SESSİZCE GİDİYORSUN

Ne on sekizim, ne kırk sekiz...
Sensiz; sessiz, nefessiz...

Gökyüzünün kapısını aralayan sevgili,
Gidiyorsun sessiz sessiz...

Ne kadar da susamışsın toprağa,
Bir şeyler mi eksik hayatında?

Bekliyorsun sessizliğin kıyısında,
Yorgunsun sanki...

Bu defa başarıyorsun, halbuki.
Nedendir ruhunun acı çekişi?

Hissediyor musun sensizliğe serzenişimi?
Hayır... hayır.

Alışıyorum, bir göçmen kuş gibi gidişine.
Üzülme...

Üzülmek hiç yakışır mı “nefes” denilene?
Kahroluyorum, dayanamıyorum—

Ne sessizliğe,
Ne sensizliğe...