Yanlış Kelepçe

Bölüm 1 – “Yanlış Kelepçe”

Gece yarısı İstanbul’un gri sokaklarında sirenler yankılanıyordu.
Yağmur, sanki şehrin günahlarını temizlemeye çalışır gibi sessizce yağıyordu.
Cinayet Bürosu’na yeni atanan Komiser Burak Karahan, elinde kahvesiyle karakolun önüne park etti.
Henüz ikinci haftasıydı, ama şehirdeki kaos, onu yıllardır burada çalışıyormuş gibi yormuştu.

Karakolun girişinde bir hareketlilik vardı.
Bir kadın yağmurda sırılsıklam olmuş, saçları ensesine yapışmış elinde dosyalarla bağırıyordu:

> “O adamı bırakmayın! Gözümün önünde kaçtı, ben onu yakalamıştım!”

Burak şaşkınlıkla yaklaştı. Kadın, kararlı ve öfkeli bakışlarıyla etrafındakileri susturuyordu.
Gözlerinde hem profesyonellik hem de fırtına vardı.
Adını bilmiyordu ama onu gördüğü anda, yıllardır tanıyormuş gibi bir his geçti içinden.

Tam konuşacakken kadın birden döndü, elindeki kelepçeyi kaldırdı ve hiç düşünmeden Burak’ın bileğine taktı.

> “Artık kaçamayacaksın!” dedi.

Bir anlık sessizlik…
Sonra karakoldaki memurlardan biri kıkırdadı.

> “Ee, Naz? O bizim yeni komiserimiz Burak Karahan...”

Kadının yüzü dondu.
Elindeki kelepçeye baktı, sonra Burak’ın şaşkın gözlerine.
Bir yandan utanıyor, bir yandan da profesyonel olmaya çalışıyordu.

Burak, bir kahkaha attı.

> “Güzel karşılama yöntemi. Ama genelde mesai arkadaşlarıma kahve ısmarlamayı tercih ederim, kelepçe değil.”

Naz başını öne eğdi, ama dudak kenarındaki belli belirsiz gülümseme o an her şeyi değiştirdi.
Yağmur hâlâ yağıyordu, ama karakolun içinde bir sıcaklık hissediliyordu artık.
Bir şey başlamıştı. Farkında olmadan, sonlarını yazacak o hikâye…