Son leke

BÖLÜM 1
SON LEKE
Bazı insanlar doğdukları anda seçilir.
Bazıları ise doğdukları anda silinir.
Ben ikinci gruptandım.
Doğduğum gün bileğime işlenmesi gereken mühür hiç belirmediğinde annem ağlamış, babam ise susmuştu. Çünkü bu şehirde sessizlik, ölüm fermanından daha ağırdı.
Araf Birliği hata kabul etmezdi.
Ya Beyaz olurdun.
Ya Gölge.
Ya da Kül.
Ama mühürsüz olmak...
Bu, var olmaman gerektiği anlamına gelirdi.
On yedi yıl boyunca bunu sakladık. Uzun kollu kıyafetler, sahte kayıtlar ve yalanlarla örülmüş bir hayat.
Ta ki bu sabaha kadar.
Bileğim yanarak uyandım.
Sanki derimin altına kızgın demir basılmıştı. Nefesim kesildiğinde gözlerim bileğime kaydı.
Ve onu gördüm.
Siyah.
Dağılmış.
Canlıymış gibi hareket eden bir işaret.
Son Leke.
Bileğimdeki siyah çizgiler gözlerimin önünde kıvrılıyor, damarlarımın altına işliyordu. Nefesim boğazımda düğümlendi.
Bu imkânsızdı.
Kapım sertçe çalındı.
“Lina!”
Annemin sesi.
Panik doluydu.
Kolumu hızla battaniyenin altına sakladım.
Kapı açıldığında yüzündeki rengi gördüm. Solgundu. Korkmuştu.
Ama asıl korku, gözlerinin bileğime kaymasıyla başladı.
Çünkü o da görmüştü.
Bir anlığına odada ölüm sessizliği çöktü.
Sonra annem dizlerinin üzerine çöktü.
“Hayır...” diye fısıldadı.
Sesindeki kırılma içimi parçaladı.
“Bana ne olduğunu söyle.”
Sesim düşündüğümden daha sert çıkmıştı.
Titriyordum ama bunu ona göstermeyecektim.
Annem başını kaldırdı. Gözleri doluydu.
“Kaçman gerekiyor.”
Bu cevabı beklemiyordum.
“Ne?”
Kapının dışından ağır adımlar duyuldu.
Babam.
Odaya girdiği anda her şey değişti.
Yüzündeki ifade, yıllardır sakladığı gerçeği ele veriyordu.
Beni gördü.
Bileğimi gördü.
Ve tek bir kelime söyledi.
“Bulmuşlar.”
Kalbim yerinden çıkacak gibi çarptı.
“Kim?”
Babam pencereye yürüdü. Perdeyi araladığında sokakta siyah zırhlı askerleri gördüm.
Gölgeliler.
Krallığın avcıları.
Evimizin önünde durmuşlardı.
Ve hepsi buraya bakıyordu.
Babam bana döndü.
“Sana anlatamadığımız bir şey var, Lina.”
Tam o anda dış kapı büyük bir gürültüyle kırıldı.
Ev sarsıldı.
Annem çığlık attı.
Babam kolumu tuttu.
“Koş.”
Ve ben, hayatım boyunca saklandığım dünyadan ilk kez kaçmak zorunda kaldım.