SOLUK ALEV

Ölümün pençeleri ensemizdeydi. Zehirler yavaş yavaş dört bir yanımızı sarmıştı. Gökyüzü karanlığa gömülürken, her nefes bir lanet gibi ağırlaşıyordu.Dünyada iki topluluk vardı: Frezya Çiçekleri, umut ve kurtuluş vaat ederken insanları sessizce ölüme sürüklüyordu. Onlardan kaçmayı başaranlar ise Boru Çiçekleri’nin safındaydı; ama toplum onları “zehirli” olarak kabul ediyordu.Kaçış yoktu, ama mücadele vardı. Ve bazen, hayatta kalmak en büyük direniştiAncak mücadele sadece fiziksel değildi. Frezya'nın büyüsü, insanın zihnine sızıyor; anılarını, duygularını, hatta kimliğini kemiriyordu. Ne olduğunu, kime inandığını, neden savaştığını unutanlar çoğaldı. Sessizliğin içinde yok oluşa karışıyorlardı.Boru Çiçekleri ise acıyla güçleniyordu. Onlar, Frezya’nın vaatlerine boyun eğmeyen, kendi zehirleriyle bağışıklık kazanan bir halktı. Her biri yaralıydı, evet, ama yaraları onları tanımlamıyordu; aksine, direnişin en keskin silahıydı.Liderleri yoktu. Sözleri yoktu. Ama göz göze geldiklerinde, tek bir şey haykırıyordu ruhları:“Unutma. Sen kim olduğunu unuttuğun gün, Frezya kazanır.”"Hatırladığın gün ise Karmen'in keskin kılıcı seni öldürür."