Bölüm 3

Bizimkilerin şokla ağzı açıldı. Sürekli benimle konuşan adam sarışın bebenin koluna vurup konuyu düzeltti. “Ben Afel Gecekan.” Sakallı olan kendini tanıttı. “Soydan Çelik.” Kahverengi saçlıda söze girdi. “Ben Maral Özsuyu.” Sıra sarışına gelince dikleşti. “Bende Buğrahan Sert.”
Çınar her zamanki gibi kendine hakim olamadı. “Boşverin siz Maralı falan az önce vamipiriz mi dediniz ya da ben lütfen yanlış duymuş olayım?” Maral denen kişi kendisine laf atan Çınar yüzünden kaşlarını çatınca Çınar konuşmayı bıraktı. Afel gülümsedi “Karyel size anlatmadı mı?” Adımı nerden biliyordu lan! Gözlerimi kıstım “Adımı nerden biliyorsun?” dedim. Ağzı bir karış açıkken şokuna şok katarak bana baktı “Tek derdimiz o mu?” dedi.
En akıllımız olarak Arda yine zekasını konuşturdu “Şuan ne olduğunu biri tam olarak açıklayabilir mi?” dedi. Karıştırmıyorsam adını Maral diye hatırladığım adam parmak şıklattı “Tam olarak şöyle bizler vampiriz evet, ama-“ lafını Çınar kesti. “Vampirlerin birde iyisi mi var?” Maral Çınar’a gıcık olduğunu belli edercesine göz devirdikten sonra yarım kalan cümlesine devam etti. “İlla görmüşsünüzdür, bizim kasabamız burada ikiye ayrılır siyah gözlüler yani kırmızı gözlüler kötü olanlar, onlarla ile yaklaşık 10 sene önce kasabaları ikiye ayırdık.” Asya meraklı gibi baktı “Niye?” Afel tek nefeste Asya’nın sorusunu soğukkanlılıkla cevapladı “Şimdilik bu kadarını bilmezin yeterli.” Sonradan kısa bir sessizlik oluşunca Afel devam ettirdi “Sadece şunu bilin, bizden size zarar gelmez ama ola ki siyah gözlü insanlarla yani kırmızı gözlü yarasalarla karşılaşırsanız yolunuzu değiştirin. Buraya da Karyel herşeyi görünce size anlattığını anladığımız için kendimizi izah etmek nedeniyle geldik.” Boşluğa bakarken kocaman bir iç çekince tüm bakışlar bana döndü, bakışlarım herkes ile buluşunca afalladım. “Siz devam edin.” Buğrahan sırıtarak öne doğru eğildi ve fısıldadı. “Aşk acısıysa anlarım ben, çok yaşadım, dertlendiğinde gel benimle dertleşecek kimse yok.” Boş boş Buğrahan’a bakarken Afel ensesinden tutup geri çekince gülümsemesi soldu ve sustu. Bu görüntüden dolayı kıkırdamama engel olamadım.
Birkaç vampire güvenmekle hata mı etmiştim emin değildim ama çok sıcak gelmişlerdi.

🦇🏰⚔️

Bir kaç saat boyunca yapmamız gerekenleri ve kimler olduklarını anlattıktan sonra kalkmışlardı ve baş başa kalmıştık. Sıra bendeydi. “Ne dedim ben ha, ne dedim?” Asya ile aynı anda ayağa kalktık. Çınar ise şaşkınlıktan dilini yutmuş gibiydi. Arda’nında şaşkın olduğuna eminim ama tepkisizdi. “Vampirler gerçekse bu bizim çok işimize yarar.” Asya Arda’ya baktı “Ne anlamda?” dedi.
Arda sırıttı “Düşünsenize bir kamera ile onları çekip internette yayınlasak çok zengin oluruz.” Far görmüş tavşan gibi açtım gözlerimi “Saçmalama, onlar bize güvendi de bunca şeyi anlattı şimdi onların arkalarından bıçaklayamayız!” Bu sefer Asya atıldı. “Onlar bize güvenmedi sadece yanlış anlaşılıp onların kötü olduklarını düşünmeyelim diye anlatmak zorunda kaldılar.” Gözlerimi devirdim “Siz ne yaparsanız yapın ben o adamları satamam, hayatımı kurtardılar.” Camda beyaz gözlü bir yarasa görüne kaşlarım havalandı. Biraz baktıktan sonra sanki sırıtıp gitti. Acaba o kimdi?

Afel Gecekan’dan
Maral ve Buğrahan tartışmalarını dinlerken iç çektim. Az önce onların evinden kalkmıştık. Maral “İyi hoş diyorsunda onlara nasıl güveneceğiz?” dedi. Buğrahan yürürken bir taşa vurdu “Bizim hayatımız böyle geçti, bize sadık kalmazlarsa icaplarına bakarız.” Soydan ise elini cebine sokmuş yolu izliyordu “O kadar kolay olacağını sanmıyorum.” Maral yine çıkıştı “Siz ne derseniz diyin, ben onlara güvenmiyorum.” Son kelimeleri bilerek hecelemişsiniz. Buğrahan tam ağzını açmıştı ki dayanamayıp atıldım. “Bi susun lan! Sizin dırdırınızdan kafa kalmıyor ki düşüneyim.” Ekleme yapma gereklimi duydum. “Güvenme mevzusuna gelince onu ben halledeceğim, siz gidin ben gelirim.”
Yarasa olup tekrardan eve uçtum. Cama konup dinlemeye başladım. Hâlâ şaşkın gibiydiler. Konuşmalarını dinlerken bir süre sonra tartışmaya başladılar. Ardından Karyel’in gözleri benimkiyle buluştu. Oradan giderken duyduklarımdan memnun olduğum için sırıtıyordum ama Arda denen çocuğa kıl olmaya başlamıştım.
Karyel’in ise güveninden tam olarak emin olmalıydım. Diğerleri mühim değildi zaten hepsi safa benziyorlardı.
Evime doğru uçarken aklımda sadece bu insanları nasıl kandırarak güvenlerine inanacağımız hakkında düşünüyordum. Kötü birisi değilim ama insanlara karşı kolayca güven duyacak kadar safta değilim. Aynanın karşısında kahverengi saçlarımı tararken yine napacağımızı düşünüyordum. Kara kara düşünürken aklıma gelen şey ile dudağımın bir köşesi kıvrıldı. Karyel ve Çınar henüz sert bir tutum sergilemesede Asya ile Arda için daha farklı planlarım var.

Karyel Aytozu’ndan
Gece boyu yatakta dönüp durduğum için uykum en başta olsada sürekli döndüğüm için kaçmıştı bende bu gece bana uyku olmadığını anlayınca balkona çıkıp kasabayı izlemeye başladım. Kasabanın ortasındaki büyük saat gece ikiyi gösteriyordu. Yarım saat boyunca kasabayı ve ormanı izledim. Sıkılmaya başladığım için içeri girmek için arkamı dönüp adım atmıştım ama arkadan ses gelince korkuyla yutkundum. Kırmızı gözlü yarasa olabileceği aklıma gelince daha çok ürktüm. Bir cesaret arkamı dönünce balkonun korkuluklarının üzerinde durup sakince beni izleyen beyaz gözlü yarasayı görünce geriledim. Aslında küçüklüğümden beri dövüş dersleri aldığım için korkmam gerekiyordu galiba ama bu vampirlerin kam emen bir dişi benim 100 yıl dövüş kursumla aynı güce sahip olduğu için elimde olmadan korkuyordum. Yarasa uçarak tam karşımda insan formuna dönüşünce karşımdakinin Afel olduğunu gördüm. Yinede elimde olmadan korkmak benim suçum olamazdı. Kaşlarımı çattım “Ne işin var senin burada, niye geldin?”
Ruh hastası manyak sırıttı “Öyle.”
Pişkin pişkin konuşuyor birde! Kollarımı göğsümün altında birleştirdim, gece gece gelmesinin açıklamasını yapmadan şurdan şuraya gidemezdi “Afel.”
“Evet?”
Suratının ortasına bu rahatlığından dolayı geçirmeme ramak kalmıştı “Niye geldin?” Sakince sorduğum bu sorunun altındaki düşüncelerimi duysaydı heralde ona vurma isteğimden dolayı beni öldürürdü. Belkide duyuyordur. Acaba vampirler akıl okuyabiliyor muydu?
“Canım sıkıldı evde, azıcık uğrayayım dedim.” Yalancı.
“Sıkılmaya başladım, söylede içeri geçeyim artık.”
Fazla ısrarıma dayanamamış olacak ki bir şeyler homurdandı “Benimle geleceksin.”
Şaşkın şaşkın gözlerine baktım ama belli etmediğimi umarak ciddiyetle cevap verdim.
“Gelmem.”
“Mecbursun.”
“Tanımadığım biriyle asla tek başıma bir yere gelmem.”
“Bende seni tanımıyorum ama nazikliğimi koruyarak çağırıyorum, hadi gidelim”
“Bir kere daha şu sözü söylersen valla polisi ararım.”
Alayla sırıttı “Ne diyeceksin polise,” Sesini biraz inceltip beni taklit eder gibi yaptı “polis bey bir köyde vampirler var lütfen yardım edin mi? Yalnız böyle bir şey olsaydı baya gülerdim”
Göz devirdim “Hayır, bir adam zorla beni götürmeye çalışıyor derim.”
“Ara.”
“Şarjım yok, telefonunu ver arayayım.”
“Telefonum evde.”
Ciddi ciddi konuştuğumuz şeyi fark edince başını eğdi ve gülmemek için yanağının içini ısırdığını gördüğüme yemin edebilirim.
Başını kaldırıp yeşil gözlerini bana dikti “Hadi gidelim.”
“Hadi git.”
Kaşlarını çattı “Gelmezsen zorla götürüm.”
“Hele bi dene!”
Bir anda ciddileşerek bileğimi kavradı. “Sen şimdi görürsün.”

merhaba. ben gerçekten bu işte bayağı acemiyim. yanlış bir şey yazarsam affınıza sığınıyorum. lütfen kitabımı sevin!! bi 100 kişiyi geçse bile yeter yani. sınavlara hazırlandığım için sürekli bölüm atamıyorum kusura bakmayın. yeni bölümde gene pes etmezsem görüşürüz💕