## 🖤🩸 S İ R A Y E T 🩸🖤

### 𓆩♡𓆪 2. BÖLÜM: KISKANÇLIK VE İLK ÇIĞLIK 𓆩♡𓆪

💋 Bir kızın gelişi… yirmi sevgilinin kıskançlığı… ve okulun karanlık koridorlarında uyanan bir kâbus.

### 🎀 SAAT 09.20 — YENİ KIZ

Boş sınıfta kahkahalar yükseliyordu. Kaan, Aras ve diğer erkekler kendi aralarında konuşurken kızlar da sevgililerinin yanına yerleşmişti.

Tam o sırada kapı açıldı.

İçeri uzun saçlı, bakımlı ve kendinden emin bir kız girdi. Üzerindeki okul üniforması kusursuzdu. Yüzünde de herkesi tanıyormuş gibi bir gülümseme vardı.

“Selam çocuklar! Ben Mina. Bu okula bugün nakil oldum.”

Oğuzhan hemen doğruldu.

“Hoş geldin!”

Mina gülümseyerek yanına yaklaştı.

“Teşekkür ederim. Burada oturabilir miyim?”

“Tabii, tabii!” dedi Oğuzhan.

Can da gülerek yer açtı.

Mina, erkeklerin arasında dolaşmaya başladı. Aras'a şakayla karışık omuz attı, Bora'nın telefonundaki oyuna baktı, Hakan'a iltifat etti.

“Bu okulda bu kadar yakışıklı erkek olduğunu bilseydim daha önce gelirdim.”

Erkekler gülüştü.

Kuzey hemen saçlarını düzeltti.

“Bunu bir daha söyler misin? Ses kaydı alacağım.”

Herkes kahkahaya boğuldu.

Mina, Kaan'ın yanına geldi.

“Senin adın ne?”

Kaan cevap vermeden önce Defne'ye baktı.

“Kaan.”

“Güzel isimmiş.” Mina gülümsedi. “Sen de çok yakışıklısın.”

Defne'nin yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.

Mina bunu fark etmiş gibi Kaan'ın yanındaki sandalyeye oturdu.

“Bana okulu gezdirir misin? Burada kimseyi tanımıyorum.”

Kaan tam cevap verecekken Aras araya girdi.

“Tabii, biz sana her yeri gösteririz!”

Defne başını yavaşça Aras'a çevirdi.

Eylül'ün gözleri büyüdü.

“Aras?”

“Ne var?” dedi Aras. “Kıza yardım ediyoruz.”

Eylül ayağa kalktı.

“Harika. O zaman hepiniz ona yardım etmeye devam edin.”

Defne de çantasını aldı.

“Geliyoruz kızlar.”

Mina masumca gülümsedi.

“Bir şey mi yaptım?”

Sude soğuk bir sesle cevap verdi.

“Yok canım. Sen hiçbir şey yapmadın.”

Yirmi kız, erkeklerin yanından geçerek sınıftan çıktı.

Kapı kapanınca sınıf bir anda sessizleşti.

Can, Kaan'a baktı.

“Geçmiş olsun, kardeşim.”

Kaan kaşlarını çattı.

“Ne geçmiş olsun?”

Oğuzhan içini çekti.

“Yirmi kız aynı anda gitti. Bence bugün hayatta kalamayacağız.”

Kuzey başını salladı.

“Benim hayatım gözlerimin önünden geçti.”

Mina gülümseyerek etrafına baktı.

“Ne oldu ki?”

Yirmi erkek aynı anda ona döndü.

“HİÇBİR ŞEY!” 😂

### 💔 SAAT 09.35 — KIZLARIN ÖFKESİ

Kızlar koridorun sonundaki boş sınıfa girdi.

Melis çantasını sıraya bıraktı.

“Ben inanamıyorum! Can resmen kızın etrafında pervane oldu!”

Eylül kollarını kavuşturdu.

“Aras da sanki dünyaya yeni gelmiş gibi kıza okul gezdirecekmiş!”

Sude sinirle sandalyesine oturdu.

“Bence hepsi aynı anda akıllarını kaybetti.”

Defne hiçbir şey söylemedi. Telefonunu çıkarıp ekranına baktı.

Melis yanına yaklaştı.

“Defne, iyi misin?”

“İyiyim.”

“Defne…”

“Melis, iyiyim dedim.”

Ama sesi hiç de iyi olduğunu göstermiyordu.

Kaan'ın Mina'ya bakarken gülümsemesi gözünün önünden gitmiyordu.

“Bırakın,” dedi Defne sonunda. “Madem onunla ilgilenmek istiyorlar, ilgilensinler.”

Eylül başını salladı.

“Kesinlikle. Bir süre konuşmak yok.”

Yirmi kız kendi aralarında anlaşmış gibi başlarını salladı.

O sırada kapının dışında ayak sesleri duyuldu.

Melis kapıya baktı.

“Kızlar…”

“Ne oldu?” diye sordu Zeynep.

Melis sırıttı.

“Sanırım sevgililerimiz geldi.”

Kapı açıldı.

Ve karşılarında yirmi erkek vardı.

### 💗 SAAT 09.40 — AFFETME OPERASYONU

Kaan, Defne'yi görür görmez yanına gitti.

“Güzelim…”

Defne telefonuna bakmaya devam etti.

“Burada güzelim diye seslendiğin başka biri vardır, git ona söyle.”

Kaan dudaklarını birbirine bastırdı.

“Tamam, hak ettim.”

Defne ayağa kalkacakken Kaan elini tuttu ve onu nazikçe yanındaki sıraya oturttu. Ardından Defne'yi dikkatlice kucağına çekti.

Defne şaşkınlıkla ona döndü.

“Kaan! Ne yapıyorsun?”

“Seni barıştırmaya çalışıyorum.”

“Bırak beni!”

“Bırakırım. Ama önce beni dinle.”

Defne kollarını kavuşturdu.

“Dinliyorum.”

Kaan alnını onun alnına hafifçe yasladı.

“Benim gözüm senden başkasını görmüyor. Mina'ya sadece yeni geldiği için yardım etmeye çalıştım. Ama seni üzdüğümü fark etmedim. Özür dilerim, tamam mı?”

Defne yüzünü başka tarafa çevirdi.

“Bilmiyorum.”

Kaan yanağına küçük bir öpücük kondurdu.

“Bir tane daha özür dileyeyim mi?”

Defne gülmemek için dudaklarını ısırdı.

“Kaan, saçmalama.”

“Gülümsedin. Bu, affedildim demek.”

“Öyle bir şey demedim!”

Kaan ona sımsıkı sarıldı.

“Peki, affedilene kadar buradayım.”

Defne sonunda hafifçe gülümsedi.

“Bir daha yapma.”

“Yapmam, söz.” ❤️

Diğer tarafta Aras, Eylül'ün önünde diz çökmüş gibi dramatik bir şekilde ellerini birleştirdi.

“Sayın Eylül Akıncı, hatalı davranışım nedeniyle özürlerimi sunuyorum.”

Eylül kaşını kaldırdı.

“Devam et.”

“Bir daha başka bir kıza gereksiz yere okul gezdirmeyeceğim.”

“Gereksiz yere mi?”

Aras hemen düzeltti.

“Hiçbir yere! Senin dışında kimseye okulun tuvaletini bile göstermem!”

Eylül kahkahasını tutamadı.

“Sen gerçekten aptalsın.”

“Ama senin aptalın.”

Eylül gülerek onu ayağa kaldırdı ve sarıldı. 💗

Can ise Melis'in önüne bir tabak patates kızartması koydu.

“Barış hediyesi.”

Melis tabağa baktı.

“Beni patatesle mi satın alıyorsun?”

Can başını salladı.

“Yanına ketçap da aldım.”

Melis hemen yanına oturdu.

“Özrün kabul edildi.”

“Bu kadar kolay mı?”

“Can, sus. Patatesler soğuyor.”

Bora, Asya'ya telefonunun duvar kâğıdını onun fotoğrafıyla değiştirdiğini gösterdi.

Mert, Ada'ya kantinden en sevdiği çikolatayı getirdi.

Oğuzhan, Beren için komik bir özür şiiri uydurdu.

Yiğit, Selin'in sevdiği şarkıyı açıp kulaklığın birini ona uzattı.

Tolga, İrem'e uzun uzun kendini açıklarken Kuzey, Nehir'in önünde komik bir dans yapmaya başladı.

Bir süre sonra sınıf yeniden kahkahalarla doldu.

Yirmi çift, yirmi ayrı barışma yöntemi… 💞

Ama Kaan, Defne'ye sarılırken koridorun diğer ucundan gelen sesi henüz duymamıştı.

Tık… tık… tık…

### 🐭 SAAT 10.05 — KAFESİN İÇİ BOŞ

Okulun bodrum katındaki laboratuvarda Dr. Selçuk Erdem, deney masasının başında duruyordu.

Önündeki defterde tek bir cümle tekrar tekrar yazılmıştı:

“Deney başarılı olursa hücre yenilenmesi hızlanacak.”

Ancak deney faresinin durumu son saatlerde değişmişti.

Fare, kafesin içinde hareketsiz duruyor; sonra birden titreyerek ayağa kalkıyordu. Gözleri bulanıklaşmış, nefes alışları düzensizleşmişti.

Doktor kafese yaklaştı.

“Sakin ol… Sakin ol bakalım.”

Fare aniden dişlerini kafesin tellerine geçirdi.

ÇAT!

Doktor irkildi.

Fare kafesin küçük açıklığından kendini dışarı attı ve laboratuvarın kapısına doğru koştu.

“Hayır! Dur!”

Doktor arkasından fırladı ama fare kapının altındaki boşluktan geçerek koridora kaçtı.

Bir süre sonra ortadan kayboldu.

Dr. Selçuk'un yüzü bembeyaz kesildi.

Telefonunu çıkardı ve müdürü aradı.

“Faruk Bey… Deney faresini kaybettik.”

Karşı taraf bir şey söyledi.

Doktor gözlerini kapattı.

“Hayır. Anlamıyorsunuz. Bu fare artık normal değil.”

### 🩸 SAAT 10.20 — İLK ISIRIK

Bodrum katının karanlık koridorunda temizlik görevlisi elindeki kovayı sürüklüyordu.

Bir ses duydu.

“Ne var orada?”

Duvarın dibinde küçük bir fare belirdi.

Görevli eğilip ona bakmaya çalıştı.

“Sen nereden çıktın bakalım?”

Fare bir anda adamın eline atıldı ve dişlerini derisine geçirdi.

“Ah!”

Adam elini geri çekti. Fare yere düştü ve karanlık bir köşeye kaçtı.

Elindeki küçük kan izine bakan görevli öfkeyle söylendi.

“Lanet hayvan!”

Yarasını bir bezle sardı ve işine devam etti.

İlk başta hiçbir şey olmadı.

Sonra başı dönmeye başladı.

Kova elinden kaydı.

GÜM!

Görevli duvara tutundu. Nefesi hızlandı. Gözleri bir anlığına kapandı.

Ardından yavaşça başını kaldırdı.

Gözlerinin beyazı kızarmıştı.

Ağzından boğuk bir ses çıktı.

“Yardım…”

Ama kelime yarıda kesildi.

Birden duvara yumruk attı.

Ve çığlık atarak koridorun sonuna doğru koşmaya başladı.

### 🧟‍♂️ SAAT 10.35 — KORİDORDAKİ ŞEY

Üst katta ders zili çaldı.

Öğrenciler sınıflara dönmeye hazırlanırken bodrum merdivenlerinden bir gürültü yükseldi.

Bir kız durdu.

“Bu ses neydi?”

Yanındaki arkadaşı omuz silkti.

“Herhâlde aşağıda bir şey düşmüştür.”

Sonra merdivenlerin karanlığında bir siluet belirdi.

Yavaşça yukarı çıkıyordu.

Üniforması kir içindeydi. Başı yana eğilmişti. Bir eli duvara sürtünüyordu.

Bir öğrenci ona seslendi.

“Hocam? İyi misiniz?”

Siluet cevap vermedi.

Bir adım daha attı.

Sonra başını kaldırdı.

Yüzü solgundu. Ağzının kenarında kan vardı. Gözleri, insana aitmiş gibi görünmüyordu.

Kızın elindeki kitaplar yere düştü.

“A-AAAAA!”

Koridordaki herkes döndü.

Görevli aniden ileri atıldı.

Öğrenciler çığlıklarla kaçışmaya başladı. Bir çocuk yere düştü, arkadaşları onu kaldırmaya çalıştı.

Görevli önüne çıkan ilk öğrenciyi yakaladı ve omzuna dişlerini geçirdi.

Çığlık okulun bütün koridorlarında yankılandı.

Salgın başlamıştı. 🩸

### 🖤 SAAT 10.40 — HER ŞEY DEĞİŞİYOR

Boş sınıfta Kaan hâlâ Defne'nin elini tutuyordu.

“Bak,” dedi gülümseyerek, “artık bana kızgın değilsin.”

Defne cevap verecekken koridordan bir çığlık yükseldi.

Herkes sustu.

Ardından koşuşturan ayak sesleri duyuldu.

Bir öğrenci kapının önünden geçerken bağırıyordu:

“KAÇIN! AŞAĞIDA BİRİLERİNE SALDIRIYOR!”

Melis'in yüzündeki gülümseme silindi.

“Ne demek saldırıyor?”

Bir başka çığlık daha duyuldu.

Bu kez çok daha yakından.

Kaan ayağa kalkıp Defne'yi arkasına aldı.

Aras kapıya yöneldi ama Eylül hemen kolunu tuttu.

“Aras, gitme!”

Tam o sırada koridorun ucunda bir öğrenci göründü.

Üniforması kan içindeydi.

Başını yavaşça kaldırdı.

Ve onlara doğru yürümeye başladı.

Kaan'ın yüzü gerildi.

“Arkadaşlar… kapıyı kapatın.”

Kimse hareket edemedi.

Çünkü o şey artık koşuyordu.

Ve doğrudan onlara geliyordu.

### 🩸 2. BÖLÜM SONU 🩸

Biraz önce kıskançlık yüzünden tartışıyorlardı.

Biraz önce sevgililerine sarılıp gülüyorlardı.

Şimdi ise kapının arkasında ne olduğunu bilmiyorlardı.

SİRAYET başlamıştı.

Ve kırk öğrencinin hepsi, bu okuldan sağ çıkamayabilirdi… 🖤🧟‍♀️