1.

Lise son sınıf öğrencisi olmak zordur, değil mi? Yolun sonunda bir sınav var; hayatının rengini belirleyen... Kırmızı, sarı ya da yeşil. Tıpkı trafik ışıkları gibi... Bir düşün; yeşilde geçer, sarıda hazırlanır, kırmızıda durursun.
İşte bunlar hayatın renkleri... Ama biz hiçbirini yaşayamayacağız. Sınava bile giremeyeceğiz; belki de sadece girmeyi hayal edeceğiz.
Kameralar sadece tek bir şeye odaklanmıştı: Gökyüzünde, mor ve pembe tonları arasında süzülen o gizemli kürelere... Herkes bunu konuşuyordu. Bazıları yaklaşan felaketi sezip öleceğimizi düşünürken, bazıları da "Bu ne alaka şimdi?" diyerek durumu geçiştirmeye çalışıyordu.
Açıkçası ben de "Ne alaka?" diye düşünenlerdendim. Sabah her zamankinden farklı değildi ama ben nedense iki saat kadar erken uyanmıştım. Elime telefonu alıp alışkanlıkla YouTube’a girdim. İnsanlar haftalardır sadece bu kürelerden bahsettiği için izlenecek normal bir video bile kalmamıştı. Trendlerdeki bir canlı yayına tıkladım. Bir haber kanalıydı; kürelerden birinin yerleşim yerine yakın bir alana düştüğünü ve etrafının askerler tarafından sarıldığını gösteriyordu.
Muhabir, arkasındaki hareketliliği kapatmamaya çalışarak heyecanla anlatıyordu:
"Şu an için durum kontrol altında. Askeri personel ve bilim insanları küreyi yakından inceliyor. Bize ulaşan ilk bilgilere göre kürenin içi tamamen boş—"
Muhabirin sözü yarım kaldı. Ekranda beliren kürenin yüzeyi, sanki görünmez bir neşterle kesiliyormuş gibi ortadan ikiye yarıldı. İçinden, insan uzuvlarını ama ucu bucağı olmayan kapkaranlık, uzun kollar uzandı.
Ve ilk çığlık koptu.
Telefon elimden düşüp halının üzerine yuvarlandı. Yayındaki sesler kesilmiş, yerini cızırtılı bir parazite bırakmıştı. Ekran kararmadan önce gördüğüm son şey, canlı yayındaki muhabirin o uzun kollar tarafından bir gölge gibi geriye doğru çekilişiydi.
Odama çöken sessizlik, dışarıdan gelen acı bir siren sesiyle bölündü. Okul otobüsünün gelmesine daha bir saat vardı ama içimdeki ses bana bir daha asla o otobüse binip sıradan bir ders dinleyemeyeceğimi söylüyordu.
Üniformamı üzerime geçirip merdivenleri ikişer ikişer indim. Okul bahçesine vardığımda, her zaman neşeli kahkahaların yükseldiği o geniş alan, fırtına öncesi sessizliğe bürünmüştü. Kimse ne yapacağını bilmiyordu.
Tuna bahçenin ortasında durmuş, elindeki tabletle haber akışını kontrol etmeye çalışıyordu. Karan ise her zamanki umursamaz tavrıyla duvara yaslanmış, cebinden çıkardığı çakıyla oynuyordu ama bakışlarındaki gerginliği gizleyemiyordu. Yaren ise çatı katındaki merdivenlerin başında, gözlerini gökyüzündeki o mor bulutlara dikmişti. Soğukkanlı duruyordu ama parmakları bacaklarının yanında hafifçe titriyordu.
Zil çaldı.
Her şeye rağmen, dışarıda kıyamet kopmuyormuş gibi o tanıdık ve sinir bozucu melodili zil sesi koridorlarda yankılandı. Şokun etkisiyle donakalan herkes, hiçbir şey olmamış gibi sınıflara yöneldi. Başka ne yapabilirdik ki? Biz sadece liseliydik.
Sınıfa girdiğimizde matematik öğretmeni tahtanın başındaydı. Elindeki tebeşirle türev denklemleri yazarken parmakları titriyordu ama sesine ciddiyet katmaya çalıştı.
"Evet gençler, açın sayfaları," dedi, sesi hafifçe çatlayarak. "Dışarıdaki... duruma aldanmayın. Haftaya deneme sınavınız var. Bakanlıktan henüz bir tatil açıklaması gelmedi."
Sınıftan cılız bir uğultu yükseldi. Kimse tahtaya bakmıyordu; herkesin gözü pencerelerden görünen o mor-pembe küredeydi.
Karan arka sıradan bacaklarını uzatıp alaycı bir şekilde güldü. "Hocam, uzaydan bacaklı elma düşüyor, siz hâlâ türev diyorsunuz. Sınava girsek ne olacak, uzaylılar dereceye girenlere burs mu verecek?"
Sınıfta birkaç kişi kıkırdadı ama kimsenin neşesi gerçek değildi. Korku, sınıftaki havanın ağırlaşmasına neden oluyordu.
İkinci zil çaldığında herkes koridora ve bahçeye döküldü. Teneffüs havası her zamankinden çok farklıydı. Kantin sırasındaki bağrışmalar gitmiş, yerini fısıltılara bırakmıştı.
Tuna elindeki test kitabını rulo yapmış, çenesine dayamış halde yanımıza geldi. "İçinizi rahat tutun," dedi, her zamanki lider tavrıyla ortamı sakinleştirmeye çalışarak. "Haberlerde uzmanlar 'içi boş, gaz kütlesi' diyordu. O izlediğimiz video sadece münferit bir olaydır. Ordu halleder, biz sınava odaklanalım."
Yaren pencere kenarına yaslanmış, elindeki meyve suyu kutusunu sıkıyordu. Gözlerini dışarıdan ayıramıyordu. "Bunu söylerken sen bile inanmıyorsun Tuna," dedi alçak bir sesle. "Kürenin rengi değişiyor. Sabah mor olan yerler şimdi pembeleşti. Bir şeyler uyanıyor."
"Korkma kızım ya," dedi Karan, duvara yaslandığı yerden gülümsleyerek. "En fazla ne olabilir ki? Sınavı iptal ederler, biz de evde yatarız."
"Sorun da bu ya..." dedim araya girerek. "Sınavı iptal etmiyorlar. Bizi sarı ışıkta bekletiyorlar ama yeşil ışık bir daha hiç yanmayacak gibi."
Yaren başını bana doğru çevirdi, gözlerinde derin bir çaresizlik vardı. "Gelecek planı yapmayı bıraktım ben. Sadece bu haftayı çıkaralım, yeter."
Sözleri henüz havada asılıyken, okulun tepesindeki acil durum sirenleri öyle bir şiddetle çalmaya başladı ki koridordaki camlar zangır zangır titredi. Kulaklarımızı kapatmak zorunda kaldık.
Pencerelere koştuk. Okulun devasa demir kapısı büyük bir gürültüyle yıkıldı. İçeriye peş peşe üç tane zırhlı askeri araç girdi. Araçlar, bahçenin ortasında toz cloud'u çıkararak sert bir frenle durdu.
Hoparlörlerden nöbetçi öğretmenin değil, yabancı ve otoriter bir askeri yetkilinin sesi duyuldu:
"Tüm öğrenciler ve personel! Derhal okul bahçesinde toplanın! Bu bir tatbikat değildir! Tekrar ediyorum, derhal bahçeye inin!"
Koridorda büyük bir panik koptu. Kızlar çığlık atıyor, sırt çantaları yerlere saçılıyordu. Tuna bağırdı: "Ayrılmayın! Birlikte aşağı iniyoruz!"
Bahçeye indiğimizde toz bulutu henüz dağılmamıştı. Yeşil kamuflajlı, elinde otomatik tüfek olan askerler okulun etrafını sarmıştı bile. En öndeki zırhlı aracın kapısı açıldı.
İçinden; göğsünde "Teğmen Alperen Koral" yazan genç, disiplinli ve buz gibi bakışlara sahip bir komutan indi. Yüzünde en ufak bir tereddüt kırıntısı bile yoktu. Arkasındaki askerler araçların bagajından yeşil renkli, ağır mühürlü sandıkları indirmeye başladı.
Teğmen Alperen, bahçede korkudan titreyen yüzlerce öğrencinin üzerinde gözlerini gezdirdi. Bakışları bir an için en önde duran Yaren'in donuk gözleriyle kesişti. Ardından derin bir nefes alıp bağırarak tüm bahçeyi susturdu:
"Dersleriniz, sınavlarınız ve sivil hayatınız şu andan itibaren bitmiştir! Gökyüzündeki küreler saldırıya geçti. Bakanlık kararıyla bu okul artık bir askeri üs, sizler de seferberlik emri altındaki kursiyerlersiniz!"
Alperen bir adım öne çıktı, arkasındaki yeşil mühürlü sandıklardan birine sertçe vurarak ekledi:
"Bundan sonraki tek sınavınız hayatta kalmak. Ve bu sınavın telafisi yok!"