~Giriş~

Kimse, bir insanın sessizliğinin bu kadar acı verebileceğini bilmez.
Bir gün sesinin geleceğine inanırsın… ama gelmez.
Bir gün kapı çalacak sanırsın… ama kimse çalmaz.
Ve sonunda kabullenirsin:
Bazı insanlar geri dönmez.
Ben onun dönmeyeceğini, o soğuk odada ilk kez yüzünü görmeden önce anlamalıydım belki de.
Siyah bir atkının ucuna düşen o tek damla gözyaşı, bana bir şeylerin bittiğini söylemişti aslında.
Ama insan, sevdiklerinin öldüğüne kolay kolay inanamaz.
İnansan bile… içindeki ses hep “Belki bu bir rüya” der.
Oysa gerçek, tokat gibi çarpar yüzüne:
O yok.
Ve ben hâlâ yaşıyorum.
Sokağın sessizliği bile bana onun adını fısıldarken, hayatın bu kadar acımasız olmasına şaşırmıyorum artık.
Çünkü ben, onun gidişine tanıklık ettim.
Son bakışına… son nefesine… son gülüşüne.
İnsan bir kez sevdi mi, bir daha eskisi gibi olamıyormuş.
Ben de olamadım.
Bu, onun hikâyesi.
Onun gülüşünün… çalışmalarla geçen yorgun günlerinin … ve sonunda, hastane koridorlarında kaybolan nefesinin hikâyesi.
Bu, bir aşkın nasıl doğduğunu değil, nasıl öldüğünü anlatan bir hikâye.
Ve ben sadece geriye dönüp, onu son kez yaşatmak için yazıyorum.