Adım gibi

Gecenin deyişiyle

Eve doğru yürüyordum sokakta tek basımaydım soğuk yüzüme yüzüme vuruyordu ama pek üsümedim soğugu seviyordum çocuklugu bodrum katında geçmiş kişiler üşümezdi ki unutulmus çocuklar üşümezdi geceye mahkum çocuklar üşümezdi normaldi genelde sürekli soğuk duş aldığım için alisiktim direncim vardı kulaklığın içinden bir şarkı çalıyordu açıkçası zihnim doluydu ve dinlemiyordum az ilerde bir aydınlık vardı bizim sokakta değildi yan sokaktaydi tuhaftı bir koku geliyordu şey gibi

kan gibi....

Tabiki her normal insan gibi az ilerde bir kadın cesedi görmeyi beklemiyordum siyah bir araba yandaydı ancak hemen uzaklastı umurumda değildi kadın çok kan kaybetmişti gidip nabzına baktım elim titriyordu ölmüş....

kadının ciğerleri dışarda Gece yaşayacak değil ya

Açıkçası pekte fazla şaşırmadım ülkemizde bu olaylar gayet normaldi polisi aradım ama siyah araba yine gözümden geçti ve arka koltukta bir erkek silüeti gördüm tam görmedim sadece en az adım kadar siyah gözleri gördüm Tuhaf bir şekilde bakıyordu ancak hemen sonra araba gitti eve doğru devam ettim polislerin çoğu beni tanıyordu çünkü babam polisti benden süphelenmediler bile tıp okuyordum ben insan yaşatmak için ugrasıyordum öldürmek için değil henüz 2. Senemdeydim eve geldim montumu çıkartıp kendime noodle yaptım bu ev babamın villasıydı ancak ben tek yasıyordum

Nedeni 2. Bölümde lütfen okuyunnnnnnnnnn
Seri 3 kitap son 3 son 2 ve son 1 son 1 sonuncu kitap
2. Bölüm ne kadar fazla okunursa o kadar çabuk gelecek