GİRİŞ

Bir haberle öğrenilen gizemlere…

(İLAHİ BAKIŞ AÇISI)

Etraf karanlıktı belki odadaki insanlar yada televizyonu izleyen derin kibir çukuru olan insanlardan bile daha karanlık…

Herkes televizyondaki haber spikerinin konuşmasını bekliyordu . En sonunda başladı derin bir nefesle.

“Evet sayın seyirciler Türkiye’nin en çok izlenen haber kanalına hoşgeldiniz.Bugün günlerden 15 Ağustos Cumartesi.Maalesef bugün pek iç açıcı haberlerimiz bulunmuyor…” derin bir nefesle devam etti…

“Ülkemizde yeni bir virüs salgını başladı. Ancak Virüsün tehlikeli veya ölümcül olup olmaması hakkında Pek bir bilgiye sahip olmayan uzmanlar hala bu konu hakkında tartışma içindeler.Evet virüsü tanıtmaya başlayalım.Öncelikle virüsün ismi uzmanlar tarafından ‘Abyss-05’ olarak belirlendi.Neden virüse bu ismin verildiği hala tartışma konusu.Son dönemde yayılmaya başlayan virüs hakkında çok fazla bilgi verilmese de belirtilerin kişiden kişiye değişebildiği görüldü.”Tekrardan derin ve dertli bir nefes aldı.

“Yetkileler özellikle 25 yaşından küçük ‘erkek’ bireylerin vücuduna daha rahat girdiği açıklandı.kadınlarda ise bu yaş 20 olarak açıklandı. Bu yüzden 25 yaş altındaki erkek bireylerin ve 20 yaş altındaki kadın bireylerin sokağa çıkma yasakları bugün yürürlüğe girmiştir.hepiniz virüsün herhangi bir çözümünün veya aşısının var olup olmadığını merak ediyorsunuz biliyorum.Ancak yetkililer virüs hakkında çok fazla bilgiye sahip olmadıkları için şuanlık herhangi bir tedavisi veya aşısı bulunmamaktadır…”Spiker yine birkaç saniye derin nefesler aldı.

“Yeni gelişmeler olana kadar hoşçakalın ve haberlerle kalın.” Spiker kadın sarı saçlarını savurarak ve topuklu ayakkabılarını yere vurarak kameranın kadrajından çıkmıştı…

Ve televizyondaki haber sona erer…

Televizyonun önündeki Ece korkuyla kollarını en çok güvendiği insanlardan biri olan Demir’e sardı.Demir sakin bir şekilde Ece’yi omuzlarından kaslı kollarıyla sardı.

Demir sesinin titremesine engel olmaya çalışarak konuştu “sakin ol fındık burun.Birşey olmayacak ben yanındayım.Bak hem henüz tehlikeli
veya ölümcül olup olmadığı bilinmiyorsa sorun yok şimdilik.”dedi.

Ece’nin burnu oldukça küçüktü bu yüzden Demir ona hep fındık burun derdi.Ece yaşı gereği hala çocuk gibiydi ancak hayatın henüz zorluklarını tanımadığı için biraz fazla korkaktı.Zaten 18 yaşındaki birinden ne beklenebilirdi ki?

Ece Demir’in söyledikleriyle biraz rahatlamıştı ancak uykusundan dolayı kollarını Demir’e sarıp daha rahat etmek için ayaklarını uzatmıştı.Demir manevi kardeşinin bu kadar rahat ve kolay uyuyabilmesini hiçbir zaman anlayamamıştı.

Ece derin bir nefes alıp”Abi biraz daha çekilmez sen yine uyurum ve kaldırmak için saatlerce uğraşırsın.” dedi hafif dalga içeren sesiyle.

Demir bunu duyar duymaz hafif bir telaşla çekilme çalıştı.”Sakın uyuma geçen gün de uymuşsun Yağız tekmeleyerek uyandırdı seni.”dedi.

Bu değiyle küçük odadaki herkesi güldürmüştü.Tabiki yine en çok kahkahaya boğulan Yağız’dı.”Uyu uyu seni tekmeleyerek uyandırmak oldukça zevkliydi.”

Ortamdaki o kasvetli ve huzursuz hava biraz olsun bu şekilde dağılmışdı.

tam o sırada kapı çaldı.Herkes kapıyı açması için ayakta olan Yağız’a baktı yağız pis bir sırıtışla arkasındaki tekli koltuğa kendini atıp Ece’ye döndü.”evdeki en küçük sensin cadı.Hadi kalk aç kapıyı da kapıdaki ağaç olmasın”dedi.

Ece hafif bir göz devirerek eski beyaz ama üstünde emek olan o kapıya doğru ilerledi.Kapının kolunu tutup aşağıya indirdi kapı hafif bir tık sesiyle açılmıştı.

Herkes kapıdakini görmek için boynunu hafif öne ğerek kapıdakini görmeye çalışıyordu.Tüm ev bir anda Ecenin bağırmasıyla doldu.

“Dede!”

Ece’nin bağırmasıyla herkes kapıdakinin kim olduğunu anlamıştı.

Cevdet…

Herkes hep olduğu gibi kapıya doğru yürüyüp Cevdet'i kapıda karşıladılar.Önce Demir derin bir biçimde kollarını cevdet’ın o yaşlı ama hala dinç olan bedenine sardı.Demir için Cevdet her zaman bir baba gibiydi.Ece için ise yaşından dolayı dede gibiydi…

********************

Kapıdaki karşılama bitmişti ki,kapının önünde dağılmış kumral saçları ve ağlamaktan mosmor olan gözleriyle Aslı görüldü.

Hiç kimseye bakmadan ve tek bir kelime dahi etmeden koşarak beyaz merdivenlerden hızlıca üst kata çıktı.Ardından üst kattan sert bir kapı çarpma sesi gelmişti,ve asla şaşmayan kapının kitlenmesinden çıkan o tık sesi…

Yağız yine ağzını tutamayıp “Ne olmuş bu pamuk şekere?” diye sordu.Herkes hafifçe omzunu silkti.

Aslında Aslı’ya ne olduğunu her zamanki gibi en çok merak eden Demir’di…

Herkes yavaşça salona doğru ilerlerken Demir kalbini dinleyip kimseye fark ettirmemeye çalışarak yavaşça yukarıya doğru çıktı.Ancak bilmiyordu ki herkesin onun evdeki bu fark ettirmeme çabasının farkında olduğunu…

**************
Demir yavaşça yukarı çıkmıştı.Sessiz olmaya çalışarak en sağdaki odaya doğru ilerledi,önüne geldiğini hafifçe kapıyı tıklattı.Önce ses gelmedi sonrasında kısık ama oldukça boğuk bir ağlama sesi geldi.Demir yıllardır sevdiği kadının tek bir gözyaşına dayanamazken o kadın belki dakikalardır ağlayıp gözyaşı döküyordu.

Demir oldukça sessiz bir şekilde seslendi “Aslı iyi misin?”

Aslı ne kadar somurtkan gözüksede oldukça yumuşak kalpliydi bu yüzden kapıdaki adamı daha fazla bekletmeden hafif bir kilit açma sesiyle kapıyı açtı.

Demir Aslı’yı ayaklarının ucundan yüzüne doğru gözleriyle hafifçe süzdü.Mavi ve Stitch’li olan pijamalarıyla Aslı Demir’in gözüne oldukça sevimli gelmişti.

“Ya Demir mal mal gülme”dedi.

“Tamam sakin ol gülmüyorum da,ne oldu sana böyle perişan haldesin?”dedi,dağılmış saçlarını,akmış makyajını ve ağlamaktan kızarmış olan göz altlarını kastederek.

“Hastaneden durup dururken uzaklaştırma aldım!”dedi ve yeniden ağlamaya başladı.

Demir şaşırmıştı çünkü Aslı kolay kolay kuralları çiğneyen biri değildi. Hele ki uzaklaştırma alacak kadar…

“Ne demek durup dururken?”dedi Demir derin bir sorgulama içgüdüsüyle.

“Ne duyduysan o başhekim beni çağırdı elime uzaklaştırma belgemi verdi.”

“Hiçbir şey yapmadan mı yani?”

“Ne bekliyordun Demir?Ortalığı birbirine katacağımı falan mı?Ayrıca ben kendi halimde bir hemşireydim sadece.Öyle şikayet edilebilecek bir şey de yapmadım daha önce hiç!”

Demir sevdiği kadının ağlamasına dayanamadı ve yılların birikmişliği ile karşısındaki küçük kadını kolları arasına aldı.Aslı önce ne olduğunu algılamasa da ,çok fazla sorgulamadan kollarını Demir’in beline sardı yavaşça.kafasını Demir’in göğsüne yasladı.Ne kadar öyle kaldılar ikisi de bilmiyordu saniyelerce belki de dakikalarca o halde kaldılar…

Ancak kısa sürelik kavuşmalarını bozan şey tam arkalarından gelen yürüme sesiydi…

Arkalarını döndüler aynı anda ve kapını eşiğinde duvara yaslanmış bir şekilde onları izleyen bir Ece görmeyi ikiside beklemiyordu.

“Ee şey ,yani şey.Şey dediler ben de şey dedim sonra şeyken de şey oldu işte şey yani.”dedi kekeleyerek.

Aslı ve Demir bu açıklama olmayan açıklamayla birbirlerine baktılar.

Ece hafif bağırarak “NEYSE SİZ SARIL…YANİ KONUŞMAYA DEVAM EDİN.ASLI ABLA SARILI…YANİ KONUŞURUZ BİZ SONRA SENİNLE!!!” Dedikten sonra aşağı kata doğru koşarak merdivenlerden inmeye başladı.

***************

Tam aşağı inerken Yağız’a çarptı.

“Cadı mal mısın niye koşarak geliyorsun?”diye sordu.

“Yağız abi Aslı ablamın odasına bir baksana ben ordamıyım?”

Yağız bir şey olduğunu anlamış gibi yavaşça çıkıp odanın önüne geldiğinde Aslı ve Demir’in yatakta yan yana oturup konuştuklarını gördü.

“Demir!”dedi şaşkınlıkla.

Demir anın stresiyle ayağa kalktı. “aslı uzaklaştırma almış o yüzden onu teselli ediyordum sonra ayakta durunca yorulduk yatağa oturduk burada koltuk falan olmayınca biz de.”

“YORULDUNUZ YATAKTA YATIYO…AY YANİ OTURUYORSUNUZ TESELLİ ETMEK İÇİN ÖYLE Mİ YANİ?”

Aslı ve Demir aynı anda bağırdılar “EVET,ÖYLE”

“Tamam sakin olun siz yatakta oturma…yani teselli etmeye devam et Demir.”

Yağız koşarak Ece’nin yanına ulaştı ikisi de aynı anda sessiz bir şekilde ellerini
birbirlerine vurarak zıpladılar.

Yine aynı anda “OLACAK BUNLAR OLACAK!!!!” dediler.

*******************

Tam bunlar yaşandıktan sonra aşağıdaki evin kapısı sessizce ama sonrasında gıcırdayarak açıldı.

Yağız ve Ece yavaşça aşağıya inmeye başladılar,indiklerinde kapının önünde elinde spor çantası ve alışveriş poşetleriyle duran Öykü’yü gördüler.

Ece hemen Öykü’ye doğru koşmaya başladı, “Öykü abla hoşgeldin” dedi.Tam sarılıcaktı ki öykü “Dur spordan geldim ve şuan oldukça terliyim.”dedi yüzünü buruştururken.

“Ama abla seni çok özledim”dedi dudaklarını hafifçe büzerek.

Yağız hemen ortama dahil olarak, “Ne ara özledin cadı?Daha iki gün önce buradaydı.”dedi.

Yavaşça merdivende inen Demir de sohbete dahil oldu hemen “Nereden böyle hanımefendi?”

“Spordan dedim ya Demir.”dedi Öykü herzamanki göz devirmesiyle.

Demir Öykü’nün spor yapmasını hiçbir zaman anlamamıştı Demir’e göre bu kadar kendini zoramasına gerek yoktu çünkü.

“Öykü ne gerek var bu kadar spor yapmana?” diye sordu demir hafif stem ve kızgınlıkla.

Öykü hafif iğneleyici bi tınıyla “yıllardır yapıyorum Demir şimdi mi gözüne battı?”

“Hayır Öykü şimdi değil benim hep itirazım vardı bu duruma.Harbiden sen neden bu kadar spor yapıyorsun ki?”

“Kadınım ya ben Demir elbette kendimi korumak için gerekli spor yapmam.Gerçi kadın olmam da değil olay sağlık açısından herkes spor yapmalı.”

Demir ve Öykü hep böyleydi.Hep birbirleriyle iğneleyici bir şekilde atışırlardı.Bu çocukluklarından beri böyleydi.

Öykü kafasını hafif eğerek içeride kimlerin olduğunu süzdü.Cevdet’i gördüğünde yüzünde hafif ve tek taraflı bir sırıtış belirdi. “Oo ihtiyar sen evine gelir miydin ya?

“Evlat burası benim çocuklarımın evi sayılır tabi gelicem.Asıl sen gelir miydin evine? Duyduğuma göre iki gündür yokmuşsun , gelmemişsin eve.”

Öykü yüzündeki hafif sırıtmayla konuştu “İşte arkadaşımın evi okula daha yakın olunca birkaç gün onda kaldım.”

Yağız yüzündeki yavşak sırırmayla bir kolunu Öykü’nün omzuna atarak konuştu “Demek bir arkadaşının yanında kalıyordun öyle mi?”dedi iğneleyici bir tonda.

Öykü hafifçe öne gelerek Yağız’ın kolunu omzundan attı ve büyük bir gülümsemeyle evdekilere döndü “Neyse madem hepimiz buradayız hadi bi yemek yiyelim”dedi.

Cevdet hepsine dönerek “Durunda önce şu habere bi bakalım.Virüsle ilgili sanırım.”diyerek televizyonun sesini yükseltti.

Televizyondaki sarışın spiker konuşmaya başladı;

“ Ekranın başındaki sayın seyircilerimiz.Maalesef,yine pek iç açıcı haberlerimiz bulunmamaktadır virüse yakalanma sebebiyle ölen 13 kişinin cenazesi yapılamadı.Evet,sizin de anlayacağınız gibi virüs oldukça bulaşıcı, tehlikeli ve ölümcül.Neden cenazelerinin yapılamadığına gelecek olursak ,virüs öyle bir raddeye gelmiş ki,bulaştığı kişi ölse bile ölen kişiye herhangi bir yakınlıkta virüs size de bulaşabilir. “

Kadın derin bir nefes alıp anlatmaya devam etti;

“Virüse yakalanırsanız, hayatta kalmak için ortalama 42 dakikanız kalıyor. Ölmeden önce göz bebekleriniz, neredeyse görülemeyecek kadar küçülüyor. Ardından yavaş yavaş baş dönmesi başlıyor. Baş dönmesi nedeniyle bayılıp yere düştükten sonra ağzınızdan, henüz ne olduğu tespit edilemeyen beyaz ve yoğun bir sıvı geliyor.
Umarım daha fazla insanımızı kaybetmeden yetkililer bu virüse bir çözüm bulabilir. Halkımızın başı sağolsun…"