Tanışma

**2 sene önce**
Ben Baran Efe annesi yıllar önce terk etmiş babası ise alkolik herifin teki olan bir ailenin çocuğuyum lise hayatım hep kavga ile geçti birçok okuldan atıldım bir gün 12.Sınıfın 2. dönemiydi bir liseye kayıdımı aldırmıştım o lisede hayatımın aşkını bulacağımdan habersiz müdür sınıfımı söyledi hızla odasından çıktım söylenmeye başladım “Bu amına kodumun kravatını zorla giydirdiler bana” kravatı gevşetip sınıfa girdim etrafı süzdüm gözlerime bir kız çarptı kumral saçları Âla gözlü bir kız o zaman bakmakla yetinmiştim hoca bana döndü “Kendini tanıt ardından boş yere otur” bir süre sustum “Adım Baran bu kadarı yeterli” diyip en arka sıraya oturdum bi grup vardı onları izlemeye başladım sarı saçlı kız gelip kek uzattı elimle ittim “istemez” dedim ardından yanına sevgilisi geldi “kız sana iyilik yaptı çok konuşmada sesini kes sikerim belanı” dedi bu Osmandı sırıtıp ayağa kalktım kalkmamla yumruk atmam bir oldu ancak onlarda boş değildi Mert Osman bir olup benle kavgaya girdiler en sonunda hepimizin yüzü dağılmıştı ben ise sırtıma yediğim tekmeyle sersemlemiştim revire gittim ama daha önce hiç yara sarmamıştım alkollü bezle cebelleştim tam o anda İrem içeri girdi Âla gözleriyle yanıma oturdu konuşmadan alkollü pamuğu kaşımdaki yaraya bastı dudaklarımdan ufak bir acıyla karışık inleme gibi yardım çığlığı çıktı oda gözlerini kısıp güldü “ammada prensessin sen” pansuman bitene kadar onu izledim abisi adına özür dilemişti onu orda ilk defa gördüm çok geçmeden müdür çağırdı iki it yüzünden atılmıştım sinirle okuldan çıktım sonra sokakta gezmeye başladım elimde alkolle dolaşıyordum gece vaktiydi evime doğru yürüyordum çığlık sesi duyunca çıkmaz sokağa girdim irem çığlık çığlığa bağırıyordu adam ise bıçakla üstüne yürüyordu koşarak yanına gittim adama sertçe yumruk indirdim yerdeyken üstüne çullanıp vurmaya başladım oda bana vuruyordu kavgamızı bitiren şey iremin adamın üstüne atlaması oldu adamın saçlarını yoluyordu bende güldüm ardından adam biz yani iki deliden kaçtı kaldırıma oturdum ikimizde yaralıydık sessizce onu izledim irem “teşekkür ederim efe sen olmasaydın belki..” sözlerini kesen şey benim ona sarılmamdı sessizce ağladığını fark ettim nazikçe göz yaşlarını sildim onh eve götürmeyi istedim oda onayladı ama hala korktuğu için yürüyemiyordu tereddüt etmeden kucağıma aldım onu evine bıraktım kapının önünde onun öpcüğğnü yanımda hissettim kekeleyerek konuştum “Ben… ben… ben gideyim en.. en iyisi” bu aptalca halim onu epey ice güldürmüştü eve girince bende eve döndğm babam vardı şaşırmıştım ankaraya gidiyordum ireme haber edemeden o gün sabaha karşı ankaraya geldik eğitimime orda devam ettim*