Supra

Lara Vespar’ın parmak izleri, henüz kendi adını yazmayı öğrenmeden evvel yabancı mermilerin soğuk gövdesine işlenmişti. O, bir suçun faili olmaktan ziyade, başkalarının işlediği günahların yaşayan bir kanıtıydı. Onu çevreleyen dünya; ahlakın uğramadığı, vicdanın ise sadece bir zayıflık belirtisi sayıldığı gri bir hapishaneydi. Yıllarca ruhuna sızan bu sistematik karanlık, sonunda onu o kaçınılmaz eşiğe duygularının bile donduğu o ağır melankoliye hapsetti.Tam da bu soğuk sessizliğin içinde, Lara’nın artık bir çıkış aramaktan vazgeçip kendi sonunu beklediği o anda, karanlık aniden şekil değiştirdi. Karşısında beliren şey bir kurtuluş eli değil, çok daha tekinsiz bir işbirliğiydi. Bu yeni ve tekinsiz cemiyet, ona çalınmış hayatını geri vermeyi vaat etmiyordu; aksine, ona bugüne kadar maruz kaldığı tüm o zulmü, kendi lehine bir silaha dönüştürebileceği bir taht teklif ediyordu. Lara için artık mesele özgürlük değildi; mesele, cellatlarının elindeki baltayı kapıp onlara gülümsemekti.