🖤 Söyle, Kaç Kere Kalp Severmiş?

📖 Söyle, Kaç Kere Kalp Severmiş?

Bölüm 8 — Yıllar Sonra 🖤

Aradan tam beş yıl geçmişti.

Fadime artık eski Fadime değildi. Yaşadığı her şey onu daha güçlü yapmıştı. Küçük kızı Mira ile birlikte başka bir şehirde sakin bir hayat kurmuştu. Mira, annesinin en büyük mutluluğuydu.

O sabah Fadime mutfakta kahvaltı hazırlarken Mira koşarak yanına geldi.

Mira: Anne! Bugün okula ben mi gideceğim?

Fadime gülümsedi.

Fadime: Evet, güzel kızım. Ama önce kahvaltını yapmalısın.

Mira sandalyesine oturdu.

Mira: Bugün resim yapacağız. Öğretmenimiz ailemizi çizmeyi istedi.

Fadime'nin eli bir an durdu.

Fadime: Ailemizi mi?

Mira: Evet. Ben seni çizeceğim.

Fadime gülümsedi ama içinde eski bir sızı hissetti.

Mira'nın babası hakkında hiçbir zaman kötü konuşmamıştı. Ona sadece bazı şeyleri anlatmak için doğru zamanı bekliyordu.

---

Aynı saatlerde İso, yıllar sonra ilk kez o şehre geri dönmüştü.

Arabadan indiğinde etrafına baktı. Her şey değişmişti ama onun içinde değişmeyen tek bir şey vardı:

Fadime.

Telefonunu çıkardı. Yıllardır kayıtlı olan numaraya baktı.

Aramak istedi.

Ama parmağı ekranda kaldı.

İso: Beş yıl...

Kendi kendine fısıldadı.

İso: Beş yıl olmuş.

Tam telefonunu cebine koyacakken karşı kaldırımda tanıdık birini gördü.

Fadime.

İso'nun kalbi hızlandı.

Fadime de onu fark etti.

Bir anda ikisi de olduğu yerde kaldı.

Fadime'nin yüzündeki gülümseme kayboldu.

İso birkaç adım atmak istedi ama Fadime geri çekildi.

İso: Fadime...

Fadime sessiz kaldı.

İso: Nasılsın?

Fadime gözlerini ondan kaçırdı.

Fadime: İyiyim.

İso: Seni çok aradım.

Fadime acı bir gülümsemeyle ona baktı.

Fadime: Gerçekten mi?

İso sustu.

Fadime: Çünkü ben seni çok bekledim, İso.

Bu söz İso'nun yüzündeki bütün ifadeyi değiştirdi.

İso: Biliyorum.

Fadime: Hayır. Bilmiyorsun.

Fadime'nin gözleri doldu.

Fadime: Sen gittikten sonra her şeyi tek başıma yapmak zorunda kaldım. Korktum, ağladım, yoruldum... Ama yine de devam ettim.

İso başını eğdi.

İso: Seni bırakmak istememiştim.

Fadime: Ama bıraktın.

Sessizlik oldu.

Tam o sırada küçük bir ses duyuldu.

Mira: Anne!

Fadime arkasını döndü.

Mira koşarak yanına geldi ve Fadime'nin elini tuttu.

İso, küçük kıza baktı.

Mira da merakla İso'ya baktı.

Mira: Anne, bu kim?

Fadime cevap vermeden önce İso'nun gözleri doldu.

Çünkü karşısındaki çocuğun gözlerinde kendinden bir şey görmüştü.

Fadime, Mira'nın elini sıkıca tuttu.

Fadime: Hadi eve gidelim.

İso arkasından baktı.

Fadime uzaklaşırken İso sadece tek bir şey söyleyebildi:

İso: Fadime... Bu kez gitmeyeceğim.

Fadime durdu ama arkasına dönmedi.

İçinde yıllardır susturduğu kalbi yeniden konuşmaya başlamıştı.

Ama bu kez karar vermek kolay olmayacaktı.

Çünkü bazı insanlar hayatından çıkar... ama kalbinden asla çıkmaz.

Devam edecek... 🖤