Sol Yanımın Sürgünü

İnsan en çok nereden kırıldığını unutur derler; ben o kırığı sol şakağımdaki üç santimlik dikiş izinde, beş yıldır unuttuğum bir Ankara ayazında taşıyordum.
​Ailemin benden kaçırdığı, zihnimin ise üzerini kalın bir sisle örttüğü o günü hiç hatırlamadım. Çizdiğim her resimde karanlığın ortasına tek bir lamba konduruyor, kulaklığımda çalan şarkılara sığınıyor ve kendime eksik bir hayat kuruyordum. Ta ki telefonuma düşen o ilk mesaja kadar:
​“Bütün kahramanları gizemsiz o koca kitaptan, sadece sana gizemli kalan bir karakterim…”
​Bir mesajla hayatıma sızan, adımı sadece o sokakta bilen ve beni gecenin en zifiri şarkılarında bekleyen bir yabancı. Ve tam karşımda duran, gözlerindeki o kapkara vicdan azabını alaycı tebessümlerin arkasına gizleyen Çağlar…
​Biri geçmişimin enkazıydı, diğeri ise kaçamadığım yangınım.
​Oysa bilmiyordum; bazı kazalar çarptığında değil, çarpan kişi o sokakta senin kucağındaki kediyle beş yıl boyunca tek başına beklediğinde öldürüyordu insanı.
​“Gitmesen olmaz mı bu gece?
Bulsam seni en ücra köşede…”