SON SEÇİM

Bölüm 2 – Yol
Saat 21:18
Arda evden çıkarken babasına bir şey söylemedi. Söylese ne diyecekti ki?
“Hayatımı değiştirmeye gidiyorum” mu?
Sokak her zamanki gibiydi ama o gece her şey garip geliyordu. Sokak lambaları daha soluk, hava daha ağırdı sanki. Telefonundaki konuma baktı. Şehrin dışına, sanayi bölgesinin ötesine gösteriyordu.
Otobüse bindi. Cam kenarına oturdu. Kulaklık taktı ama müzik açmadı.
Sadece düşünmemeye çalışıyordu.
Bir durak sonra siyah kapüşonlu biri bindi. Arda farkında olmadan ona baktı. Adam da ona bakıyordu.
Göz göze geldiler.
Adam bakışını kaçırmadı.
Arda içini bir huzursuzluk kapladı. “Tesadüf,” dedi kendi kendine. Başka yere baktı.
Sonraki durakta bir kadın bindi. Elinde telefon, yüzü bembeyaz. Sürekli aynı mesaja bakıyordu. Ekranda harita vardı.
Arda’nın kalbi biraz hızlandı.
Kadın başını kaldırdı. Gözleri Arda’nınkilerle buluştu. Kısa bir an. Tanımıyordu ama…
Sanki aynı şeyi yaşayan birinin bakışıydı bu.
Otobüs ilerledikçe içeriye binen birkaç kişi daha vardı. Hepsi sessiz. Hepsi telefonuna bakıyor. Hepsi huzursuz.
Ve garip olan şu ki…
Kimse konuşmuyordu.
Ama herkes birbirinin farkındaydı.
Sanayi bölgesine yaklaştıkça otobüs boşaldı. Son durakta sadece 7 kişi kaldılar.
Şoför aynadan arkaya baktı.
“Son durak,” dedi. Ama sesi normal değildi. Ne sıkılmış ne de yorgundu. Düzdü. Fazla düzdü.
Arda indi.
Diğerleri de indi.
Issız bir yol. İleride terk edilmiş gibi duran büyük bir depo. Kapısı açıktı. İçeriden loş bir ışık sızıyordu.
Kimse “Sen de mi mesaj aldın?” demedi.
Ama herkes aynı yere yürüyordu.
Kapüşonlu adam önden girdi.
Telefona bakan kadın arkasından.
Arda bir an durdu.
Geri dönebilirdi.
Şimdi dönse kimse bilmezdi. Hayat yine aynı olurdu. Borçlar, hastane kokusu, pişmanlık…
Telefon titredi.
“Girenler için geri dönüş yoktur.”
Arda derin bir nefes aldı ve içeri girdi.
Depo beklediğinden büyüktü. Ortada sandalyeler dizilmişti. Her sandalyenin üstünde bir numara yazıyordu.
Duvarın üst tarafında siyah camlı bir oda vardı. İçerisi görünmüyordu.
Diğerleri de sessizce sandalyelere oturmaya başladı.
Arda’nın sandalyesinde yazan numara:
27
Kadın 32 numaraya oturdu.
Kapüşonlu adam 11’e.
Tam o sırada kapı gürültüyle kapandı.
Kilit sesi.
Tavan hoparlörlerinden aynı mekanik ses duyuldu:
“Hoş geldiniz.
Hayatınızı değiştirme şansı için ilk adımı attınız.”
Kimse konuşmadı.
“Bu bir oyun değil.
Bu bir seçim süreci.”
Işıklar bir anlığına söndü.
Yeniden yandığında deponun arka tarafında maskeli görevliler duruyordu.
Arda’nın boğazı kurudu.
Ses devam etti:
“Birazdan geçmişinizle yüzleşeceksiniz.
Kaçanlar… elenecek.”
Kadın ağlamaya başladı.
Kapüşonlu adam ayağa kalktı. “Bu saçmalık, ben gidiyorum—”
Maskeli görevlilerden biri sadece başını çevirdi.
Adam sustu. Yavaşça tekrar oturdu.
Arda artık şunu biliyordu:
Bu davet bir teklif değildi.
Bir kapandı.
Ve o kapı az önce arkasında kilitlenmişti.