GİRİŞ

GİRİŞ
İnsanlar açlıktan ölmeden önce, aç olduklarını söylemeyi bıraktı. Çünkü bu ülkede açlık bir şikâyet değildi. Bir suçtu.
Sabahın beş buçuğunda şehrin üzerinden geçen rüzgâr, boş sokakların ve evlerin arasında sürüklenirken pencerelerin ardında binlerce insan uykusundan uyanıyordu. Çoğu insan artık alarm kurmuyordu; çünkü yıllardır aynı saatte kalkıyor, aynı ekmeği bölüşüyor ve aynı korkuyla yaşıyordu.
Eskiden insanlara umut veren güneşin yerini gri bir tabaka kaplamıştı. Fabrikaların bacalarından eskisi gibi duman yükselmiyor, limanlara giren gemiler boş bir şekilde geri dönüyor, marketlerin vitrinlerinde haftalarca aynı ürünler duruyordu. Haber kanalları ise her sabah aynı cümleyi tekrarlayıp duruyordu.
‘‘Kaynaklarımız sınırlıdır. Fedakârlığınız ülkemizin geleceğidir.’’
Et uzun zamandır yoktu. Meyve çocukların yalnızca eski fotoğrafla gördüğü bir şey haline gelmişti. Ülkede yalnızca çok zengin insanlar rahat bir şekilde uyuyabiliyordu. Tabii vicdan azabı çekmiyorlarsa.
Ülkenin parası ve kaynakları tükenmişti. Yıllar boyunca başka devletlerden alınan borçlar, satılan madenler, kapatılan fabrikalar ve dışarıya verilen sözler ülkeyi öyle bir hale getirmişti ki devlet artık kendi halkını doyurmak için başka ülkelere bağımlı hale gelmişti.
Ve hepimizin bildiği gibi, dünyada yardım karşılıksız yapılmazdı. Her gemi yeni bir borçla geliyor, her çuval un yeni bir anlaşma karşılığı geliyordu. Ve bunların bedelini yine hiçbir suçu olmayan masum insanlar ödüyordu. Devlet ise bu durumun adına düzen(!) diyordu.
Saat altıda binaların üzerindeki hoparlörler çalıştı önce ince bir cızırtı duyuldu. Ardından kadın sesi. Her zamanki gibi sakin, düz ve duygusuz.
‘‘Vatandaşlara hatırlatma’’
Şehrin farklı noktalarında insanlar istemsizce durdu.
‘‘Bugün aylık hane denetimlerinin üçüncü günüdür. Karne dışı izinsiz gıda tüketimi, izinsiz ikamet, kayıt dışı birey bulundurma ve devlet düzenini tehdit eden davranışlar tespit edildiğinde gerekli işlemler uygulanacaktır.’’
Anonsun ardından sokaktaki insanlar evlerine dağılmaya başladı, camlar ve perdeler kapandı. Bir kadın yaptığı işi bırakarak çekmecedeki karnesini masanın üzerine koydu.
Ülkede herkesin bir karnesi vardı. Çocukların, öğrencilerin, yaşlıların, doktorların, askerlerin, devlet görevlilerinin ve daha fazlasının. Her insan doğduğu andan itibaren bir numaraya kaydediliyor, o numaranın altına hayatı boyunca yaptığı her şey işleniyordu.
Kaç gün işe gitmediği, kaç kez okula geç kaldığı, ne kadar ekmek aldığı, hangi hastalıklara sahip olduğu, kaç kişilik bir ailesi olduğu ve en önemlisi toplumla ne kadar uyumlu olduğu.
Karneye işlenen küçük bir işaret insanların hayatını baştan aşağı değiştirebilirdi. İlk hata da uyarı anlamına gelen sarı bir taç. İkinci hatada izlenme anlamına gelen turuncu taç. Üçüncü ve son hatada ise kırık taç.
Bir insanın karnesine kırık bir taç damgalandığında her şey değişirdi. Komşuları ondan uzaklaşır, iş yerindeki masası arkaya çekilir, market görevlileri ve polisler karnesini daha uzun incelerdi.
Şehir saat gece on birde tamamen sustu. Evlerin ışıkları birer birer söndü, pencereler kapandı, kapılar kilitlendi ve karneler masaların üzerine yerleştirildi. Saat yirmi üç kırk beşte şehrin bütün hoparlörlerinden aynı anda bir cızırtı yükseldi. Sonra insanların göğsünü delen bir ses duyuldu. Son Nefes.