BÖLÜM BİR:UFALANMIŞ HAYATLAR

(20 Yıl Önce)

"Anne neredesin? Elma dersem çık, armut dersem çıkma."
"Elma, elma, elma, elma..." sürekli bunu tekrarladım ama uzun bir süre daha annemden ses gelmedi. "Anneee her saklambaç oynadığımızda çok zor yerlere saklanıyorsun" Evin her tarafını aramıştım ve en sonunda sinirlenerek 6 yaşında bir çocuğun yapacağı gibi salondaki koltuğa oturup kollarımı göğsümde bağladım, kaşlarımı çatmayı da ihmal etmemiştim. Yarım saat daha geçti ve annemden hala çıt ses yoktu abim okulda ve babam da işte olduğu için evde yalnızdım. Televizyonun karşısına oturmuş en sevdiğim çizgi filmi izliyordum. Sonra çok sıkıldım ve bahçeye inmeye karar verdim, bahçeye çıktığımda bahçenin ortasındaki heykelde kırmızı lekeler vardı, daha dikkatlice baktığımda ise üstünde bulunduğum merdivenin basamakları ve beton zeminde de aynı lekelerden gördüm. İçimde bir ürperti hissettim. Hemen oradan ayrıldım ve minik salıncağımıza doğru ilerledim, binip yavaşça sallanmaya başladım, çok düzgün sallanmayı bilmiyordum, genelde beni hep abim Sarp sallardı. Ama onun da okulunun bitmesine daha bir saat vardı. Gözlerimi heykelden kaçırmaya çalışıyordum ama yapamadım en sonunda meraklanıp heykelin yanına gittim ve lekelere dokunduğumda bunların kan olduğunu anladım. Korkudan gözümden bir damla yaş süzülürken "Anne" diye fısıldadım "Nerdesin?" İzleri takip etmeye karar verdim, arka bahçeye doğruydu. Arka bahçeye geldiğimde depoda izler durdu. Deponun kapısını açtığımda ise gördüğüm manzara 6 yıllık hayatımda gördüğüm en korkunç manzaraydı, annem kanlar içinde yerde yatıyordu. Bir çığlık attım ve titreyen bacaklarımla annemin yanına eğildim, gözümdeki yaşlar bir sel misali durmadan akıyordu. Annemin kolunu hafifçe dürttüm, teni çok soğuktu ve zerre hareket etmiyordu, o küçük yaşıma rağmen ne olduğunu anladım ama kabullenemedim. İşte her şey o sabah o depoya adımımı attığım anda başlamıştı. Bu bir başlangıç mıydı yoksa bir son muydu onu bilmiyordum...