Geçmiş

Okulun bahçesinde Eden'i beklemeye devam ederim, Simon yine o küçük boyu ile evine doğru yürüyor. Psikolojik sorunlara sahip birisi ama o kadar erdemli birisi ki, bazenleri onu herşey den koruyasım geliyor, sonuçta çocuk zorbalığa uğruyor ama.. Ne desem bilemedim, belkide çok saygılı biri desem daha doğru olur.

Eden'i bir süre daha beklerim, belkide artık onu okulu geçtim sınıftan bile kendim almalıyım ama yapamam, sonuçta ondan İngilizce sınavı için yardım istedim ve her an fikrini değiştirebilir. İngilizcede o kadar iyiki, sanki orijinal İngiliz, daha da fransızca öğrenmek istediğini söylüyor. Her neyse, şu anda onu bekliyorsam ikinci nedeni ise annesi ile tanışmak istememdir, çok ciddi ve katı bir kadın olduğunu duydum ki zaten bekar bir insan, zor olmalı. Bir kaç dakika daha bekleyişimin üzerine sonunda Eden geldi, siyah dalgalı saçları havada süzülüyor ve beyaz teni ile bir vampir gibi gözüküyor ama bir dakika, yanındaki kim çıkaramadım.. Olamaz.

Bu Esme, yılışık bir kız ve doğruyu söylemek gerekirse ondan neredeyse nefret ediyorum, tabii nefret ediyorum demek yanlış olur. Belkide sadece okulun ilk döneminde benim hakkımda dedikodu çıkardığı için biraz öfkeliyimdir ama bunun şu anda bir önemi yok çünkü o şu anda Eden'i o pürüzsüz yanaklarını sıkıyor ve ona sarılıyor. Bir saniye bile bile düşünmeden hemen yanlarına giderim ve Eden'i Esme'nin elinden kurtarırım, konuştuğumda sesim biraz bir kızgınlık tınısı taşıyor. Ya da nasıl demek isterseniz işte.

"Yanlız bıraksana kızı, yakında kollarında can vericek." kollarında mı? Asla.

Esme bir süre bana baktı, masum rolünü oynamaya çalışıyordu ama inandırıcı değildi, aslında inandırıcıydı ama Eden'in gözlerinden anlayabiliyordum, Esme kesinlikle masumu oynamaya çalışıyordu. "Harper, noldu sana? Sanki kıskandın biraz." BEN ve kıskanmak mı? ancak rüyasında.

"Ne alaka be? Bu fare suratlı şey ile ben mi? Saçmalama lütfen, ben onunla ölsem de öyle birşey olmam bir kere. Bu küçücük birşey hem." Esme'nin şüpheli gözlerini üzerimde hissedebiliyordum, Eden bile bir anlığına bana bir bakış attı, kesin o da şüpheleniyordu. Biseksüel olmam benim suçum değil.

Eden bir süre durur ama ben onu kolundan tutarım ve yürümeye başlarız, evlerimiz bir patikada ayrılıyor ama onu o patikaya kadar yürütebilirim, değil mi? İkimizde bir süre yürüdük, o sırada aklımda dönüp dolaşan soruyu sormaya karar verdim ama bir an çekindim nedense, aslında Eden'i şu anda yere yığabilirdim, kırılgandı ve kolayca yaralanabiliyordu ama onun hiçbir zaman benim ya da bir başkasının yanında ağladığını veya şikayet ettiğini bile duymadım, canı çok acıdığında genellikle sadece gülerdi ya da daha doğrusu bana böyle olduğunu söyledi. Hayatımda onun canının çok acıdığını hiç görmedim-

Aniden belkide yanlışlıkla olmuştur bilemem ama bir oğlan Eden'e çarptı ve hızlıca gitti, oğlana bir anlığına bağırdım ama hiçbir cevap vermedi, hemen Eden'e baktım. "Hey, iyi misin? Siktiğimin çocuğu sana sert çarptı." Bir süre cevap bekledim ama Eden sadece oğlanın arkasından bakıyordu, hava her zamanki gibi kararık. Bir süre sonra sonunda bir cevap geldi.

"İyiyim, sadece hafifçe çarptı."

"Onu tanıyor musun?" Bu sorumun üzerine Eden bir süre donup kaldı resmen, bir süre sonra öldüğünü düşünecektim. Sadece neredeyse bu kadar soğuk biri için ya da bir kız için fazla olucak bir karizmatik iki ile üzerini silkti ve sakinlikle başını yana doğru hayır anlamında salladı, ne yüzüme bakıyordu ne de cevap veriyordu. Sadece melankolik bir baş sallama, buz kraliçesi.

Bir süre sonra tam vakti olduğunu düşündüğüm bir anda sonunda günlerdir sormak istediğim soruyu sordum.

"Hey, beni annen ile tanıştırsana. Onunla yüz yüze görüşmek isterim, güçlü kadınları her zaman sevmişimdir." Bir kaç şey daha söylemek üzereydim ki- "Hayır."

"Hayır mı? Neden ki? Yoksa annen beni sevmez mi? Eğer öyle ise hemen kendime çeki düzen verebilirim."

"Ben annem ile kendimi çok yakın görmediğim kişileri tanıştırmıyorum." Allah'ta senin belanı versin Eden, tam bir kalp kırıcısın, hem de bunu kırmadan yapıyorsun. Dur, çok saçma oldu, daha çok "saygılı" bir şekilde. Bir süre sessiz kaldım ve durdum, sonrasında hiçbir şey söylemedim ve sadece evime giden patikadan yol aldım, öyle olsun bakalım, bir gün görücez kim kalp kıran kim kalbi kırılan.