Bölüm 1 - Alışılmışın Dışında

1. Bölüm — Alışılmışın Dışında
İstanbul, sabahın ilk ışıklarıyla uyanırken şehrin sokaklarında her zamanki telaş başlamıştı. Korna sesleri, birbirine yetişmeye çalışan insanlar, kaldırım kenarlarında hızla tükenen kahveler…
Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyordu.
Ceylin de onlardan biriydi.
Telefonunun alarmını üçüncü kez susturduğunda saatin kaç olduğunu fark etti ve yataktan bir anda doğruldu.
“Hayır, hayır, hayır… Bugün olmaz!”
Yatağın üzerinde bıraktığı gömleği kaptı. Bir yandan saçlarını toplamaya çalışırken diğer yandan telefonunu aradı. Telefon, yastığının altında titreşiyordu.
Ekranda Aras’ın mesajı belirdi.
Aras: Amirim, bugün de mi son dakika?
Ceylin gözlerini devirdi.
Ceylin: Başkomiserim, mesai başlamadan personel sorgulaması yapmayın.
Mesajı gönderip gülümsedi. Aras’ın cevabı gecikmedi.
Aras: Personelim değil, sevgilimsin. İkisini karıştırma.
Ceylin aynanın karşısında küpesini takarken başını iki yana salladı.
Ceylin: O zaman sevgilim olarak kahvemi hazırla. Amir olarak da dosyaları masama bırak.
Aras: Kahve hazır. Dosyalar da hazır. Başka emriniz var mı amirim?
Ceylin: Şimdilik yok. Performansın iyi.
Telefonunu çantasına attı, ceketini giydi ve evden çıktı.
Ceylin’in hayatı dışarıdan bakıldığında oldukça düzenli görünüyordu. İşi, sorumlulukları, sevdiği adam ve kendine ait kuralları vardı. Ne zaman durması gerektiğini, ne zaman bir adım geri atacağını ve ne zaman sonuna kadar direnmesi gerektiğini bilirdi.
Emniyet Amiri olmak ona yalnızca bir unvan kazandırmamıştı. Verdiği kararların sorumluluğunu taşımayı, insanların kendisinden beklediği güveni boşa çıkarmamayı ve gerektiğinde herkesin karşısında dimdik durmayı da öğrenmişti.
Fakat Ceylin’in en büyük sorunu, başkalarının sorumluluğunu üstlenirken kendi yükünü görmezden gelmesiydi.
En azından şimdilik bunu değiştirmeye niyeti yoktu.
Çünkü bazı şeyler insanın hayatına kapıyı çalarak girmezdi. Bazen tek bir telefon, yıllardır kapalı tutulan bir kapıyı yeniden aralardı.
Ceylin henüz bunun farkında değildi.
Cinayet Büro’ya girdiğinde içerideki hareketlilik çoktan başlamıştı. Birkaç polis memuru masaların arasında dosya taşıyor, yazıcıdan çıkan evraklar birikiyor, telefonlar arka arkaya çalıyordu.
Ceylin çantasını odasına bırakıp masasındaki dosyalara göz attı.
“Günaydın amirim,” dedi masanın yanından geçen genç bir polis memuru.
“Günaydın. Dün istediğim rapor hazır mı?”
“Hazır amirim. Masanıza bıraktım.”
Ceylin dosyayı açtı. İlk sayfayı okurken kaşları hafifçe çatıldı.
“Bu raporu kim hazırladı?”
Memur tereddüt etti.
“Ben hazırladım amirim.”
“Şüphelinin ifadesiyle olay yeri tutanağındaki saatler uyuşmuyor. Burada bir saat fark var. Bunu kontrol etmeden dosyaya koymayın.”
“Emredersiniz amirim. Hemen düzeltiyorum.”
Ceylin dosyayı kapatıp uzattı.
“Bir daha aynı hatayı yapmayın. Küçük görünen bir ayrıntı, bütün soruşturmanın yönünü değiştirebilir.”
Sesi sert değildi ama ciddiydi. Ceylin’in en belirgin özelliklerinden biri buydu: İnsanlara tepeden bakmazdı. Ancak iş söz konusu olduğunda ihmale de göz yummazdı.
Odasına girmek üzereyken kapının önünde Aras’ı gördü.
Elinde iki kahve vardı.
“Günaydın, amirim.”
Ceylin önce kahvelere, sonra ona baktı.
“Geç kalmadın mı sen?”
Aras kahvelerden birini uzattı.
“Ben zamanında geldim. Sizin programınız biraz yoğun görünüyor.”
“Başkomiserim, sabah sabah benimle uğraşmak istiyorsanız bunu mesai sonrasına bırakın.”
Aras gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.
“Emredersiniz amirim.”
Ceylin kahvesini aldı. Aras’ın yüzündeki ifadeyi görünce dayanamadı, o da gülümsedi.
“Ne var?”
“Hiçbir şey.”
“Aras.”
“Efendim amirim?”
“Bak, rütbemi kullanmak istemiyorum.”
Aras kaşlarını kaldırdı.
“Daha sabahın ilk dakikalarında kullanmaya başladınız bile.”
“İtiraz mı ediyorsun?”
“Hayır amirim. Sadece kahvemi sizin için hazırlamış olmanın mesleki değerlendirmeme olumlu yansımasını umuyorum.”
Ceylin kahvesinden bir yudum aldı.
“Şimdilik değerlendirmeye alındın. Sonuçları sonra açıklayacağım.”
“Sabırsızlıkla bekliyorum.”
Ceylin başını iki yana sallayıp odasına girdi. Aras da birkaç saniye sonra elindeki dosyayla içeri geldi. Kapıyı kapattığında yüzündeki gülümseme biraz azaldı.
“Bir olay var,” dedi. “Şüpheli ölüm. İlk incelemede doğal ölüm gibi değerlendirilmiş ama bazı ayrıntılar şüpheli.”
Ceylin kahvesini masaya bıraktı.
“Dosya nerede?”
Aras dosyayı uzattı.
“Burada. Ekip hazır. Olay yerine geçebiliriz.”
Ceylin birkaç sayfayı hızla inceledi.
“Ben de geliyorum. Olay yerinde hiçbir şeye dokunulmadığından emin olun. Kamera kayıtları da gecikmeden alınsın. İlk değerlendirmeye bakıp dosyayı kapatmayacağız.”
“Anlaşıldı amirim.”
Ceylin dosyayı kapattı.
“Aras, olay yerindeki ekiplerin koordinasyonunu sen sağlayacaksın. İlk bulguları ve ifadeleri bana raporlayın. Her ihtimali değerlendireceğiz ama kanıt olmadan hiçbir sonuca atlamayacağız.”
“Emredersiniz.”
Aras kapıya yöneldiğinde Ceylin arkasından seslendi.
“Bir dakika.”
Döndü.
“Bu dosyada kişisel yorum istemiyorum. Bulgular ne gösteriyorsa oradan ilerleyeceğiz.”
Aras’ın yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.
“Merak etmeyin amirim. Özel hayatımla mesleğimi karıştıracak kadar tecrübesiz değilim.”
“Güzel. Çünkü karıştırırsanız ilk tutanağı ben yazarım.”
“Bundan hiç şüphem yok.”
Aras odadan çıkarken gülümsüyordu. Ceylin ise dosyaya yeniden göz gezdirdi.
Birbirlerini seviyorlardı. Birbirlerine güveniyorlardı. Ancak meslekleri söz konusu olduğunda aralarındaki ilişkinin hiçbir ayrıcalık yaratmasına izin vermiyorlardı.
Aras, Ceylin’in sevgilisiydi.
Ama aynı zamanda onun astıydı.
Ceylin de bunu her ikisinin de unutmasına izin vermeyecekti.
Olay yerine vardıklarında sokak polis şeridiyle kapatılmıştı. Binanın önünde birkaç meraklı insan toplanmış, ekipler çevredeki incelemelerini sürdürüyordu.
Ceylin aracından iner inmez etrafı gözlemledi. Binanın girişine, pencerelere ve kapının önünde bekleyen insanlara baktı.
“İlk ihbarı kim yaptı?” diye sordu.
Bir polis memuru yanına geldi.
“Komşusu amirim. Uzun süre haber alamayınca şüphelenmiş. Evde yalnız yaşıyormuş.”
“Yakınlarıyla görüşüldü mü?”
“İşlemler devam ediyor amirim.”
“Tamamlayın. Son günlerde görüştüğü herkesin ifadesini alacağız. Özellikle ölümünden önceki yirmi dört saati netleştirmemiz gerekiyor.”
“Emredersiniz.”
Aras yanına geldiğinde Ceylin çoktan dosyadaki bilgileri olay yerindeki ayrıntılarla karşılaştırmaya başlamıştı.
“İlk değerlendirmeye göre ölüm saati gece yarısı civarı,” dedi Aras. “Ama kesinleşmiş değil.”
“Kesinleşmeden hiçbir ihtimali elemiş sayılmayız.”
Ceylin eve girdiğinde sessizliğin tuhaflığını hemen fark etti. Her şey olması gerektiği gibi görünüyordu. Fakat bazen bir olay yerindeki en dikkat çekici şey, göz önünde duranlar değil, eksik olanlardı.
Odanın bir köşesindeki sehpanın üzerinde duran bardak, yarım kalmış bir gazete, koltuğun kenarına bırakılmış ceket…
Ceylin etrafı dikkatle inceledi.
“Burada yaşayan biri evden çıkmaya hazırlanmış olabilir,” dedi. “Ama bu tek başına bir şey kanıtlamaz. Eşyaların konumunu ve elde edilen diğer bulguları birlikte değerlendireceğiz.”
Aras ona döndü.
“Tanıdığı biriyle buluşacak olma ihtimalini de araştırabiliriz.”
“Evet. Ancak önce olayın zaman çizelgesini netleştirelim. Varsayımlarımızın bizi yönlendirmesine izin vermeyeceğiz.”
Ceylin, olay yeri ekibinden gelen bilgileri dinledi. Ardından komşularla görüşmek üzere dışarı çıktı. İfadeler alındı, saatler karşılaştırıldı ve ilk değerlendirmede gözden kaçan birkaç ayrıntı yeniden incelenmek üzere not edildi.
Saatler geçtikçe dosya daha karmaşık bir hâl alıyordu.
Ceylin yorulmuştu ama bunu belli etmiyordu. Bir ifade daha almak için binanın girişine yöneldiğinde Aras yanına yetişti.
“Bir şey yedin mi?”
Ceylin ona baktı.
“Şu an gerçekten bunu mu soruyorsun?”
“Evet. Çünkü sabahtan beri kahven dışında bir şey tüketmediğini biliyorum.”
“Dosyayı bitirelim, sonra yerim.”
Aras kaşlarını kaldırdı.
“Bu cümleyi kaçıncı kez duyuyorum acaba?”
“Başkomiserim, soruşturmanın ortasındayız.”
“Amirim, soruşturmanın ortasında açlıktan başınızın dönmesini istemiyorum.”
Ceylin istemsizce gülümsedi.
“Abartma.”
“Abartmıyorum. Bir şeyler yemeniz gerekiyor.”
Ceylin durup ona döndü.
“Bu bir emir miydi, başkomiserim?”
Aras birkaç saniye sustu. Ardından gülümseyerek başını hafifçe eğdi.
“Hayır amirim. Sadece sevgilinizin küçük bir ricası.”
Ceylin kahkaha attı.
“İşte şimdi oldu.”
Aras da güldü. Fakat birkaç dakika sonra Ceylin’in yüzündeki yorgunluğu fark edince sesini alçalttı.
“Ceylin, gerçekten söylüyorum. Kendini bu kadar zorlama.”
Ceylin’in gülümsemesi hafifledi.
“İyiyim, Aras.”
“Biliyorum. Sen zaten her zaman iyisin.”
Bu söz, beklediğinden daha fazla dokundu ona. Çünkü Aras’ın ne demek istediğini biliyordu. Ceylin çoğu zaman her şeyi tek başına halletmeye alışmıştı. Yorulduğunu söylemek, yardıma ihtiyacı olduğunu kabul etmek ona zor geliyordu.
Aras ise bunu biliyor ve bazen tek bir cümleyle ona kendisini hatırlatıyordu.
Ceylin gözlerini kaçırıp dosyayı kapattı.
“Tamam. İşimiz bitsin, yemek yiyeceğim.”
“Anlaştık.”
Aras bir adım uzaklaştıktan sonra yeniden ona döndü.
“Bu arada…”
Ceylin kaşını kaldırdı.
“Ne?”
“Akşam yemeğini de ben ısmarlıyorum.”
“Bunu nereden çıkardın?”
“Çünkü sabah kahveyi ben aldım. Öğle yemeğini de ben ayarlayacağım. Akşam da sevgilimin aç kalmasına izin vermeyeceğim.”
Ceylin başını iki yana salladı.
“Seninle uğraşmak, bazen bütün bir soruşturmayı yönetmekten daha zor.”
“Bunu iltifat kabul ediyorum amirim.”
“Etme.”
Ama Ceylin gülümsemesini engelleyemedi.
Akşam olduğunda ekip, olay yerindeki incelemelerin ardından büroya dönmüştü. Dosya henüz kapanmamıştı ama ilk değerlendirmelerin yeniden yapılması gerektiği açıktı.
Ceylin odasına geçti, raporları düzenledi ve eksik kalan işlemler için talimatlarını verdi. Aras da kendi bölümündeki evrakları tamamladıktan sonra kapısını çaldı.
“Girebilir miyim?”
Ceylin başını kaldırmadan cevap verdi.
“Gir.”
Aras elinde bir poşetle içeri girdi.
Ceylin poşete baktı.
“Bu ne?”
“Yemek.”
“Sen ciddi misin?”
“Son derece. Söz verdin.”
Ceylin sandalyesine yaslandı.
“Bütün gün bunun peşinden mi koştun?”
“Hayır. Bir kısmında çalıştım. Arada seni aç bırakmamaya da zaman ayırdım.”
Ceylin gülümseyerek poşeti aldı.
“Bazen gerçekten çekilmez oluyorsun.”
“Bazen mi?”
“Şımarma.”
Aras karşısındaki sandalyeye oturdu. Ceylin yemeğini açarken birkaç saniye birbirlerine baktılar. Günün telaşı geride kalmış, aralarındaki tanıdık huzur yeniden ortaya çıkmıştı.
“Bu arada,” dedi Aras, “yarın sabah raporları birlikte inceleyelim. Bazı ifadeler arasında tutarsızlık var.”
“Ben de aynı şeyi düşünüyordum. Önce ifadeleri karşılaştıracağız. Sonra kamera kayıtlarını yeniden değerlendireceğiz.”
Aras başını salladı.
“Tamamdır amirim.”
Ceylin çatalını masaya bıraktı.
“Aras, bir gün de benimle normal konuşabilir misin?”
“Nasıl yani?”
“Mesela sevgilin olarak.”
Aras gülümsedi.
“Peki. Akşam yemeğinden sonra benimle yürüyüşe çıkar mısın?”
Ceylin düşünüyormuş gibi yaptı.
“Bilmiyorum. Programım yoğun.”
“Anladım. O zaman amirime iyi akşamlar diliyorum.”
Ayağa kalkacak gibi yaptığında Ceylin kolundan tuttu.
“Otur şuraya.”
Aras kahkaha attı ve yeniden oturdu.
“İşte benim tanıdığım Ceylin.”
“Ne varmış benim tanıdığım Ceylin’de?”
“Bana kızsa da gitmeme izin vermiyor.”
Ceylin gülümsemesini saklamaya çalıştı.
“Yanlış anlama. Yarın raporları birlikte inceleyeceğiz. Şimdi gidersen yarın işin uzar.”
“Tabii. Kesinlikle işle ilgili.”
“Kesinlikle.”
Bir süre daha konuştular. İşten, ertesi gün yapacaklarından, birlikte gitmeyi planladıkları bir tatilden…
Aras, Ceylin’in son zamanlarda sürekli ertelediği izni hatırlattı.
“Bir günlüğüne bile olsa kendine zaman ayırmalısın.”
“Dosyalar bitince.”
“Ceylin, dosyalar hiçbir zaman tamamen bitmiyor.”
“Benimkiler biter.”
Aras ona uzun uzun baktı.
“Bazen her şeyi kontrol edemeyeceğini kabul etmen gerekiyor.”
Ceylin cevap vermedi. Çünkü bu cümleyi duymak istemese de Aras haklıydı.
Her şeyi kontrol edemezdi.
Ama bazı şeylerin kontrolünden çıkmasına da izin veremezdi.
Henüz değil.
Gece eve döndüğünde İstanbul’un gürültüsü biraz olsun dinmişti. Ceylin ayakkabılarını çıkarıp salona geçti. Günün yorgunluğu nihayet üzerine çökmüştü.
Telefonunu masaya bıraktı, su içmek için mutfağa yöneldi. Döndüğünde ekranda cevapsız bir arama gördü.
Babası.
Ceylin’in yüzündeki ifade bir anda değişti.
Babasıyla son konuşmalarının üzerinden zaman geçmişti. Aralarında mesafeler vardı; yalnızca kilometrelerle ölçülemeyecek, sözcüklerle anlatılamayacak mesafeler…
Telefonu eline aldı. Bir süre ekrana baktıktan sonra cihazı yeniden masaya bıraktı.
Aramak istemiyordu.
Tam o sırada telefon tekrar çalmaya başladı.
Ekranda yine babasının adı vardı.
Ceylin derin bir nefes aldı ve aramayı açtı.
“Efendim, baba?”
Karşı tarafta birkaç saniyelik sessizlik oldu.
Sonra babasının yorgun, gergin sesi duyuldu.
“Ceylin… Müsait misin kızım?”
“Şimdi müsaitim. Bir şey mi oldu?”
“Seninle konuşmam gerekiyor.”
Ceylin kaşlarını çattı.
“Konuşuyoruz işte. Ne oldu?”
Babası derin bir nefes aldı.
“Mardin’e gelmen gerekiyor.”
Ceylin’in yüzündeki bütün ifade silindi.
Bir an yanlış duyduğunu düşündü.
“Ne?”
“Mardin’e gelmelisin, kızım. Bu kez telefonda anlatabileceğim bir mesele değil.”
Ceylin ayağa kalktı.
“Baba, ne diyorsun sen? Neden şimdi?”
“Bazı şeyler değişti.”
“Ne değişti?”
Babası sustu. Bu sessizlik, Ceylin’in içindeki huzursuzluğu daha da büyüttü.
“Baba, düzgün konuş. Ne oldu?”
“Bunu sana anlatmak istemezdim. Ama artık saklayamam.”
Ceylin’in parmakları telefonun kenarına sıkıca tutundu.
“Benden ne saklıyorsun?”
Babası bir süre daha sustu. Ardından yıllardır duymaktan kaçındığı o meseleyi yeniden açtı.
Ceylin’in yüzü bembeyaz kesildi.
“Hayır…”
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
“Ceylin, beni dinle—”
“Hayır, baba!”
Bu kez sesi yükselmişti. Gözleri dolmuştu ama ağlamamak için kendini zorluyordu.
“Biz bu konuyu kapatmadık mı? Sen bana bir daha böyle bir şeyin olmayacağına söz vermedin mi?”
“Şartlar değişti kızım.”
“Benim için değişmedi!”
Odanın içinde birkaç adım attı. Bir eli saçlarına gitti. Yıllardır uzak durmaya çalıştığı düşünceler zihninde birbirine karışıyordu.
“Bunu benden nasıl istersin?”
“Başka çarem yok.”
Ceylin acı bir gülümsemeyle başını iki yana salladı.
“Senin her zaman başka bir çaren var, baba. Sadece benim hayatımı ortaya koymak daha kolayına geliyor.”
“Ceylin, söylediklerini düşünmeden konuşuyorsun.”
“Hayır. İlk defa ne söylediğimi çok iyi biliyorum.”
Karşı taraftan babasının sesi yeniden yükseldi.
“Beni dinlemeden karar verme. Bu yalnızca seni ilgilendiren bir mesele değil.”
Ceylin gözlerini kapattı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sanki kendini sakinleştirmek için son bir kez çabalıyordu.
Sonra gözlerini açtı.
“Baba, beni iyi dinle.”
Sesi bu kez sakindi. Ama bu sakinliğin altında öfke, kırgınlık ve yıllardır bastırdığı bir korku vardı.
“Ben o defteri kapattım. Oraya geri dönmeyeceğim. Bu konuyu benimle bir daha konuşma.”
“Ceylin, ne olur beni dinle. Bunu senden başka kimseye anlatamam.”
“Ben senin çözmek istemediğin meselelerin sorumluluğunu taşımak zorunda değilim!”
“Biliyorum. Ama bu kez durum farklı.”
Ceylin’in gözleri doldu. Babasının sesinde duyduğu çaresizlik, öfkesini daha da artırmıştı. Çünkü onu tanıyordu. Babası kolay kolay yardım istemezdi. Bir şeyi anlatmaktan kaçınıyorsa arkasında mutlaka daha büyük bir mesele olurdu.
Fakat bu, Ceylin’in geri adım atacağı anlamına gelmiyordu.
“Baba, ne olursa olsun cevabım değişmeyecek.”
“Ceylin—”
“Bir daha arama beni bu konudan!”
Telefonu kapattı.
Elindeki cihazı masaya bıraktığında parmaklarının titrediğini fark etti. Birkaç saniye olduğu yerde öylece kaldı. Ardından yavaşça koltuğa oturdu.
İstanbul’un ışıkları pencereden içeri süzülüyordu. Dışarıda hayat kaldığı yerden devam ediyordu; insanlar evlerine dönüyor, arabalar sokaklardan geçiyor, şehir geceye hazırlanıyordu.
Ama Ceylin için o gece hiçbir şey eskisi gibi değildi.
Babası ona yalnızca bir telefon açmamıştı.
Yıllardır arkasında bıraktığını düşündüğü bir kapıyı yeniden önüne koymuştu.
Ceylin telefonun ekranına baktı. Babasının adı hâlâ arama geçmişinde duruyordu.
Onu yeniden aramayacaktı.
Mardin’e gitmeyecekti.
En azından kendine verdiği söz buydu.
Fakat insan bazen en kesin kararlarını, hayatın o kararları çoktan bozduğu bir anda verirdi.
Ve Ceylin’in henüz bilmediği bir şey vardı:
Bazı kapılar bir kez açıldığında, insanın onları yeniden kapatmaya gücü yetmezdi.
Birinci bölümün sonu…?