1.bölüm

Son Mektup
Yağmur sessizce yağıyordu.
Otobüs terminalinin önünde insanlar vedalaşıyor, kimi gülümsüyor, kimi gözyaşlarını saklamaya çalışıyordu.
Deniz, askerlik görevine gitmek üzere valizini omzuna aldı. Kalabalığın arasında sadece bir kişiyi arıyordu.
Zeynep...
Birkaç saniye sonra Zeynep koşarak geldi. Nefes nefeseydi.
"Yetişebildim..."
Deniz gülümsedi.
"Biliyordum geleceğini."
İkisi de ne söyleyeceklerini bilemiyordu. Sessizlik, söyledikleri tüm kelimelerden daha ağırdı.
Deniz cebinden beyaz bir zarf çıkardı.
"Bunu şimdi açma."
"Ne zaman açacağım?"
"Eğer döndüğümde sana veremezsem... o zaman."
Zeynep'in gözleri doldu.
"Öyle konuşma."
Deniz başını eğdi.
"Her asker göreve giderken döneceğine inanır. Ben de inanıyorum. Ama olur da gecikirsem... bu mektup sana beni hatırlatsın."
Otobüsün hareket saati gelmişti.
Deniz son kez Zeynep'e baktı.
"Bekler misin?"
Zeynep hiç düşünmeden cevap verdi.
"Ne kadar sürerse sürsün."
Deniz otobüse bindi. Camdan el salladı. Otobüs yavaşça uzaklaşırken Zeynep, elindeki zarfı kalbine bastırdı.
Henüz bilmiyordu...
O zarfın içindeki satırlar, hayatını tamamen değiştirecekti.