Son nefes çığlığı

Naz annesinin peşinden gitmek istedi ama Tuğba Hanım bir anda durdu.
“Naz… sakın arkana bakma,” dedi fısıltıyla.
Naz şaşkınlıkla annesine baktı.
“Anne, ne oluyor?”
Tuğba Hanım cevap vermedi. Sadece kızının elini sımsıkı tuttu ve hastanenin çıkışına doğru yürümeye başladı.
Tam kapıya geldiklerinde Naz cebinde bir şey olduğunu fark etti.
Küçük, katlanmış bir kâğıt...
Onu daha önce hiç görmemişti.
Kâğıdı açtığında tek bir cümle yazıyordu:
“Doktorlara güvenme. Annen sana gerçeği söylemiyor.”
Naz'ın yüzü bembeyaz oldu.
“Anne…”
Tuğba Hanım durdu.
Naz kâğıdı ona uzattı.
Annesinin gözleri kâğıda değdiği anda değişti.
“Bunu nereden buldun?” diye fısıldadı.
“Cebimdeydi.”
Tuğba Hanım birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra kızının elini bıraktı.
“Demek sonunda seni de buldular…”

Naz'ın kalbi hızla çarpmaya başladı.

“Kim buldu anne?”

Tuğba Hanım gözlerinden yaşlar süzülerek kızına baktı.

“Baban.”