Herşeyin başlangıcı 1999

Ben Melina Orlova sekiz aylık hamileyken. Kocam Pavel beni bırakıp Gittiğinden beri onunla alakalı hiç Haber Almamıştım. Taki bu sabaha kadar onun Başka bir Kadınla hayatına devam ettiğini Öğrenmiştim ve bu durum hep aklıma geldiğinde Moralim bozuluyordu. Bir anda Gözlerim yaşardı
Teninden süzülen göz yaşlarını elimle sildim ve Yerimden doğruldum. Aniden sancım geldi Kendimce "herhalde aniden kalktım diye Sancım Geldi" diye düşünmüştüm. Taki yine daha şiddetli
Sancının gelmesiyle bir anda elimde telefonuma Uzandı ambulansı aramayı düşündüm ama Telefonumun şarjı bir anda bitti ve telefonum. Kapandı o an bütün bedenimi korku sarmıştı Hemen.Kalkıp telefonumu şarja takmak için Tekrardan ayağa kalktım. Gittikçe kötüleştiğimi Hissediyordum sakın kalmaya çalışarak hemen
Şarj aletimi buldum ve elimde titreyen telefonumu.
Şarja taktım hemen açılması için telefonun açılması
İçin açma tuşuna basıyorum. Ve her an gittikçe Kötüleşiyordu ve o an telefonum açıldı yüzümde bir
Gülümseme belirdi. Hemen numarayı tuşlayıp Aradım nerede olduğumu söyledim ve durumumu
Söyleyip kapattım. Ve çok kötü bir sancım gelmişti
Ve bütün gücümle bir çığlık attım. Hemen eşyalarımı
Toplayıp hazırlanmaya karar verdim. Odama doğru
İlerlerken hala sancılarım devam ediyordu odama
Vardığımda yatağımın yanındaki fotoğrafı gördüm.
Fotoğrafta Pavel ve benim düğün günümüzde o gün
Aklım gelmişti. Onunla birlikte çok mutluydum
Gözlerim gittikçe doldu ve bu sabah aldığım haber
Aklıma gelmişti. "Pavelin beni aldattığını Öğrenmiştim." Zihnimde aynı cümle tekrarlanıyordu.
Fotoğrafı alıp çekmeceme kaldırıp toparlanmaya
Devam ettim. Sancım çok kötü gelmeye başlamıştı
Eşyalarımı hazırladığım çantayı alıp oturma odasına
Doğru yürürken. Bir anda gözlerim karardı başım
Dönüyordu yanımdaki petekten yardım aldım.
Düşmemek için ama katlanamıyordum. Ve bir anda
Dengem bozuldu ve kedimin yere düştüğnü Hissettim ve gözlerim kapanıyordu. Sesleri Duyuyordum ama gözlerimi açıp birşey demeye Halim yoktu. Uzaktan gelen ambulans sesleri Zihnimin derinlerinde canlanıyordu. Kendimi en son
Sedyeye yatırılırken hatırlıyordum ambulansın İçindeydik ve ağzımdan şu cümleler döküldü.
"Eğer bana birşey olursa kızımın adını irina koyun"
Dedim. Yanımdaki kadın doktor bana şu yanıtı Vermişti "sana ve kızına hiç birşey olmicak bize Güven dedi" ve o an bütün hislerimi kaybettim
Parmaklarımı bile oynatamıyordum. Gözlerimi Hafiften aramadığımı gören doktor bana gülümsedi.
Ve gözlerim kapandı ve bir anda bağırışlar koptu.
Ve daha birşey duymayıp hissedemiyordum. Ve o an
Pavelle mutlu günlerimiz zihnimde canlanıyordu ve
Herşey bir anda gitti. Sesler,hisler, herşey gitmişti.

2. Bölüm Bir Can Kaybı

Hastanın durumu gittikçe kötüleşiyor serum hazırlayın. En son duyduğum ses buydu içimden
Kızımın yaşaması için dualar ediyordum. Yanımdaki
Kadın kan grubumu sordu ama çok zor Konuşabiliyordum. Kendimi sıkıp kan grubu söyledim. "A Rh(+)" dedim. Ve yanımdaki kadın Bağırmaya başladı " A Rh(+) olan varmı?" Bağırışları
Ambulansın içinde yankılanıyordu. Ambulansın İçinden biri geldi benim kan grubum uyuyor dediğini
Duymuştum. Sesleri boğuk duyuyordum ama biraz Anlayabiliyordum. Hemen yanımdaki kadın hemşire
Bana iğneyi taktı ve yanındaki kişiye o kişinin Kadınmı,erkekmi olduğunu anlamıyordum. Sesleri
Boğuk duyduğum için insanları ayırt edemiyorum.
Kadın hemşire şoföre bağırıyordu " biraz daha hızlı
Gitsene kadın hayatı kaybediyor." Şoför ona Bağırarak yanıt verdi. "Yolu Görmüyormusun heryer trafik insanlar doğru düzgün yol bile vermiyor elimden gelen bu" dedi. Hemşire ona bağırarak Karşılık verdi
"Hoparlör nerede?"
" Napıcaksın sen hoparlörü?"
" Domates, biber satıcam sen delimisin İnsanlara yol vermeleri gerektiğini ve hastanın acil.
Olduğunu söyleyeceğim."
"Çok komiksin bu kadar komik olma bünyeye zarar
Haberin olsun."
"Sana son defa diyorum hoparlör nerede?"
"Torpido'da git ordan alıp domates,biberini sat."
"Elimde kalacaksın biliyorsun demi"
"Her zaman." O sırada hemşire kıza gözüm kaydı ve
Şoförün ona böyle davranması hoşuna gidiyormuş
Gibi yüzünde tatlı bir gülümseme belirdi. O sırada
Hemşire konuşmaya başladı.
"Bize yol verebilirsiniz çok acil bir hastamız var
Dayanamıyor bize acil yol verebilirmisiniz?"
Bütün insanlar arabalarını kenara çekip yol veriyorlardı. Hemşire kadın hemen yanıma geldi ve
Dediki. "Merak etme yetişeceksin bebeğin'de sende
Yaşayacaksın."
"Ben öyle düşünmüyorum gözlerim kararıyor ve çok
Üşüyorum"
"Düşünme sen öyle hadi gel biraz sohbet edelim Olurmu?"
"Tamam senin adın ne?"
"Ben Elena senin adın ne?"
"Ben Melina tanıştığıma memnun oldum." Dediğim
An gözlerim karardı sedyede yatıyordum ama
Her an yere düşüp bayılma hissizleştim. O an Sancım çok bastırdı ve ambulansın içini çığlıklarımla
Dolup taşıyordu. Elenaya soru sordum "ne zaman
Hastaneye varırız?"
"Beş dakikaya oradayız sen sakin ol yetişeceğiz bebeğin ve sen yaşayacaksınız güven bana"
"Sana güvenmek isterdim ama artık ben dayanamıyorum kızıma ne olursa kurtarın ve onun
Güvende olabileceği bir yere emanet edin çünkü
Ben gidiyorum."
"Hayır Melina dayan hadi yaparsın sen çok az kaldı
Hadi yaparsın."
"Ben yapamam çok kötüyüm dediğim şeyleri unutmayın tamammı şimdide ben sana güvenen bilirmiyim Elena?"
"Her zaman kızını kurtaracağız ve sanada birşey olmayacak."
"Tamam ve birşey demeyi unuttum evimde odamda
Dolabının içinde bir kasa var o kasada bir kolye var
Üstünde İrina Orlov yazıyor eğer kızım yaşarsa o
Kolyeyi ona takın." Bunları derken gözlerimden yaşlar akıyordu ama buna mecburdum.
"Tamam sen ne istiyorsan o Melina hastaneye vardık hadi az bişey daha dayanırsın güçlü kızım.
Benim hadi güveniyorum sana."
"Tamam"
"Melina sana söz bu hastaneden kızına gülerek
Çıkacaksın."
"Umarım dediklerin olur" derken bayılmıştım ve
Zihnimde tekrardan Pavel'le olan anılarımız geldi.
O zamanlar çok mutluydum gerçek aşkımı buldum
Sanmıştım, dediklerine inanmıştım, bakışlarına İnanmıştım. Ama herşey yalanmış onun bana olan
Sevgisi, sözleri, bakışları ve bunların hepsini bugün
Öğrenmiştim ve anılar bir anda zihnimde kayboldu.
Sanki hiç yaşanmamış gibi ve bende o an kendimin
Hiç yaşamadığını Hissettim.

3. Bölüm Can Alma
( Elena)

"Ameliyathane hazırmı?"
"Hazır hadi başlayalım"
"Hadi" o an çok korkuyordum Melinaya birşey olacak
Diye benim yüzümden bebeğini kaybeder diye. Yada
Onun hayatının kaybetmesinden çok korkuyordum.
Ona bir sözüm var ve onu tutmalıyım. Ona bu hastaneden bebeğiyle gülerek çıkacağını dayım dòz Vermiştim.
"Hadi Melina dayan az kaldı kızım yaparsın sen hadi."
"Dayanamıyorum Elena sana dediklerimi sakın
Unutma tamammı."
"Dayan güzelim hadi yaparsın hem senin dediklerini
Unuttum sanma ama onları sen kendin yapacaksın emin olki Melina."
"Melinaaa kızın doğdu"
"Melina cevap versene"
"Melina baksana buraya"
"Melina iyimisin?" Melina hiçbir soruma cevap vermedi. Herhalde mutluluktan diye düşünmüştüm
Taki onu baygın halde gördüğümde. Hemen birilerini
Çağırdım Melinayı kontrol etmeleri için ama içlerin
Biri "Melina hayatını kaybetti kalbi durdu malesef."
Dediği an dünya başıma yıkıldı. Melina'nın yanına
Gidip "Melina bak kızın elimde kendine gel."
O an gerçekten anladımki. Melina hayatını kaybetmişti...
Gözlerim doldu ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. Taki kucağımdaki bebeğin anlamıyla
Bende ağlamaya başladım beraber bebekle birlikte
Ağlıyorduk.