1.Bölüm: Her Şeyden Önce

Sabah alarmım çaldığında ilk yaptığım şey kapatmak oldu. İkinci yaptığım şey ise yorganın altına tekrar girmekti. “Beş dakika daha” dedim kendi kendime ama o beş dakikanın her zaman yarım saate çıktığını ikimiz de biliyorduk. “Açelya! Okula geç kalacağız!” İnci’nin sesi odamdan geldiğinde gözlerimi açtım. “Geliyorum ya.” diye bağırdım ama hâlâ yatıyordum. Kapı açıldı ve İnci içeri girdi. Elinde kahvesi, saçları hazırlanmış, üstünde her zamanki gibi özenli bir kombin vardı. “Sen her sabah aynı şeyi söylüyorsun ama hiç gelmiyorsun.” dedi. Ona bakıp güldüm. “Beni eleştirmeden önce aynaya bak, okula değil çekime gidiyor gibisin.” İnci gülümsedi. “Güzel görünmek önemli.” dedi. Başımı salladım. Biz böyleydik işte. Aynı evde yaşayan iki yakın arkadaştık ve ikimiz de renkli şeyleri, güzel giyinmeyi, uzun sohbetleri ve küçük şeylerden mutlu olmayı severdik. Evimiz hiçbir zaman sessiz olmazdı çünkü ikimiz de konuşmayı çok severdik. Hazırlanırken odadan odaya koşturuyorduk. “İnci küpemi gördün mü?” diye bağırdım. “Masada.” “Çantam nerede?” “Dün bıraktığın yerde.” “Ben sensiz ne yaparım?” dedim. İnci güldü. “Büyük ihtimalle kaybolursun.” Okula giderken de konuşmaya devam ettik. Kim ne yapmış, kim ne giymiş, bugün ne olacak… Bizim için sıradan şeyler bile eğlenceliydi. Okulun kapısından girince Aden’i gördük. “Sonunda geldiniz.” dedi. “Bizi mi bekliyordun?” diye sordum. Aden güldü. “Hayır, sadece siz gelince okulun sesi açılıyor.” İnci hemen cevap verdi. “Kıskanıyorsun.” “Kesinlikle.” dedi Aden. Sınıfa çıktığımızda Ege yine cam kenarındaydı. Her zamanki gibi sessizdi. Onun sessizliği diğer insanların sessizliğine benzemezdi, sanki sürekli bir şey düşünürdü. Yanına gidip “Günaydın demeyecek misin?” dedim. Başını kaldırdı. “Günaydın.” “Bu kadar mı?” “Evet.” Kaşlarımı kaldırdım. “Çok konuşkan birisin gerçekten.” Ege hafifçe gülümsedi. “Sen ikimizin yerine konuşuyorsun zaten.” İstemeden güldüm. Ders başladığında öğretmen tahtaya yazmaya başladı. İnci bana küçük bir kâğıt uzattı. “Öğle arasında alışverişe gidelim mi?” Kâğıda cevap yazdım. “Daha ders başlamadı, plan yaptın bile.” İnci hemen yazdı. “Plansız hayat sıkıcı.” Gülümsedim. O gün gerçekten sıradan bir gündü. Dersler, arkadaşlar, kahkahalar, küçük tartışmalar… Hiçbirimiz birkaç saat sonra hayatımızın tamamen değişeceğini bilmiyorduk. Çünkü bazı şeyler büyük olaylarla başlamazdı. Bazen sadece normal bir sabah, normal bir okul günü ve hiç beklemediğin bir anda başlayan küçük bir şey yeterdi.