Taht oyunları:>

4. BÖLÜM
Asya: Yazık, çok beklersin
Onu sertçe ittim ve odadan çıktım. Merdivenlerden inerek annemlerin yanına gittim. Arkamdanda Kerim geldi tekli koltuğa oturdu telefonu ile oynuyordu. Bi noktadan sonra annemleri dinlemek sıkıcı gelmişti bu yüzden bende telefonumdan video izlemeye başladım. Yaklaşık 1 saat sonra Ceren teyze kalktı
Ceren: Ee biz kalkalım artık saat 10 olmuş
Arzu: E iyi o zaman canım sizi geçirelim
Kapıya doğru yöneldik görüşürüz falan filan derken artık gitmişlerdi. Bense derin bir nefes alıp odama gittim ve üstümü değiştirdim. Ardından yaptığım şey yatağa atlamak oldu, telefonu alıp kızlarla mesajlaşıyorduk
Şirin: Ya Leyla adam akıllı söyle şu saati bak ona göre hazırlanıcam
Asya: +1 (anlamını bilmeyenler için artı bir bende katılıyorum demek💗)
Leyla: Saat 10da parkta olun işte ya
Asya: Leyla uyanacaksan giderim
Leyla: Uyanıcam merak etmeyin
Şirin: Tamam yandaki A101’den jelibon ve kola alırız olur mu
Leyla: Okeyyy
Asya: Annem bana sadece 100 tl verdi
Şirin: O zaman hepimiz 100 tl alalım paraları birleştirip birşeyler alırız
Leyla: Tamam o zaman ben uyuyucam
Şirin: İyi geceler🤍💗
Asya: İyi geceler leyloşş
Leyla: Sizede iyi gecelerrr
Konuşma bittikten yarım saat sonra uyuya kalmışım….
3 EYLÜL SAAT 09.00
Bu sefer saatten değil şirinin araması ile uyandım. Telefonu uykulu bir şekilde aldım ve telefonu açtım
Asya: Ne var şirin?
Şirin: Kızım buluşucaz dedik ya
Asya: Eee
Şirin: Ne eee, kızım evin önündeyiz seni bekliyoruz
Asya: NEY?
Yataktan bir hışınla kalktım ve banyoya koştum yüzümü yıkadım o soğuk su beni ayıltmıştı. Odama geçtiğimde okul formamı giydim kravatımı taktım, şaçımı taradım ve ayakkabılarımı giydim. Koridordan dış kapıya gidiyordum
Arzu: Kızım nereye bu saatte
Asya: Anne sana demiştim ya kızlarla buşluşucaz diye
Arzu: Hee tamam şimdi hatırladım hadi size iyi eğelenceler
Asya: Görüşürüz anne
Kapıyı açtığımda şirin telefonu ile ilgilendirken Leyla bana sinirli bir şekilde bakıyordu
Leyla: Allah’a şükür gelebildin
Asya: Ama geldim değil mi
Leyla: Oda bir başarı
Şirin: Bana teşekkür etmelisin Leylacım
Konuştuktan sonra marketten içecek jelibon ve cips aldık ardından parka geçip oturduk
Leyla: Asya seni dün annem çağırdı diye gittin ya noldu?
Asya: Hiç sormayın ya
Leyla: Nolduki
Asya: (olanları anlatır iste)
Leyla: Oha
Şirin: Kıskandım
Asya: yaa ne demezsin
Leyla: Nasıl yani peki neden
Asya: İşte o yok
Şirin: Seviyo işte seni
Parkta otururken okul saatinin yaklaştığını gördük bu yüzden kalkıp okula gittik
Okula girdiğimizde zil çalmak üzereydi. Koridorda yürürken montlarımızı çıkarıp askılara astık ve hemen sınıfa doğru geçtik.
Sınıfa girdiğimizde herkes kendi halinde sohbet ediyor, dersin başlamasını bekliyordu. Leyla ile yan yana, Şirin ise önümüzdeki sıraya oturdu. Çantamdan defterimi çıkarırken Şirin arkasına dönüp esneyerek bana baktı.
Şirin: Ben hâlâ tam uyanamadım ya, ikinci derse kadar kendime gelemem herhalde.
Leyla: Sabahın köründe bizi parka diken sensin Şirin, bir de sen mi uykusuz kaldın?
Asya:Hakikaten ya, ben de zar zor açtım gözlerimi zaten. İlk ders neydi bu arada?
Leyla: Tarih. Yanına defter almadıysan benden bakarsın artık.
Gülüşerek dersin başlamasını bekledik. Derse hocanın girmesiyle birlikte herkes sırasına geçti ve kitaplarını açtı. Dün akşam evde yaşananlar veya Kerim konusu o an için tamamen aklımdan çıkmıştı; sadece günün bir an önce bitmesini ve eve dönüp iyice dinlenmeyi düşünüyordum.
Sınıfın kapısı açıldı ve içeri nöbetçi öğrenci girdi. Elindeki kağıdı öğretmen masasına bıraktıktan sonra doğrudan benim oturduğum sıraya doğru yürüdü.
Nöbetçi: Asya hanginiz? Müdür yardımcısı seni çağırıyor.
Şirin ve Leyla aynı anda bana dönüp şaşkınlıkla gözlerini büyüttüler.
Leyla: Hayırdır, naptın kızım sen?
Asya: Valla hiçbir şey yapmadım, ne bileyim ben...
Aklıma bir anda dün gece evde yaşananlar gelse de müdür yardımcısının bununla ne alakası olabileceğini çözemedim. Merak ve hafif bir tedirginlikle sıradan kalkıp koridora çıktım. İdare katına doğru yürürken merdivenlerin başında Kerim’le karşılaştım. O da müdür yardımcısının odasından yeni çıkmış gibiydi.
Yanından geçerken göz göze geldik. Yüzünde yine o ne düşündüğü anlaşılmayan sakin ifade vardı. Tam yanından sıyrılıp geçecekken alçak bir sesle konuştu:
Kerim: Korkulacak birşey yok merak etme
Arkamı dönüp bir şey söyleyemeden o merdivenlerden aşağı inmeye başladı bile. Kapının önüne geldiğimde derin bir nefes alıp içeri girmek için kapıyı çaldım.
İçeri girdiğimde müdür yardımcısı masasında bir dosyayı inceliyordu. Kafasını kaldırıp bana baktı ve yanındaki koltuğu işaret etti.
Müdür yardımcısı: Gel Asya, otur şöyle. Okullar açılalı az oldu ama rehberlik servisiyle birlikte sınıflardaki kaynaşma sürecini takip ediyoruz.
Sessizce koltuğa oturdum. Tedirginliğimi fark etmiş olacak ki gülümsedi.
Müdür yardımcısı: Kötü bir şey yok, korkma. Sadece bu yıl okulumuzda başlatacağımız 'Akran Koçluğu' projesi için senin sınıfından birkaç öğrenci seçtik. Yeni gelen öğrencilerin okula ve derslere daha hızlı uyum sağlaması için sınıf arkadaşlarıyla eşleştiriyoruz.
Zihnimde taşlar yavaş yavaş yerine oturmaya başlarken müdür yardımcısı masasındaki listeden bir ismi işaretledi.
Müdür yardımcısı: Senin eşin de sınıftan Kerim oldu. Ders notları oldukça iyi, sana hem derslerde hem de okul düzeninde yardımcı olacak. Zaten aileleriniz de tanışıyormuş, yabancılık çekmezsiniz diye düşündük.
Duyduğum isimle kalakaldım. Koridorda Kerim'in yüzündeki o kendinden emin ifadenin sebebi şimdi anlaşılmıştı; bunu benden önce öğrenmişti.
Asya: Hocam, başka biriyle eşleşme şansım var mı acaba?
Müdür yardımcısı: Listeler onaylandı Asya, değişiklik yapamıyoruz maalesef. Dönem sonuna kadar bu şekilde devam edeceğiz.
Odadan çıkıp koridora adım attığımda Kerim’in az ileride duvara yaslanmış, elinde kağıtlarla beni beklediğini gördüm. Yanına yaklaştığımda yüzünde yine o gıcık tebessüm belirdi.
Kerim: İtiraz edeceğini tahmin etmiştim ama ders notlarım gerçekten iyidir "öğrencim".
Asya: Bana bak sidik kafa, bu işi sadece kağıt üzerinde hallederiz, tamam mı? Fazladan tek bir dakika bile muhatap olmam seninle.
Kerim: Göreceğiz bakalım Asya, ilk çalışma seansımız bugün okul çıkışında kütüphanede. Geç kalma.
Cevap vermeme fırsat kalmadan arkasını dönüp sınıfa doğru yürüdü. Sınıfa döndüğümde Şirin ve Leyla’nın meraklı bakışlarıyla karşılaştım. Sırama oturup kafamı sıraya koydum. Bu okul yılı düşündüğümden çok daha zor geçecekti.