2-gülümse yada düş

Düştüğümü sandım.

Ama yere çarpmadım.

Gözlerimi açtığımda renkli ama rahatsız edici bir yerdeydik. Devasa bir lunapark… ama her şey yamuktu. Aynalar eğriydi, zemin hafif dalgalanıyordu.

C: İlk maceranız: “Gülümse ya da Düş!”

J: İsim bile sinir bozucu.

Z: Direkt konuya gir Caine.

C: Çok basit! Bu parkurda ilerleyeceksiniz. Ama küçük bir kural var…

Bir anda etrafımızda uzun, siyah varlıklar belirdi. Yüzleri yoktu.

C: Gülümsemeyi bırakan… düşer.

p: Ne demek bu?!

R: Yani… yüzünü asarsan ya da korkarsan…

G: …onlar seni fark eder…

K: VE SONRA YOK OLURSUN! HAHAHA!

p: Bu saçmalık!

J: Hoş geldin gerçekliğe, Pomni.

Bana yaklaştı. Gözlerini kıstı.

J: Tavsiye: ağlama. Çünkü çok komik görünüyorsun.

p: Ben ağlamıyorum!

J: Daha başlamadın bile.

C: OYUN BAŞLASIN!

Zemin ileri doğru uzadı. Bir parkur oluştu. Dönen platformlar, dar yollar, aşağısı sonsuz boşluk…

Herkes koşmaya başladı.

Ben de.

İlk adımımı attığım anda bir platform kaydı. Neredeyse düşüyordum.

J: Daha hızlı, Pomni! Yoksa ilk giden sen olacaksın!

p: Sus artık!

Koşmaya devam ettim. Ama nefesim hızlandı. Kalbim deli gibi atıyordu.

Bir an…

Korktum.

Gülümsemeyi bıraktım.

Yanımdaki siyah varlık bir anda bana döndü.

Donakaldım.

G: P-Pomni… gülümse!

Zorla yüzümü yukarı çektim. Dudaklarım titriyordu.

Varlık durdu.

Sonra yavaşça geri çekildi.

R: İyi… iyi kurtardın.

Ama Jax…

Gülüyordu.

J: Bu çok iyiydi. Cidden düşeceksin sandım.

p: Yardım edebilirdin!

J: Neden edeyim?

Bir platforma sıçradı, bana bakmadan konuştu.

J: Burada herkes kendi başının çaresine bakar.

Bir anda önümdeki yol ikiye ayrıldı.

Sağ taraf sabit görünüyordu.

Sol taraf… titriyordu.

J: Hadi bakalım Pomni. Doğru yolu seç.

p: Hangisi?

J: Tahmin et.

Z: Onu bilerek zora sokuyorsun.

J: Eğlenceli oluyor.

Bir an durdum.

Sonra sağa adım attım.

Zemin…

Kırıldı.

Ayağım boşluğa kaydı.

Çığlık attım.

Tam düşerken bir el beni yakaladı.

R: Tutundum seni!

Beni yukarı çekti.

Nefes nefese kaldım.

J: Ahh be… az kalmıştı.

p: Sen… bilerek yaptın!

J: Belki.

Bana yaklaştı. Sırıttı.

J: Ama öğreniyorsun işte. Güzel.

C: SON ETAP!

Önümüzde dev bir kapı belirdi. Üzerinde yazıyordu:

“GERÇEK GÜLÜMSEME”

Kapıya yaklaşırken siyah varlıklar çoğaldı.

Hepsi bize bakıyordu.

G: Çok fazla…

K: SONUMUZ GELDİ!

p: Ben… yapamam…

J: Yaparsın.

Bir an sustu.

Sonra hafifçe eğildi.

J: Çünkü yapmazsan düşersin.

Ve ilk kez…

Ciddiydi.

Kapıya doğru yürüdük.

Gülümsemek zorundaydık.

Ama içimdeki korku…

Her şeyi bozuyordu.