Bölüm 1

Nefes nefese gözlerimi açtım. Nerde olduğumu anlamak için etrafıma bakındım. Korktuğum gibi bir uçurumda değildim. Yatakta doğrulup oturdum. İnsanlara rüyamı anlatsam ve benim için bir kabus olduğunu söylesem büyük ihtimalle bunun bir kabus olmadığını söyleyeceklerdi. Yanımdaki komidinde duran suyu alıp kurumuş boğazıma ziyafet çektirdikten sonra lavaboya doğru ilerledim. Yüzüme birkaç kez soğuk su çarptım ve kendimi gelmeye çalıştım. Lavabodan çıktım fakat uyumayı düşünmüyordum. Bu yüzden aşağıya mutfağa indim. Kendime güzel bir meyveli çay yapıp pencerenin karşısına geçtim. Rüyam ne anlama geliyor? O ışıklı siluet kim? Ben bu evden ne zaman kurtulacağım?

Sanırım bu sorulardan sadece birinin cevabı var. Eğer bu evden kurtulmak istiyorsam ya işim olmalı ve kendime ev almalıyım. Ya da evlenmeliyim. Burda ne yazıkki ikinci seçenek daha mantıklı çünkü zaten zengin olduğumuz için okumuyorum. Babam da mafya ve çalışsam bile babam çetede yer edinmeme izin vermez. Çete dışında bir yerde çalışırsam da zaten bu küçük bir iş olur.

Tüm sakinliğimle düşünürken yanımdaki kapı gürültülü bir şekilde sertçe açıldı. Babam gece yarısı dışarıdan geliyordu. Sanırım yine mafyaların gittiği yerde kumar oynamış ve sarhoş olup gelmiş. Tabi hiçkimse bilmiyor çünkü bunu bir şekilde kanla hallediyorlar. Her sarhoş olduğunda beni küçüklüğümden beri döver. Bu şeyler annemin ölümünden sonra oldu. Normal insanlarınki gibi değil. Yani trafik kazası veya hastalık değil. Suikastla öldürdüler.

Babam ilk başta sarhoş haliyle beni fark etmemişti. Elimdeki bardak yere düşüp kırılınca bana doğru döndü. "Baba dur lütfen odana git." desem de boştu. Bana doğru gelmeye devam ediyordu. Ve bu bana rüyamda gördüğüm uçurum sahnesini hatırlattı. Babam yaklaşırken elimdeki cam kesiğini fark etmemiştim. Fakat zaten bu önemli değildi. Çünkü babam burnundan soluyarak bana yaklaşıyordu. "Baba senin işin var git!" dedim fakat şimdi değil hiçbir zaman bu yalana inanmamıştı. Adımlarını hızlandırdı ve bana doğru gelmeye devam etti. Aceleyle arkaya birkaç adım daha atınca birşeye takılıp düştüm. Artık istese bana vurabilecek düzeyde bana yaklaşmıştı babam. Elimi kafama siper edip kendimi acıya hazırladım. Karnıma attığı tekme beni biraz arkaya götürmüştü. Ellerimi bu sefer karnıma bastırdım. Derin ve hızlı nefesler alıyordum. Babam da yanıma gelip saçımı tutarak kafamı kaldırdı ve ona bakmamı sağladı. "Sen küçük pislik! Senin yüzünden Gloria artık gitti! Hiçbir şeyim kalmadı!" diye tükürürcesine bağırdı ve kafamı yere çarpıp tahminim doğrultusunda bende kullanmak için sert bir şeyler aramaya koyuldu. Bende o sırada zaten açık olan kapıdan çıkmak için çabalıyordum. Ara sıra etraf kararıyor ve beynim karıncalanıyordu. Biraz toparlanınca dışarıya çıkıp koşmaya başladım. "Seni piç kurusu kaçma!" Babam gittiğimi fark etmişti. Arkama baktığımda elindeki vazoyu bana doğru koşuyordu. Babam normalde asi biridir fakat bulunduğu mevkinin zarar görmesinden ödü kopar. Kendini bu halde görse muhtemelen sinir krizi geçirirdi. Bu olayları hep bir şekilde kapatmayı başarır fakat olan bana olur. Annem Gloria da Dalton'un çetesi tarafından tutulan suikastçiyle öldürüldü fakat babam bir süre bunu eşeledikten sonra araştırmayı bıraktı. Sanırım Dalton'un elinde bir koz varmış ve bu yüzden babam onlara saldıramıyormuş. Babam annem için her şeyi yapar fakat bu büyük bir koz olmalı. Babamı durduracak kadar büyük.

Bulduğum tüm ara sokaklara girdim ve babamı kendimden uzaklaştırdım. Birazdan burda olur fakat o gelene kadar dinleniyordum. Ellerimi dizlerime bastırıp soluklarımı düzene sokmaya çalıştım. Birkaç saniye sonra bir el silah sesi geldi. Bu sefer ellerimi kulaklarıma bastırdım. Ne zaman silah sesi duysam annemin ölümü aklıma geliyordu.

Dalton'un adamları babama koz olsun diye annemi ve beni kaçırmıştı. Ben yerde dizlerimin üzerinde ağlıyordum. Annem ise yanıma diz çökmüş beni sakinleştiriyordu. "Tamam tatlım baban gelince birlikte eve gideceğiz." Annem beni bir süre daha bu şekilde sakinleştirmeye çalışmıştı. Ama şu sözü sayesinde cesaretimi toplayıp adamlara kafa tutmuştum. "Sen ve ben çok cesuruz ben cesursan sen de cesursun çünkü sen benim kızımsın. Seninle mutlu çıkacağız buradan." Bu söylediğinden sonra ayağa kalkıp "Bana bakın sizi karga tipli adamlar annemi babama bırakın annem babamı bıraktıktan sonra benim yanıma gelecek!" diye bağırdığımda daha silahın ne demek olduğunu bilmiyordum. Yedi yaş doğum günüme bir gün kalmıştı. Adamlar silahlarını bana çevirmişti. "Hey siz ne yapıyorsunuz annemi babama verin dedim size!" Keşke bunu yapmasaydım çünkü adamlar ateş edince annem önüme atlayıp benim yerime üç defa vurulmuştu. "Anne?" diye sorup annemden cevap beklemiştim. Ona bir şey olduğuna inanmamıştım. O cesurdu bu yüzden ona bir şey olmazdı. "Anne kalksana!" Ben bağırıp dururken Dalton denen şerefsiz gülüyordu. Babam gelene kadar beklemiştim. Onlara "Babam gelecek ve annem uyanacak siz de cezanızı alacaksınız!" Bu söylediğimle kahkaha atmış ve "Cidden bu kadar inanıyor musun küçük böcek?" demişti. Ona tip tip bakıp annemi dürtmeye devam etmiştim. Bana "Cesur kızım benim." demesini beklemiştim. Babam geldikten sonra ona "Baba annemi uyandırır mısın?" dediğimde bana "Senin yüzünden Gloria öldü ama sen bana yardım et mi diyorsun küçük pislik! Senin yardım etseydin!" demişti. O gün ağlayarak uyuyakalmıştım.

Kafamı toparlayıp adım sesinin geldiği yere baktım. Babam değildi. Tanımadığım biriydi. Korkmuştum ama belli etmedim. Dik bir şekilde durup karşımdaki adama baktım. Benden çok daha uzun ve abartılı olmayan bir şekilde iriydi. Siyah gömlek giymişti. Pantolonu ve kemeri de siyahtı. Bir elinde siyah ceketi,diğer elinde silahı vardı. Az önce ateş eden o olmalıydı. Saçlar siyahtı. Sanki önce arkaya sabitlenmiş ve sonra da dağıtılmış gibi bir görüntü vardı.