçitten çıkan silueti fark edip adımlarını yavaşlattı. Daenerys’ti gelen. Gece boyunca uykusuz kalmanın verdiği o hafif solgunluk, yüzündeki duru ve asil güzelliğe bambaşka bir gölge düşürmüştü. Göz göze geldiklerinde, aralarındaki o sessiz akit bir kez daha mühürlendi.

​"Uyuyamadın," dedi Rhaegar, kadının önüne gelip elini onun yanağına nazikçe bastırırken. Sesindeki o sarsılmaz şefkat, dışarıdaki dünyanın tüm gürültüsünü susturmaya yetecek kadar büyüktü.

Daenerys gözlerini kocasının gözlerine dikti, ama içinde biriken o huzursuzluk dalgasını saklayamadı. "Viserys’in o bakışları... Sadece bir delinin hırsı değil bu. Sanki bizi, bu kaleyi, her şeyi yakmadan huzura ermeyecek bir açlık."

​Rhaegar kız kardeşinin parmaklarını avucunun içine alıp sıktı, ancak tam o anda koridorun diğer ucundan gelen yankıyla ikisi de irkildi.

​"Bakıyorum da pek bir mutlusunuz, ağabeyim."

Viserys’in sesi, zehirli bir sarmaşık gibi taş duvarlara dolanarak aralarındaki mesafeyi kapattı. Kral, muhafızlarını arkasında bırakmış, tek başına karanlıktan süzülüp gelmişti. Gözleri kan bürümüşçesine kızıl ve öfkeliydi; bakışları Rhaegar’ı pas geçip doğrudan kız kardeşinin üzerinde kilitlendi. Üzerindeki kraliyet cüppesi omuzlarından düşecek gibi duruyor, her nefesinde göğsü hızlı hızlı kalkıp iniyordu.

​Rhaegar, bir kez daha karısının önün geçerek o zehirli siperi ördü. "Gecenin bu saatinde sarayın koridorlarında ne arıyorsun, Majesteleri? Yoksa tahtın ağırlığı omuzlarına fazla mı gelmeye başladı?"

Viserys acı ve çarpık bir gülümsemeyle güldü, ama gözlerindeki o vahşi ateş sönmek bilmedi. Doğrudan Rhaegar’ın gözlerinin içine baktı. "Ağır gelen ne biliyor musun, ağabey? Senin elini kolunu sallayarak sahip olduğun her şeyin, aslında bu tacın gölgesinde bana ait olması gerektiği gerçeği."

​Adım adım yaklaştı. İki kardeş arasındaki mesafe kapanırken, aralarındaki nefes birbirine karışıktı. "Sen kız kardeşimizi koruyabileceğini sanıyorsun... Ama unuttuğun bir şey var. Bu hanedanın kanı ne zaman saf kalsa, en büyük yangın kendi evinin içinde başlar."

Rhaegar, kardeşinin bu kışkırtıcı sözleri karşısında bir adım bile gerilemedi. Gözlerindeki o soğuk ve mesafeli mavi ışık, Viserys’in hırsını körükleyen en büyük engeldi.

​"Kanın ne kadar saf olduğu değil, Viserys," dedi Rhaegar, sesi taş duvarlarda bıçak gibi keskin bir yankı buldu. "Onu taşıyan akıl ve iradedir önemli olan. Senin damarlarında akan o ateş, krallığı kurtarmaya değil, sadece seni yakmaya yarayacak."

​Viserys’in yüzündeki o çarpık gülümseme bir anda dondu. Dişlerini sıktığı için çene kasları seğiriyordu. Elini istemsizce kılıcının kabzasına götürdü; parmakları demire sarılırken, aralarındaki gerilim bir kılıç darbesi kadar yakın ve ölümcüldü. Muhafızlar nefeslerini tutup iki kardeşin arasında yaşanacak o anlık patlamayı beklediler.

Tam o sırada, Rhaegar’ın arkasında duran Daenerys sessizliğini bozdu. Gözlerindeki o asil mesafe, Viserys’in deliliğine karşı örülmüş en güçlü kalkan gibiydi. "Bizi burada alıkoymanın ne anlamı var, Majesteleri?" dedi, sesi rüzgâr kadar soğuktu. "Zamanınızı böyle boş tehditlerle harcamak yerine, tahtınla baş başa kalmalısınız. Kendi gölgeniz bile sizden kaçarken..."

​Viserys’in başı hızla kız kardeşine döndü. O ses, o yüz, zihnini her gece kemiren o zehirli rüya şimdi tam karşısında, ona meydan okuyordu. İçindeki o zapt edilemez açlık bir an için tüm öfkesini bastırdı; nefesi kesilir gibi oldu. Viserys kılıcının kabzasındaki elini gevşetti, ama gözlerindeki o karanlık parıltı hiç eksilmedi.

"Gölgeden korkan kim, küçük kardeşim?" diye fısıldadı Viserys, sesi aralarındaki mesafeyi eriterek doğrudan kadının zihnine sızdı.

"Ben gölgenin ta kendisiyim. Ve bir gün, o ışık tamamen söndüğünde, kaçacak hiçbir yeriniz kalmayacak."

​Arkasını dönüp sert adımlarla karanlık koridorda gözden kaybolurken, bıraktığı o zehirli hava uzun süre koridorda asılı kaldı.İkisi de içten içe biliyordu; bu fırtına artık geri dönülemez bir noktaya evrilmişti.