BÖLÜM.6 : Kapı Açılmıyor

Lara bir adım geri çekildi.
Ama sanki o adımı o atmamıştı da, oda onu itmişti.
Aynaya bakmayı bırakmak istedi. Gerçekten istedi. Gözlerini kaçırmaya çalıştı, başını çevirdi, hatta nefesini tutar gibi oldu… ama hiçbir şey işe yaramadı. Bakışları aynaya mıhlanmıştı.
Sanki orası bir yüzey değil de bir mıknatıstı.
Aynadaki Lara da geri çekildi.
Aynı hareket.
Aynı zamanlama.
Aynı korku.
Ama sonra Lara bir şey fark etti.
Kendi nefesi hızlanmıştı… ama aynadaki Lara’nın nefesi biraz daha yavaştı.
Bir gecikme vardı.
Milisaniyelik bir fark.
Ama o fark, her şeyi bozuyordu.
“Bu… bu sadece yansıma olamaz…” diye fısıldadı Lara.
Ses odada yankılandı.
Ama aynadaki Lara ağzını açtığında, ses çıkmadı.
Sadece dudakları hareket etti.
Sanki ses, başka bir yerden gelmeyi unutmuştu.
Lara bir adım daha geri gitti.
Ayakları halıya takıldı. Neredeyse düşüyordu.
Kalbi göğsüne çarpıyordu. O kadar hızlıydı ki, sanki biri içinden koşuyordu.
“Tamam…” dedi kendi kendine. “Sakin ol. Bu stres. Bu yorgunluk. Bu gerçek değil.”
Ama “gerçek değil” kelimesini söylediği anda, aynadaki Lara hafifçe gülümsedi.
İşte o an, Lara’nın içi boşaldı.
Çünkü o gülümseme… ona ait değildi.
O gülümseme, onun seçmediği bir şeydi.
O sırada ışık bir an titredi.
Sanki oda nefes alıp vermeyi unutmuştu.
Lara hızla arkasını döndü.
Kapıya doğru koştu.
Bir, iki, üç adım…
Kapı kolunu tuttu.
Çevirdi.
Hiçbir şey olmadı.
Tekrar çevirdi.
Daha sert.
Kapı açılmadı.
“Hayır…” dedi. “Hayır, hayır, hayır…”
Kapıyı itti.
Omzuyla vurdu.
Kapı sanki ahşap değil de taş duvardı.
Oda arkada çok sessizdi.
Sessizlik bile fazla düzgündü.
Lara yavaşça arkasına baktı.
Ayna hâlâ oradaydı.
Ama içindeki oda biraz farklıydı.
Sanki… aynı oda değildi.
Köşeler daha karanlıktı.
Işık biraz daha soluktu.
Ve aynadaki Lara artık kapıya bakmıyordu.
Doğrudan ona bakıyordu.
Sanki “denedin” der gibi.
Lara bir adım geri çekildi.
“Bu bir şaka olmalı…” diye fısıldadı.
Ama tam o anda aynadaki Lara dudaklarını oynattı.
Bu sefer ses geldi.
Ama gecikmeli.
Sanki bir yerden değil de, duvarların içinden çıkıyordu.
“Kaçamazsın.”
Lara’nın nefesi kesildi.
Bir anlık sessizlik oldu.
Sonra…
Aynadaki Lara başını hafifçe yana eğdi.
Ve bu kez, taklit etmiyordu.
Kendi kararını veriyordu.
Oda bir anda daha soğuk hissettirdi.
Sanki biri, ışığı değil de zamanı azaltmıştı.
Lara yavaşça geri geri gitti.
Ama ayakları yere tam basmıyordu artık.
Sanki zemin biraz kaymıştı.
Ayna bir anlığına karardı.
Ve sonra…
Boş kaldı.
Lara nefesini tuttu.
“Aynada… yok…” dedi.
Ama arkasında çok hafif bir ses duydu.
Bir nefes.
Onun nefesi gibi.
Ama biraz daha sakin.
Biraz daha emin.