Son ışık bolum 1

Eskiden mutluydum ama taki bazı ışıklar kapanana kadar…bir zamanları gurupun en enerji dolu insaniydim ve bir o kadar da mutlu okulun popular kızıydım herkes beni çok severdim ben zorba biri diyildim cok güzel ailem vardı ama taki o okula gelene kadar okula demir adlı bir şahıs geldi ilk görüşde aşkı oludum hayır konuşarak diyil opuserek diyil bakisarak asik olmusdum sanki karnımda kelebekler ucusuyordu ama’Askin herkesi bir gün öldurecegini biliyordum’onunla konusmaya calisiyodum ve konusdum o merhaba nasilsin helin nasilsin iyiyim demir sen nasilsin uzun zamandır konusmuyoduk of erkeklere hep soguk olmusdum ama o baskaydi çok guzelsin helin sende yakisiklisin teşekkür ederim ve annem kızımı acilen eve gelmen gerek hadi gel ben gelmiyicegimi söyledim acikcasi ilk deva anneme karsi ciktim garip di ama sesi tedirgin geliyordu açama noldu akşam eve dondugumde babamin olmadigini gordum annem e nolduğunu söyledim babanın bu sabah ølduruldugunu soyledi işde hayat ozaman bitdi belki sabah gelseydim babama son kez sarilirdim o seyin cinayet oldugunu biliyordum demire yazdim selam demir selam helin noldu bu sabah babam ølduruldu dedim çok kötüyüm bana sakin ol dedi ona cinayeti işleyeni bulalim dedikde açikcasi hayır napicaksin dedi ve telefonu kapatdi biraz bana supheli geldi ama kalbimi ona karsi durduramiyordum 1 ay okula gitmedim ve artik gitme vaktim gemisdi neyse artik okula gidyim of ama babamin afişni unutmicam tabi anne sende lutfen kendini üzme uzgun bir sekilde okula gitdim bek belli etmedim demir beni bekliyordu ona hadi gel sınifa gidelim dedi neyse ama ben babamin katilini bulmaya kafaya takmışdım onu bulucakdim baş hic yaşananlardan bahsedmiyordu ona soyledim demir bana lutfen yardım et helin ne konuda yardim edebilirim san of qaliba gelinden hoşlanmaya basladim ilk defa ama umarim buyuk sırı ogrenmez ve benim nasil biri olduğumu ondan uzak durmama gerek demir daldin noldu ee bana yardim edicekmisin? Hayır helin benim işim var lutfen hoşcakal of belki de bunu yapmamaliydim ama en iyisi bu of neden bunu yapdi ama ben ona hiç bisiy yapmadim sadece bana yardim etmesini isdedim saat geç olmusdu eve gitmem gerek yolda ex sim le karşılaştım bana zorla eve gotumeye calisdi istemedim demir geldi napiyorsun eren sende kimsin sanane helinin arkadasi o zaman yüreyime bisiy saplandi beni demmeki arkadasi olarak goruyor tamam denir dokunma lütfen uzak dur noldu helin sadec seni kurtamak isdedim kurtarma beni bana dahada acı veriyorsun isde belkide ozaman ona kotu geldiğimi dusundum eve geldim of beni neden sevmedin seni sevdim ilk defa deger verdim bana nedeen yardimci olmuyor sonra bana yillar önce tartisdigim kız mesaj atdi bananı demir oldurdu diye inanmadim ona ama birkac sey yazdi suhpelendim demirden mama yardımda etmiyordu qalip gelmisdi açıkçası demire de bir bildirim geldi o kızdan merhaba seni çok seviyorum heleni bırak helen senden suhpeleniyor inanmadim ne hakkda peki babasini senin oldurdugunu dusunuyor bu olamazdi inan madim onunla cikmayi red etdim ama sabah oldukda helin bana soguk yapiyor ve bana burgun bedelini oduceksin dedi ve artik şüphem olmadi bende gercekden suhpeleniyordu gamzeyle çıkmaya başladım heline karşı birşey hissetmiyor dum ama ona bende neden suhpelendiyini soylemedim of belkide demire onu yapmamaliydim onun nerde oldugunu merak etdim acaba nerde demir gamzeyle bir partideydi ora gitigimde demiri…oraya girdiğimde kalabalığın içinden müzik sesi yükseliyordu, ışıklar gözümü alıyordu ama ben sadece Demir’i arıyordum. İçimde garip bir his vardı, sanki birazdan her şey ortaya çıkacaktı.
Gamze’yi gördüm önce. Köşede duruyordu, elinde içki, gözleri kapıya dönüktü. Beni fark edince bir an dondu. Yanına yaklaştım.
“Demir nerede?” dedim direkt.
Gamze cevap vermeden önce derin bir nefes aldı. “Geç kaldın…” dedi.
Kalbim sıkıştı. “Ne demek geç kaldım?”
Tam o anda arkamdan bir ses duydum.
“Onu arıyorsan… yanlış yerdesin.”
Döndüğümde Helin karşımdaydı. Ama bu sefer yüzü tamamen farklıydı. Soğuk, sert… ve sanki her şeyi biliyormuş gibi bakıyordu.
“Sen bana yalan söyledin,” dedim.
Helin hafifçe gülümsedi. “Sen de bana güvenmedin.”
Bir an sessizlik oldu. Sonra cebinden telefonunu çıkardı, bana uzattı.
Ekranda bir video vardı.
Açtım.
Görüntüde… Demir vardı.
Ama yalnız değildi.
Ve yanında olan kişi… hiç beklemediğim biriydi.
Ellerim titremeye başladı. “Bu… bu ne?”
Helin yavaşça yaklaştı ve kulağıma fısıldadı:
“Gerçeği öğrenmeye hazır mısın?”
O an anladım…Bu sadece bir aşk hikayesi değildi.İçinde ihanet, sırlar ve belki de… çok daha karanlık bir şey vardı.Demir’in sesi ciddileşti. “Helin’in babası… zaten ölmüştü,” dedi.
Helin’in gözleri bir anda doldu. “Bunu bana söylemene gerek yok,” dedi sertçe. “Ben babamın öldüğünü biliyorum.”
Demir başını salladı. “Hayır, demek istediğim şu… o gece ben kimseyi öldürmedim. Çünkü olay yerine gittiğimde… her şey zaten bitmişti.”
Herkes sustu.
Ben yavaşça sordum: “O zaman neden herkes senden şüpheleniyor?”
Demir derin bir nefes aldı. “Çünkü oradaydım. Ve biri özellikle benim orada olmamı istedi.”
Helin kaşlarını çattı. “Kim?”
Demir gözlerini yere indirdi. “Bilmiyorum. Ama bana mesaj atan kişi… her şeyi biliyordu. Babanın nerede olduğunu, o gece ne olacağını…”
Helin’in sesi titredi. “Yani bu bir tuzak mıydı?”
“Evet,” dedi Demir. “Ve ben o tuzağın içine düştüm.”
Gamze sessizce konuştu: “Peki ya video? Orada kavga ediyordun.”
Demir başını kaldırdı. “Çünkü oraya gittiğimde biri hâlâ oradaydı. Kaçmadan önce onunla karşılaştım. Yüzünü tam göremedim ama… bana saldırdı.”
Ben şaşkınlıkla baktım. “Sen hiç bunları söylemedin.”
“Çünkü kimse bana inanmazdı,” dedi Demir. “Zaten herkes hazırdı beni suçlamaya.”
Helin bir süre sessiz kaldı. Gözlerinde hâlâ şüphe vardı ama artık içinde bir kırılma da hissediliyordu.
“Ben… hâlâ emin değilim,” dedi yavaşça. “Ama eğer yalan söylüyorsan…”
Demir sözünü tamamladı: “O zaman benden ilk sen hesap sor.”
İkisi göz göze geldi.
Ama bu sefer aralarındaki şey sadece şüphe değildi…Gerçeğe yaklaşmanın yarattığı korkuydu.
Ben içimden geçirdim:
Demir yapmamış olabilir.Ama o gece orada olan kişi… hâlâ dışarıdaydı.
Ve biz… onu bulmadan bu hikaye bitmeyecekti.
Demir’in sesi ciddileşti. “Helin’in babası… zaten ölmüştü,” dedi.
Helin’in gözleri bir anda doldu. “Bunu bana söylemene gerek yok,” dedi sertçe. “Ben babamın öldüğünü biliyorum.”
Demir başını salladı. “Hayır, demek istediğim şu… o gece ben kimseyi öldürmedim. Çünkü olay yerine gittiğimde… her şey zaten bitmişti.”
Herkes sustu.
Ben yavaşça sordum: “O zaman neden herkes senden şüpheleniyor?”
Demir derin bir nefes aldı. “Çünkü oradaydım. Ve biri özellikle benim orada olmamı istedi.”
Helin kaşlarını çattı. “Kim?”
Demir gözlerini yere indirdi. “Bilmiyorum. Ama bana mesaj atan kişi… her şeyi biliyordu. Babanın nerede olduğunu, o gece ne olacağını…”
Helin’in sesi titredi. “Yani bu bir tuzak mıydı?”
“Evet,” dedi Demir. “Ve ben o tuzağın içine düştüm.”
Gamze sessizce konuştu: “Peki ya video? Orada kavga ediyordun.”
Demir başını kaldırdı. “Çünkü oraya gittiğimde biri hâlâ oradaydı. Kaçmadan önce onunla karşılaştım. Yüzünü tam göremedim ama… bana saldırdı.”
Ben şaşkınlıkla baktım. “Sen hiç bunları söylemedin.”
“Çünkü kimse bana inanmazdı,” dedi Demir. “Zaten herkes hazırdı beni suçlamaya.”
Helin bir süre sessiz kaldı. Gözlerinde hâlâ şüphe vardı ama artık içinde bir kırılma da hissediliyordu.
“Ben… hâlâ emin değilim,” dedi yavaşça. “Ama eğer yalan söylüyorsan…”
Demir sözünü tamamladı: “O zaman benden ilk sen hesap sor.”
İkisi göz göze geldi.
Ama bu sefer aralarındaki şey sadece şüphe değildi…Gerçeğe yaklaşmanın yarattığı korkuydu.
Ben içimden geçirdim:
Demir yapmamış olabilir.Ama o gece orada olan kişi… hâlâ dışarıdaydı.
Ve biz… onu bulmadan bu hikaye bitmeyecekti.