ANLIN ÇİZGİLERİ

Tütün ve deniz tuzu kokan sokaklarda geziniyordum.Karşıdan gelen bir adam gördüm, yüzü sahildeki kumlar gibiydi, herkes gibiydi ama gözlerinin içi dikkat çekiyordu özür diler gibi bir bakışı vardı.

Tam karşıdan karşıya geçecekken bir otobüs ona çarptı, uzun bir süre sadece bakakaldım.Kanlı suratı daha çok anlam ifade etmeye başladı.Sanki bu insanı tanıyordum ama nereden?
Herkes adamın alnındaki çizgilerin içine dolmuş kana bakıyordu.Bu derin çizgiler adamın yaşamındaki yorgunluktan aldığı yaşları hatırlatıyordu.Ambulansların sesleri geliyorken adamın yanından sessizce geçtim.Adamın yüzü o kadar melankolikti ki bu aciz ölümü bile normal karşılatıyordu.

Ortamdaki bu kanla karışık insan kokusu, bu depresiflik beni 30 sene öncesine götürdü.O koku beynimde bir deja vu yaşattı.

30 SENE ÖNCE

Bir kış akşamı gitar kursundan çıkmış, büyük annemin ördüğü atkım, deri ceketim ve bol pantolonumla dona dona kimselerin olmadığı yağmurlu yolda yürüyordum.

Bir elimde yarım kalmış sigaramı diğer elimde ise Kalben kasetçalarım vardı.Karanlığın ve yağmurun ortasından ilerleyerek otobüs durağına gittim.Orada karanlıktan daha siyah bir kedi gördüm.Kendisini sevdirmeye meyilliydi.
Uzaktan birisinin geldiğini gördüm.Bu saate otobüse binebilecek tek salak benim sanıyordum.Durağa doğru yaklaştı ve bana dedi ki;
''Otobüs durağı şarkısında ki kumral saçlı kız sen misin?''
Yavaşça yüzüne baktım yeşil gözlü, kumral bir çocuktu, boyu da benden baya bir uzundu.
''Saçımdaki mor renk kumrallığımı alıyor bence.'' diye mimiksiz bir suratla ekledim.
O ise sakince gülümsedi ve otobüs gelene kadar sessiz kalmayı yeğledik.Otobüse bindik yol boyunca sadece şarkı dinledim.Eve geldiğimde otobüsten indim, merdivenlerden çıkarken o çocuğun kim olduğunu düşündüm ama hayatımda babam dahil hiç bir erkeği umursamadığım için aklımdan çıkıp gitti.
Eve geçim kutu gibi bir ev olmasına rağmen kendimi bir krallıkta gibi hissediyordum.Kendime bir Türk kahvesi yaptım, plaklarımın üstündeki tozlara bakarak içtim.Telefonumu elime alıp deneme yazıp yayınladığım uygulamadan gelen yorumlara bakıyordum.Bir yorum dikkatimi çekti yalnızlık konulu bir denememe söyle demişti;
''Kiminle karşılaşacağına dikkat et.''
Çok umursamadım ama nedense hesabın anonim olması içimi rahatsız etti.
Kahvem bittikten sonra fincanı yıkamaya tenezzül bile etmeyip kendimi yatağa attım. Yatak temiz kokuyordu muhtemelen ev arkadaşım olan Kumsal yıkamıştır diye düşünüp uykuya daldım.Rüyamda trafik kazasında ölen ağabeyimi gördüm. Sanırsam bir yaz ayındaydık ağabeyim bana bakıp;
''Kiminle karşılaşacağına dikkat et.'' diyordu ve arkadan deniz sesi geliyordu.

O an terler içinde uyandım.Uyanır uyanmaz kapı çaldı saat 02.28 idi. Mavi dinozorlu panduflarımı giyip, kapıya yöneldim.Doğal olarak Kumsal olduğunu düşündüm ama Kumsal 2 hafta önce annesinin yanına gitmişti ve 1 aya dönmeyi planlıyordu yine de psikolojik olarak o sandım.

Kapı deliğinden baktığımda saçı aynı benim gibi ama mavi renge boyalı, çok güzel bir kız gördüm ama bu kız Kumsal değildi. Kapıdaki kız telefonunu açtı ve bir anda benim telefonum çalmaya başladı.
''Kapıyı açabilir misin?'' dedi.
İnanamadım bu kız benim ortaokulda hoşlandığım kızdı.Normalde eve kimseyi almam ama elim bir anda kilidine gitti ve kapıyı açtım.Kapıyı açar açmaz;
''Elzem sana çok önemli bir şey demem lazım.''diye fısıldadı.
Kız adımı nasıl hatırladı cidden bilmiyorum çünkü yıllardır konuşmuyorduk ama o konuşmaya başlayınca ismini bende hatırladım. Balım... Balım, Kumsal ve ben ortaokuldan beri çok yakın arkadaştık ama balım 10. sınıfta şehir değiştirince -nedenini halen bilmiyorum- aramız açılmıştı. Şaşkınlığım yüzümden belliydi sadece ağzımı açıp;
''ne?'' diyebildim.
O an evimin adresini nereden bulduğunu bile soramadım. Yüzüme endişe ile baktı;
''Yeni mi uyandın'' dedi ve cevaplamama fırsat bile vermeden şunu ekledi; ''Kumsal sana yazmadı mı?'' diye sordu.
Hemen telefonuma baktım Kumsal bana bir intihar mesajı atmıştı, inanamadım çünkü Kumsal her zaman neşeli bir kızdı fakat o an hatırladım borderline tanısı vardı ama yinede intihar edecek bir kız değildi. Balım'a dönüp dönüp;
''Bana şaka yapıyorsunuz.'' dedim, sindiremedim.
Kumsal bu hayatta gerçekten beni tanıyan nadir insanlardan -hatta belki insan- idi. Aynı zamanada çok güzel uzun bir ilişkisi vardı ona bunu yapamazdı. Balım bana sarıldı o anda ağlamaya başladı o ağladıkça benim gözümden yaşlar süzüldü.
Balım mesajı görmüş, yanıt yazmadan Kumsal'ın attığı konuma gitmişti ama anlam veremediğim bir şey vardı Kumsal bana konum atmak yerine uzun süredir konuşmadığımız artık bizi için yabancı olan bir kıza atmıştı.Balım konuma gitmiş, tam gittiği zaman yıkık dökük bir evin balkonundan aşağıya atlamıştı. Balımda gördüklerine inanamamış hemen ambulansı arayıp, bizim evimize gelmişti.

Ben o gün ilk defa erken yattığım için pişmanlık duymuştum.

Bulunduğum duruma inanamadım;
''Hangi hastanede?'' diye sordum.
Balım şehirdeki herkesin en az bir kere gittiği hastanenin ismini söyledi. Evden koşarak çıktım sadece bisikletle gidebilirdim ama Balım bana dönüp şunu teklif etti;
''İstersen benim arabamla gidebiliriz?''
Kafamı sallayarak hızlıca onayladım. Arabaya bindik ama Balım'ın araba sürmesi çok garipti sanki yeni öğrenmiş gibi. Arabadaki tokalar, ruj izlerinin olduğu peçeteler sanki Balım'ın kişiliğini yansıtıyordu. Yavaş yavaş araba sürmesi beni delirtiyordu. En sonunda;
''Şurada dur ben sürerim.'' dedim.
Balım ise yargılayıcı gözlerle bana baktı ama galiba yavaş gittiğinin o da farkında olduğundan üstelemeden ''peki.'' diyerek geçiştirdi.

Koltuğuna oturduğum an stresten fark etmediğim parfüm kokusunu aldım, beni çok az da olsa rahatlatmıştı bu koku.Sonunda hastaneye geldik. Kumsalımın ismini ve soy ismini söylediğimizde olay çoktan geçmişti Kumsal çoktan vefat etmişti. O an içimde çok büyük bir boşluk hissettim. Balım yanımda ağlamaya başlamıştı. Uzun süredir görüşmüyorduk evet bundan dolayı ağlamasının sebebini uzun çocukluk dostluğumuza bağlıyordum. Balım ağladıkça benimde yavaş yavaş gözümden tuzlu damlalar süzülmeye başladı. Bir süre sessiz sessiz sarıldık.

Ağlarken kafamda tek bir soru vardı neden bana değilde Balım'a konum atmıştı, benden ne saklıyorlardı?