1. Bölüm

Yıl: 2026
Yine aynı rüya… yine aynı kâbus. Ne zaman biteceklerini bilmiyordum ama bitmesini dört gözle bekliyordum.
Ter içinde uyanmıştım. Masama uzanıp alarmıma baktım.
“Hıh, hiç şaşırmadım. Yine 10 dakika erken…” diye söylendim.
Her zamanki gibi aynı saatte uyanmıştım. Bir insan neden sürekli aynı rüyayı görürdü? Bu normal değildi.
Oyalanmadan yatağımdan kalktım. Pencereye gidip perdeyi hafifçe araladım ve dışarı baktım.
“En sevdiğim manzara…” diye mırıldandım.
Lavaboda işlerimi hallettikten sonra aşağı indim. Annem kahvaltı hazırlıyordu.
“Annemmm, günaydın,” diyerek yanağına küçük bir öpücük kondurdum.
“Günaydın bebeğim,” dedi, saçımı okşayarak.
Annemle babam hâlâ bana küçük bir çocukmuşum gibi davranıyordu. Bunun iyi mi kötü mü olduğunu bilmiyordum.
Babam merdivenlerden inerken,
“Günaydınlar,” dedi gülümseyerek.
Karşılık verdikten sonra,
“Ben çıkmak zorundayım, kahvaltı yapmayacağım,” dedim.
Merdivenlerden çıkarken annem arkamdan seslendi ama bu benim her zamanki huyumdu. Sabah kahvaltısı yapamıyordum.
Okul formamı giydim, saçlarımı hafifçe düzelttim. Çantamı omzuma atıp evden çıktım.
Okulum evime sadece 10 dakika uzaklıktaydı. Amerika’da sarı okul otobüsleri olduğunu düşünebilirsiniz ama ben yürümeyi tercih ediyordum. Nedense yürümek beni sakinleştiriyordu.