Bölüm 1 hayalperest çocuk

BİLGİLENDİRME

Bu kitapta yer alan tüm karakterler, isimler, olaylar, mekanlar ve kurumlar tamamen yazarın kendi hayal ürünü olup kurgusal bir çerçevede tasarlanmıştır. Gerçek hayattaki kişilerle, gerçek kurumlarla yada yaşanmış olaylarla ilgili olan herhangi bir benzerlik tamamen tesadüftür.

Eser, barındırdığı hayal gücü unsurları ve kurgusal temalarıyla genç okurlar için uygundur.

İnsana en çok ne acı çektirir?
Olmayan birine bağlanmak mı?, hayallerini gerçekleştirecek kadar güçlü olamamak mı ,yoksa değer görmemek mi?
Çok küçükken benim yaşımdaki diğer arkadaşlarım parkta oynarken bende oturup bu sorunun cevabını arıyordum. Ama hep arada kalıyordum. Arada kalmaktan nefret ediyordum, çünkü bir tane sorunun sadece bir tane cevabı olabilirdi benim için. Ama, burada durum çok farklıydı çünkü bu cevapların üçüde beni yansıtıyor gibi geliyordu bana...
-Hastane koridorlarında-
Mavi ışıklı gayet steril görünen hastane kliniğinin koridorunda ayaklarımı bir ileri bir geri sallayarak oturuyordum, yerdeki zeminden kendi yansımama bakıyordum, çok sıkılmıştım. Bir yandan da saate bakıyordum doktor ne zaman çağıracak diye... içimden çaresizce üfleyerek koridoru biraz daha incelemeye başladım, kliniğin koridoru bomboştu kimseler yoktu sadece elinde dosya taşıyan görevliler ve birkaç tane hasta daha vardı. Onlarda sıkılmışlardı her hallerinden belliydi, ben hastaneye gelirken onlarda arkamdan geliyorlardı görmüştüm... O sırada doktorun odasının ahşap kapısı gıcırdayarak açıldı ve kapının gıcırdama sesi tüm koridoru doldurmuştu, içeriden doktorun sekreteri ve bir hasta çıktı ,muayene olan hasta odadan çıkınca ağır adımlarla hastaneden ayrıldı. Ardından sekreter boğazını temizledi ve "Altay Gün" diye yüksek sesle bana doğru seslendi, o seslenir seslenmez hemen ayaklandım ve doktorun odasına doğru hızlı adımlarla yol aldım. Odadan içeri girdiğimde doktor, masasının önündeki bilgisayarın üstünden kafasını kaldırıp bana baktı ve "hoşgeldiniz buyrun lütfen." Diyerek beni buyur etti. O beni buyur edince bende daha rahat davranarak koltuğa geçtim. "Evet Altay kendini nasıl hissediyorsun bakalım?" Diye sorunca ne diyeceğimi bilemedim ,bu soruya hazırlıksız yakalandığım için sadece "her şey yolunda iyi hissediyorum." Demekle yetindim doktor benim bu cevabım karşısında tatmin olmayan bir yüz ifadesine büründü, ama yinede bu konuyu fazla uzatmadan önündeki bilgisayarı incelemeye başladı, biraz inceledikten sonra yüzünde sıcak bir gülümseme ile bana döndü "tahlil sonuçlarınız temiz çıktı yani beyninizde herhangi bir tümör veya başka bir problem görünmüyor" dedi ve devam etti "ama bu durum bize yaşadığınız bu rahatsızlıklarınızın psikolojik nedenlerden dolayı olabileceğini gösteriyor." Diye devam etti. Masasının üzerinden kağıtlara bakmaya devam etti ve ardından ben kendimi daha fazla tutamadım, doktora "peki nedir o zaman bu rahatsızlığımın nedeni?" Diye sordum merakla, doktor önce ne diyeceğini bilemedi, öylece bakakaldı, ardından zihninde tüm cümlelerini toparlayınca gözleri bana döndü ve devam etti "şimdi sizlere şöyle anlatayım durumu..." Dedi ve tekrar konuşmaya başladı "Aslında senin yaşamış olduğun bu duruma biz şizofreni deriz bu rahatsızlık beyindeki kimyasal dengelerin bozulmasıyla meydana gelen bir rahatsızlıktır ve sizin duymakta olduğunuz sesler, gördüğünüz görüntüler bu dengesizlikten dolayı meydana geliyor." Dedi. Doktorun bu sözleri bana karmaşık gelmişti, ne yani şimdi ben hasta mıydım, hasta olduğumu kabul etmek istemiyordum, buna rağmen doktoru dinlemeye devam ettim. "Bu durum asla sizin suçunuz olan bir şey değil ve yanlız da değilsiniz, tıpta her hastalığa çare bulunduğu gibi elbet bu hastalığa da çareler bulunmuştur. Şuan kafanız çok karışık ama doğru ve düzenli tedavi ile bu durum kontrol altına alınabilen birşey aslında." Diyerek cümlesini bitirdi, doktor, beni sakinleştirmeye çalışıyordu. "korkulacak hiç bir durum yok bunun üstesinden beraber geleceğiz." Dedi...
Saat akşam 8.00
Taksinin camından dışarı yağan yağmura bakıyordum dışarısı yağmurlu ve kalabalıktı ,insanlar hızla giderek bir yerlere yetişmeye çalışıyordu , yayalar ellerine şamsiyeleri ile ıslanmamak için hızlı adımlarla uzaklaşıyordu, arabası olanlarda uzaklaşıyordu tabi. Herkes yağan yağmurun altında ıslanmamak için eve gitmek istiyorlardı, ben hariç. Çünkü, küçüklüğümden beridir yağmurlu havaları çok severdim, o insanları dışarıda görünce, bir an bende de taksiden inip yürüyerek eve gitme isteği oluştu, ama yapmadım. Ardından yağmur damlalarının iziyle kaplı olan taksinin camından gözlerimi ayırdım ve içeriye döndüm, kucağımda hastane raporu ve ilaç reçetelerim vardı. Doktorum, normalde bana ilaç yazmıştı ama buna rağmen ilaç almamıştım. Neden almadığımı bende bilmiyordum,sadece beynimin içinde yoğun bir uyuşukluk ve hissizlik vardı. Taksinin radyosundan ülke genelinde havanın yağışlı olacağı söyleniyordu,bu haberi duyunca taksici bir anlığına duraksadı. Bu haber, onu ya sevindirdi, yada üzdü bilmiyordum,şuan tek isteğim bir an önce eve varıp yatağa yatmaktı...
Taksi yaşadığım dairenin önünde durdu, parasını verir vermez hemen daireye doğru ilerledim, nedense içimde bir şeyler ters gidiyor gibiydi ,dairenin merdivenlerini hızlıca çıktım ve en sonunda kendi evimin kapısının önüne geldim. 9.katta oturyorduk, bundan dolayı dairenin katlarını çıkmak, bana sonsuz bir girdaba düşme hissi veriyordu. Hemen kapıyı çaldım, ardından annem benim geldiğimi anlamış olmalıydı ki kim o demeden kapıyı açtı , o açar açmaz içeri attım kendimi "Altay bu saate kadar neredeydin oğlum?" Dedi annem, meraktan çatladığı her halinden belliydi, "ve ayrıca doktorun ne dedi sana, neyin varmış.?" Diye yeni bir soru ekleyince annem, ben o an dışarıdaki yağmurdan çıkıp içeride de annemin soru yağmuruna tutulduğumu anladım. Hemen elimdeki hastane raporunu annemin eline tutuşturdum ve "işte hastane sonucu anne, herşey burada yazıyor, ayrıca dışarıda yürüyüş yaptığım için geç kaldım ve yemeğimi de dışarıda yedim ,şimdi müsaden olursa ben biraz dinlenmeye gidiyorum." Dedim annem içi rahat bir şekilde olumlu anlamda başını salladı ve bende "tamamdır." Deyip odama doğru ilerledim ben ilerlerken arkadan annem "iyi dinlemeler oğlum." Diye bağırdı,ama ben hiç cevap vermeden odama girdim, kapıyı örttüm, ve o an dışarıya ait bütün gürültüler kayboldu, ama sırada benim zihnimin gürültüsü başlamıştı... Beynimin içinden anlamını bilmediğim sesler geliyordu, ellerimi kulağıma kapadım ve yavaşça yatağıma doğru ilerledim, bedenimi yavaşça yatağıma bıraktım , fakat kafamın içindeki sesin daha çok şiddetlendiğini hissettim, çok rahatsız oluyordum neler oluyor bana! bilmiyordum, duvarların üstünde çeşitli silüetler hareket ediyordu, görüyordum ve çok korkmuştum. Tetikte olan bedenim tirtir titremeye başlamıştı, gözlerim bir sağa bir sola hızla bakıyordu, o an kıyamet kopuyordu resmen, ama durum şu ki kıyamet sadece bana kopuyordu, başkalarına değil sadece bana. Çünkü ben burada kriz geçirirken ailesiyle pikniğe giden insanlar var,sinemaya gidenler var, yani ortada birbiri ile vakit geçirenler var... Onlara bakarsan hiçbir şey yok,onlara karşı kıyamet kopmuyordu, ama iş bana gelince işte kurallar değişiyordu. Değil mi.? Belkide ben bu hayatta iyi şeyler yaşamayı hak etmediğim için bunları yaşıyordum...
Gözlerim yavaşla kararmaya başlayınca, kafamın içindeki seste azalıyordu yavaş yavaş , vücudum uykuya dalıyordu, bedenimin hareketi de minimuma inince artık gözlerim kapanmıştı, ve bundan sonra yaşadığım hiçbir şeyi idrak edemiyordum...

~
Eveeet birinci bölüm buraya kadardı arkadaşlar umarım beğenirsiniz...
Beğeni ve güzel yorumlarınızı eksik etmeyin lütfen🤍