İLK BAKIŞ

BÖLÜM 1

Sıradan Bir Sabah

Saat 06.40.

Alarmımın sesiyle gözlerimi açtım. Birkaç saniye boyunca tavana baktım. Telefonumu elime alıp alarmı kapattıktan sonra yatağın içinde biraz daha oyalanmak istedim. Ancak bugün de okul olduğunu hatırlayınca içimden uzun bir of çektim.

“Of, yine mi?”

Yataktan kalkıp banyoya geçtim. Yüzümü yıkadıktan sonra odama döndüm ve hazırlanmaya başladım. Üstümü değiştirdim, saçlarımla ilgilendim, makyajımı yaptım. Bir yandan da telefonuma bakıyordum. Sabahları hazırlanırken zamanın nasıl geçtiğini anlamak mümkün değildi.

Çantamı son kez kontrol ettiğimde saat 07.30'a yaklaşmıştı. Telefonumu cebime koyup evden çıktım.

Damla'yla buluşacağımız yere doğru yürümeye başladım. Damla, okuluma oldukça uzak olan Tıp Fakültesi tarafında oturuyordu. Bu yüzden sabahları önce buluşuyor, ardından Eylül'ün yanına, Eski'ye geçiyorduk.

Damla'yı uzaktan görünce yanına gittim.

“Sonunda,” dedi.

“Ne oldu, beş saattir mi bekliyorsun?”

“Yok, sadece yaşlandım burada.”

“Tamam, emekli maaşını bağlatalım sana.”

İkimiz de gülerek yürümeye başladık.

Biraz sonra Eylül'ün yanına vardık. Bizi görünce oturduğu yerden seslendi.

“Oo, günün yıldızları gelmiş.”

“Yıldızları geç, açız biz,” dedim.

Damla hemen araya girdi.

“Ben özellikle açım. Sabah kahvaltı yapmadan çıktım.”

Eylül bize bakıp güldü.

“Her sabah aynı şey. Bir gün de tok gelin.”

Yanlarına oturduk. Bir şeyler yiyip sohbet etmeye başladık. Konu bir şekilde okuldan arkadaşlara, oradan da tamamen alakasız bir şeye geçti. Zaten bizim konuşmalarımızın belli bir konusu olmazdı. Birimiz bir şey söyler, diğerimiz bambaşka bir yerden devam ederdi.

Zamanın nasıl geçtiğini anlamadan saate baktım.

“Arkadaşlar, kalkmamız lazım.”

Eylül hemen telefonuna baktı.

“Yine son dakikaya bıraktık.”

Damla ayağa kalkarken çantasını omzuna attı.

“Bizim hayatımız son dakika zaten.”

Okula doğru yürümeye başladık.

Yıldızkent Anadolu Lisesi'nin kapısından içeri girdiğimizde koridorlar yavaş yavaş kalabalıklaşıyordu. Eylül kendi sınıfına geçeceği için bizimle bir süre yürüdükten sonra ayrıldı.

“Tenefüste görüşürüz,” dedi.

“Tamam, kaçma,” diye seslendim.

Damla'yla sınıfımıza doğru ilerledik. Gökçe ve Sude çoktan gelmişti.

Sınıfa girer girmez Gökçe'ye baktım.

“Ne yapıyorsun?”

“Hayatta kalmaya çalışıyorum.”

Sude de hemen konuşmaya dahil oldu.

“İlk ders matematik. Hepimiz için zor bir gün.”

Çantamı sırama bıraktım.

“Ben daha okula gelirken yoruldum, bir de matematik mi?”

Damla sandalyesine otururken konuştu.

“Hocaya bugünlük iptal edelim diyelim.”

“Sen söyle, biz arkandayız,” dedim.

Gökçe başını salladı.

“Ben hiçbir sorumluluk kabul etmiyorum.”

Hepimiz gülmeye başladık.

Çok geçmeden matematik hocamız sınıfa girdi. Birkaç saniye içinde herkes yerine geçmeye çalıştı. Sınıfın gürültüsü yavaş yavaş azaldı.

“Arkadaşlar, günaydın.”

“Günaydın hocam.”

Hocamız tahtaya yönelirken ben defterimi çıkardım. Damla yanıma eğilip alçak sesle konuştu.

“Bugün kesin sözlü yapacak.”

“Sabah sabah insanın moralini bozma.”

“Ben gerçekleri söylüyorum.”

“Sen önce kendi moralini düzelt.”

Gülmemek için kendimi zor tuttum.

Ders başladı. Hocamız tahtaya bir soru yazdı ve sınıfa dönerek çözmemizi istedi.

Bir süre tahtaya baktım.

Sonra defterime baktım.

Sonra tekrar tahtaya...

Damla'ya doğru eğildim.

“Sen anladın mı?”

“Hayır.”

“İyi, yalnız değilmişim.”

Arka taraftan Gökçe'nin kısık sesle güldüğünü duydum. Sude de defterine bir şeyler yazıyordu ama yüzünden onun da pek bir şey anlamadığı belliydi.

Hocamız sınıfa döndü.

“Bu soruyu kim çözmek ister?”

Sınıf bir anda sessizleşti.

Herkesin gözleri defterine indi. Sanki o an hepimiz dünyanın en önemli notunu alıyorduk.

Damla kulağıma eğildi.

“Başını kaldırma, göz göze gelirsen seni kaldırır.”

“Ben zaten kalemimle duygusal bir bağ kurdum, kafamı kaldıramam.”

Damla gülmemek için dudağını ısırdı.

Ders, arada birkaç küçük şakayla ve tahtaya yazılan sorularla devam etti. Zil çaldığında hepimiz derin bir nefes aldık.

“Çok şükür,” dedim defterimi kapatırken.

Sude arkasına yaslandı.

“Bir ders daha böyle geçerse matematikle arama mesafe koyacağım.”

Gökçe çantasından bir şey çıkarırken konuştu.

“Bence matematik zaten bizimle arasına mesafe koymuş.”

Yeniden gülmeye başladık.

Daha günün ilk dersindeydik.

---

Matematik dersinin bitmesiyle sınıftaki herkes aynı anda hareketlendi. Kimi çantasından bir şeyler çıkardı, kimi arkadaşına seslendi, kimi de sıraya yaslanıp teneffüsün tadını çıkardı.

Ben defterimi kapatıp çantama koyarken Damla yanıma döndü.

“Ben kantine iniyorum, gelen var mı?”

Gökçe hiç düşünmeden cevap verdi.

“Ben varım.”

Sude de ayağa kalktı.

“Ben de geliyorum. Açlıktan ölüyorum.”

“Sen zaten her teneffüs açsın,” dedim.

“Ne yapayım, metabolizmam hızlı.”

Damla güldü.

“Senin metabolizman değil, miden hızlı.”

Hepimiz gülerek sınıftan çıktık. Koridor her zamanki gibi kalabalıktı. Merdivenlerden kantine doğru inerken Gökçe bir şey anlatmaya başladı. Damla arada sözünü kesiyor, Sude de ikisine yetişmeye çalışıyordu.

Tam kantine yaklaşmıştık ki arkamızdan bir ses duydum.

“Duru!”

Sesin geldiği tarafa döndüm.

Onur Hoca'ydı.

“Buyurun hocam?”

Yanına doğru gittim. Arkadaşlarım da birkaç adım gerimde beklemeye başladı.

“Voleybol takımının kaptanı sensin, değil mi?”

“Evet hocam.”

“Şimdi senden bir ricam olacak. Kantine indikten sonra voleybol takımındaki kızları ve futsal takımındaki erkekleri spor salonuna toplamanı istiyorum. Önümüzdeki ders antrenman yapacağız.”

“Tamam hocam.”

Onur Hoca elindeki kâğıtları karıştırdıktan sonra bir liste çıkardı.

“Bak, burada isimler ve sınıflar yazıyor. Her sınıfa uğrayıp haber ver. Futsal takımındakileri de eksiksiz çağır. Özellikle zamanında gelmelerini istiyorum.”

Listeyi elime uzattı.

“Tamamdır hocam, hallederim.”

“Bir de kimseyi unutma.”

Gülümseyerek başımı salladım.

“Merak etmeyin hocam.”

Onur Hoca diğer işlerine dönerken ben de arkadaşlarımın yanına gittim.

Damla hemen sordu:

“Ne oldu?”

“Takımları toplamam gerekiyormuş. Önümüzdeki ders spor salonuna gideceğiz.”

Gökçe listeyi elimden almaya çalıştı.

“Ver bakayım, kimler var?”

Kâğıdı biraz yukarı kaldırdım.

“Dur, daha ben bakmadım.”

Sude gülerek araya girdi.

“Başkanlık zor iş.”

“Gerçekten. Bir de sizinle uğraşıyorum.”

Damla omzuma hafifçe dokundu.

“Biz olmasak sıkılırsın.”

“Orası tartışılır.”

Kantine girdik. Her zamanki kalabalık vardı. Birkaç dakika ne alacağımıza karar vermeye çalıştık. Damla bir şeyler almak için sıraya girdi, Gökçe de onun yanına geçti. Sude'yle ben masalardan birine oturduk.

“Listeyi çıkarsana,” dedi Sude.

Çantamdan kâğıdı çıkarıp masaya koydum. Sınıflara göre isimleri kontrol etmeye başladım. Voleybol takımındaki kızların ardından futsal takımındaki erkeklerin isimleri sıralanıyordu.

“Önce hangisine gideceğiz?” diye sordu Sude.

“Şu sınıflara göre ilerleyelim. Yoksa bütün okulda dolaşırız.”

Damla elinde aldıklarıyla masaya geldi.

“Ben sizinle geliyorum.”

“Senin zaten gelmeme gibi bir ihtimalin yoktu,” dedim.

“Tabii ki. Böyle önemli bir görevde kaptan yalnız bırakılamaz.”

Bir süre daha oturup bir şeyler yedik. Ardından kantinden çıktık. Elimde liste, yanımda üç arkadaşım vardı.

İlk birkaç sınıfa uğrayıp duyurumuzu yaptık. Bazı sınıflarda isimleri söylediğimde öğrenciler hemen ayağa kalkıyor, bazıları ise birazdan geleceklerini söylüyordu.

Her sınıftan çıktığımızda Gökçe'nin yorum yapmadan durması mümkün değildi.

“Bir sonraki sınıfa da sen gir, ben yoruldum.”

“Liste benim elimde, görev benim.”

“Tamam kaptanım.”

Sude gülerek başını salladı.

“Birazdan bize de antrenman yaptıracak.”

“Susun da sınıfları bitirelim.”

Listedeki sıradaki sınıfa geldiğimizde kapının önünde durdum. Kâğıda yeniden baktım. Futsal takımından birkaç kişinin adı bu sınıfta yazıyordu.

“Tamam, burası.”

Kapıyı açmak için bir adım attığım sırada içeriden biriyle aynı anda kapıya yöneldik.

Bir anda çarpıştık.

Elimdeki liste hafifçe kaydı.

“Önüne baksana,” demek üzere başımı kaldırdım ama karşımdaki kişiyi görünce bir an duraksadım.

Ege Şahin.

“Bir şeyin var mı?” diye sordu.

“Yok, sorun değil.”

Kısa bir sessizlik oldu. Ardından Ege biraz geri çekilerek kapının önünden yol verdi.

“Buyur.”

“Sağ ol.”

İçeri girmek için yanından geçtim. Arkadaşlarım da arkamdan sınıfa girdi. Sınıfta birkaç kişi bize dönmüştü. Ege de kapının yanında kalmıştı.

“Arkadaşlar, bir duyuru yapacağım.”

Sınıfın sesi biraz azaldı.

“Onur Hoca, futsal takımındaki arkadaşları önümüzdeki ders spor salonuna çağırıyor. Listede adı olan herkesin spor salonunda hazır bulunması gerekiyor.”

Kâğıda göz gezdirdim.

“Ege Şahin...”

Ege başını kaldırdı.

“Buradayım.”

“Tamam. Ömer, Bertuğ, Umut... Siz de geleceksiniz. Enes ve Yiğit de listede.”

Ömer yerinden seslendi:

“Şimdi mi?”

“Önümüzdeki ders. Onur Hoca bekliyor olacak.”

Ege arkadaşlarına dönüp bir şey söyledi. Ardından yeniden bana baktı.

“Tamam, haberimiz oldu.”

“Tamamdır.”

Duyurumu bitirip listeyi kontrol ettim. Eksik bir isim kalmadığından emin olduktan sonra kapıya yöneldim.

Tam çıkarken Ege'nin sesi duyuldu.

“Kolay gelsin.”

Başımı hafifçe çevirip cevap verdim.

“Sağ ol.”

Koridora çıktığımda Damla hemen yanıma yaklaştı.

“Tamam mı?”

“Evet, hepsine söyledim.”

Gökçe gülümseyerek bana baktı.

“Listeyi kaybetmedin en azından.”

“Bir de sen eksiktin.”

Sude kahkaha attı.

“Haydi, diğer sınıflar da bitsin. Yoksa spor salonuna biz geç kalacağız.”

Listeye yeniden baktım. Daha uğramamız gereken sınıflar vardı.

O gün Ege Şahin'le ilk kez birkaç kelimeden oluşan bir konuşma yapmıştık. Benim içinse bu, yapılması gereken bir duyurudan ibaretti.

Henüz üzerinde düşünecek bir şey yoktu.

---

Son sınıflara da duyuruyu yaptıktan sonra elimdeki listeyi kontrol ettim. Sonunda bütün isimleri tamamlamıştım.

“Ya sonunda bitti,” dedim.

Damla yanıma yaklaştı.

“Başkanlık zor işmiş.”

“Sen de yardımcı olsaydın keşke.”

“Ben manevi destek verdim.”

Gökçe araya girdi.

“Manevi desteğin de pek işe yaramadı.”

Sude gülerek merdivenlere yöneldi.

“Hadi artık, spor salonuna geçelim. Onur Hoca bizden önce giderse yandık.”

Dördümüz spor salonuna doğru ilerledik. Kapıdan içeri girdiğimizde futsal takımından birkaç kişinin çoktan geldiğini gördük. Kendi aralarında konuşuyor, bir yandan da toplarla oynuyorlardı.

Onur Hoca salonun ortasında duruyordu.

“Tamam arkadaşlar, herkes yavaş yavaş toplansın.”

Voleybol takımındaki kızlar kendi aramızda bir araya geldik. Futsal takımındaki erkekler de karşı tarafta toplandı.

Damla etrafına bakındı.

“Bizimkiler nerede?”

“Geliyorlar, biraz bekle.”

Gökçe topu eline aldı.

“Ben şimdiden ısınmaya başlayayım.”

“Sen önce topu düzgün tut,” dedi Sude.

“Çok komiksin.”

Onur Hoca düdüğünü çaldı.

“Arkadaşlar, önce hep beraber ısınma yapıyoruz. Sonra takımlar kendi çalışmalarına geçecek.”

Herkes salonun çevresinde koşmaya başladı. İlk birkaç tur gayet sakindi. Ancak bizim grupta sakinlik uzun sürmezdi.

Damla yanıma yaklaştı.

“Ben bugün koşmayacağım.”

“Niye?”

“Bugünlük hakkımı kullanıyorum.”

“Öyle bir hakkın yok.”

Gökçe arkamızdan seslendi.

“Damla, koş! Kaptan seni izliyor.”

“Ben de kaptanın performansını izliyorum.”

Gülerek koşmaya devam ettik.

Isınmanın ardından voleybol takımına file tarafına geçmemiz söylendi. Futsal takımı ise salonun diğer tarafında çalışacaktı.

Topları almaya başladık. Ben birkaç topu file kenarına taşırken Sude de diğerlerini topluyordu.

Tam o sırada futsal takımından gelen bir top salonun ortasından geçerek bizim tarafa doğru yuvarlandı.

“Top geliyor!” diye seslendi Gökçe.

Top ayağımın önünde durdu. Eğilip aldım ve karşı tarafa doğru baktım.

“Kim attı bunu?”

Umut elini kaldırdı.

“Ben, kusura bakma!”

Topu ona doğru gönderdim.

“Biraz dikkat!”

Umut gülerek topu aldı.

“Tamam kaptan!”

Damla yanıma gelip fısıldadı.

“İlk dakikadan disiplin kurdun.”

“Birisi kurmalı.”

Voleybol antrenmanına başladık. Önce pas çalışması yapacaktık. İkişerli gruplara ayrıldık. Ben Damla'yla eşleştim.

“Bak, düzgün at,” dedim.

“Sen de düzgün karşıla.”

İlk birkaç pasımız iyiydi. Sonra Damla'nın attığı top biraz yana kaçtı.

“Damla!”

“Ne var?”

“Ben burada değilim!”

“Topun yönünü sen takip edeceksin kaptanım.”

Gülmeye başladım.

Bir sonraki topu biraz sert gönderdim.

“Al bakalım.”

Damla topu güçlükle karşıladı.

“Bu neydi şimdi?”

“Antrenman.”

“Antrenman değil, intikam.”

Diğer tarafta Gökçe ve Sude de kendi aralarında çalışıyordu. Gökçe'nin attığı top Sude'nin yanından geçince Sude ellerini iki yana açtı.

“Sen nereye atıyorsun?”

“Oraya atıyorum işte.”

“Ben orada değilim!”

“Biraz hareket et.”

Onların tartışmasını duyunca gülmeye başladık.

Bir süre sonra Onur Hoca çalışmalarımızı kontrol etmek için yanımıza geldi.

“Arkadaşlar, biraz daha dikkat. Paslarınızı düzgün çıkarın.”

“Tamam hocam,” diye cevap verdik.

Hoca futsal takımına doğru geçtiğinde Damla bana döndü.

“Şimdi rahat konuşabiliriz.”

“Sen zaten hiç susmuyorsun.”

Bu sırada karşı tarafta futsal takımının çalışması devam ediyordu. Ege, Ömer ve Bertuğ kendi aralarında paslaşıyorlardı. Umut da onlara katılmıştı.

Bir ara top Ege'nin ayağından biraz uzağa açıldı. Ege topu kontrol edip arkadaşına gönderdi.

Ben de o sırada fileye doğru bir top kaldırıyordum. Başımı çevirdiğimde Ege'nin bana baktığını fark ettim.

Göz göze geldik.

Bu kez bakışlarımız birkaç saniye sürdü. Sonra ben önüme döndüm ve çalışmaya devam ettim.

Damla yanıma geldi.

“Ne oldu?”

“Bir şey yok.”

“Topu bekliyorum, ne yapıyorsun?”

“Al işte.”

Topu ona attım.

Çalışmamıza devam ettik.

Bir süre sonra Onur Hoca iki takımı da kısa bir mola için durdurdu.

“Herkes biraz su içsin. Beş dakika sonra devam ediyoruz.”

Hepimiz kenara geçtik. Ben su şişemi alırken Gökçe yanıma oturdu.

“Ben bittim.”

Sude hemen cevap verdi.

“Sen daha hiçbir şey yapmadın.”

“Psikolojik olarak yoruldum.”

Damla su içerken güldü.

“Senin psikolojin de çok hassas.”

Tam o sırada futsal takımından Ömer'in elindeki top bizim tarafa doğru geldi. Top önce yere çarptı, ardından Gökçe'nin yanından geçerek biraz ileride durdu.

Gökçe topa baktı.

“Yine mi?”

Ömer uzaktan seslendi.

“Alabilir miyiz?”

Gökçe topu aldı ve karşı tarafa doğru gönderdi. Ancak top biraz yüksek gitti ve Ege'nin bulunduğu tarafa doğru ilerledi.

Ege topu kontrol etti.

“Bu pas mıydı şimdi?” diye seslendi.

Gökçe hiç beklemeden cevap verdi.

“Beğenmediysen kendin al!”

Ömer gülmeye başladı.

Ege de gülerek topu yere bıraktı.

“Tamam, tamam.”

Damla bana doğru eğildi.

“Bizim takım bugün çok sakin.”

“Kesinlikle, hiçbir sorun yok.”

Tam bunu söylediğim sırada Gökçe ayağa kalkıp Damla'nın omzuna hafifçe vurdu.

“Sen önce kendi takım arkadaşlarına sahip çık.”

Hepimiz gülmeye başladık.

Mola bitince Onur Hoca yeniden düdüğünü çaldı.

“Tamam arkadaşlar, devam ediyoruz!”

Voleybol takımında bu kez servis ve karşılama çalışmasına geçtik. Ben sırayla arkadaşlarıma top atıyor, onların pozisyonlarını kontrol ediyordum.

“Biraz daha öne gel.”

“Tamam.”

“Damla, hazır mısın?”

“Her zaman.”

Topu attım. Damla karşıladı ama top beklediğimiz yere gitmedi.

“Her zaman demiştin?”

“Bugün istisna.”

“Tabii, tabii.”

Diğer tarafta futsal takımının çalışması da hızlanmıştı. Bir ara Ömer ile Ege arasında kimin daha iyi pas verdiği konusunda küçük bir tartışma çıktı.

“Ben sana oraya at dedim!”

“Attım zaten.”

“Senin attığın top başka yere gitti.”

“Bir dahakine GPS takalım.”

Bunu duyunca istemsizce güldüm.

Ege de o sırada bizim tarafa doğru bakıyordu. Gülüşümü fark etmiş olacak ki kısa bir an gözlerimiz yeniden kesişti. Bu kez ikimiz de hemen başka tarafa baktık.

Antrenman ilerledikçe salonun içi iyice hareketlendi. Bir tarafta voleybol toplarının sesi, diğer tarafta futsal takımının ayak sesleri ve arada yükselen kahkahalar...

Onur Hoca son kez düdüğünü çaldığında hepimiz çalışmayı bitirmiştik.

“Tamam arkadaşlar, bugünlük bu kadar. Topları toplayıp salonu düzenleyelim.”

Topları toplamaya başladık. Damla bir topu bana doğru yuvarladı.

“Başkan, bunu da say.”

“Damla, iki dakika ciddi ol.”

“Ben çok ciddiyim.”

Sude araya girdi.

“Bugünlük yeterince çalıştık. Bence hepimiz madalya hak ediyoruz.”

Gökçe başını salladı.

“Özellikle ben. Çok yoruldum.”

“Senin yorulman için ne yaptığını hâlâ anlamadım,” dedim.

Topları yerlerine bıraktıktan sonra çantalarımızı aldık. Futsal takımı da kendi arasında konuşarak salonun diğer tarafında toparlanıyordu. Ege, arkadaşlarıyla birlikte kapıya yönelmişti.

Biz de çıkmak için hareketlendik.

O gün spor salonunda birbirimize birkaç kez denk gelmiş, kısa konuşmalar yapmış ve birkaç kez de göz göze gelmiştik.

Ama benim aklımda kalan şey antrenmanın eğlencesiydi.

Henüz hiçbir şeyin farkında değildim.

---

Antrenmandan sonra sınıfa döndüğümüzde günün geri kalanı her zamanki gibi geçti. Dersler, teneffüsler, sınıf içindeki konuşmalar... Arada Damla'yla bir şeylere gülüyor, Gökçe'nin yaptığı yorumlara Sude'yle birlikte karşılık veriyorduk.

Zaman ilerledi ve son dersin başlamasına az kaldı.

Tam sınıfa geçeceğimiz sırada telefonuma bir mesaj geldi. Ekrana baktım.

Onur Hoca'dandı.

“Duru, müsait olduğunda öğretmenler odasının yanındaki odaya uğra.”

Mesajı okuyup Damla'ya gösterdim.

“Ne oldu?” diye sordu.

“Onur Hoca çağırıyor.”

“Yine mi kaptanlık görevleri?”

“Herhalde.”

Gökçe hemen araya girdi.

“Başkan olmak kolay değil.”

“Sen bir gün de dalga geçme.”

Sude gülerek sınıfa girdi.

“Git bakalım, belki sana kupa verecekler.”

Onlara el sallayıp Onur Hoca'nın yanına doğru yürüdüm.

Öğretmenler odasının yanındaki odaya yaklaştığımda kapının aralık olduğunu gördüm. İçeriden Onur Hoca'nın sesi geliyordu.

“Tamam, onu da ayarlarız.”

Kapıyı hafifçe tıklattım.

“Hocam, beni çağırmışsınız.”

“Gel Duru.”

Kapıdan içeri girdiğimde Onur Hoca'nın karşısında birinin daha oturduğunu gördüm.

Ege.

Bir an duraksadım. Onu burada görmeyi beklemiyordum.

Ege de kapıdan girdiğimi fark edip başını kaldırdı.

“Gel, gel. Otur,” dedi Onur Hoca.

“Teşekkür ederim hocam.”

Ege'nin karşısındaki sandalyeye değil, biraz yan taraftaki boş sandalyeye oturdum.

Onur Hoca önündeki kâğıtları düzenledi.

“İkinizi de çağırmamın sebebi önümüzdeki günlerde yapacağımız antrenman programı.”

Önce bana döndü.

“Duru, voleybol takımının kaptanı sensin. Takımın katılımını ve düzenini sen takip edeceksin.”

“Tamam hocam.”

Ardından Ege'ye döndü.

“Ege, futsal takımında da aynı şekilde. Arkadaşlarının antrenmanlara zamanında gelmesini istiyorum.”

Ege başını salladı.

“Tamam hocam, konuşurum.”

Onur Hoca devam etti.

“Önümüzdeki hafta için biraz daha düzenli çalışacağız. Salonun kullanım saatlerini ayarlamamız gerekiyor. İki takımın da programını birbirine göre düzenleyeceğiz. O yüzden sizden haberleşmenizi istiyorum.”

Ben kâğıtlara bakarken Ege de hocayı dinliyordu.

“Antrenman saatleri belli olunca size haber vereceğim. Takımlarınıza da siz duyurursunuz.”

“Tamam hocam,” dedim.

Ege de aynı şekilde cevap verdi.

Onur Hoca bir süre daha programdan bahsetti. Hangi günlerde salonun kullanılacağını, takımların ne zaman çalışacağını anlattı.

“Birbirinizle iletişimde olun. Son dakika değişiklik olmasın.”

Başımı salladım.

“Olur hocam.”

Ege de ayağa kalkmaya hazırlanırken Onur Hoca son bir şey söyledi.

“Tamamdır, şimdilik bu kadar. İkiniz de sınıflarınıza dönebilirsiniz.”

“İyi dersler hocam,” dedim.

“Size de.”

Kapıya doğru yöneldim. Ege de arkamdan çıktı.

Koridora çıktığımızda kısa bir süre aynı yönde yürüdük.

Ege elindeki telefonuna bakıyordu. Ben de çantamın askısını düzelttim.

“Sen hangi sınıftaydın?” diye sordu.

Soruyu duyunca ona döndüm.

“Şu tarafta, onuncu sınıfların olduğu koridorda.”

“Ha, tamam.”

“Senin sınıfın da diğer taraftaydı galiba.”

“Evet.”

Kısa bir konuşmaydı. Ardından Ege kendi sınıfına doğru döndü.

“Kolay gelsin.”

“Sana da.”

Ben de sınıfıma doğru ilerledim.

Kapıdan içeri girdiğimde Damla hemen başını kaldırdı.

“Ne dedi hoca?”

“Antrenman programıyla ilgili. Ege'yi de çağırmış.”

Gökçe merakla döndü.

“Ege de mi oradaydı?”

“Evet, benden önce gelmiş.”

Sude gülümsedi.

“Ne konuştunuz?”

“Ne konuşacağız? Antrenman programını anlattı hoca.”

Damla omuz silkti.

“Tamam, sorguya çekmiyoruz.”

“İyi, çünkü anlatacak bir şey yok.”

Zil çalmak üzereydi. Yerime oturup defterimi çıkardım.

Günün son dersi başlamak üzereydi.

---

Son dersin bitiş zili çaldığında sınıftaki herkes aynı anda hareketlenmişti. Sandalyelerin sesleri, kapanan çantalar, koridorda yükselen konuşmalar… Günün yorgunluğu bir anda okulun bütün koridorlarına yayılmıştı.

Defterimi çantama koyup fermuarını kapattım.

Damla, sırasının yanından seslendi.

“Duru, geliyor musun?”

“Geliyorum, bir dakika.”

Gökçe çoktan kapıya yönelmişti. Sude de arkasından yetişmeye çalışıyordu.

“Bugün direkt eve mi gidiyoruz?” diye sordu Damla.

“Bilmiyorum, bir Eski'ye uğrarız belki,” dedim.

Damla başını salladı.

“Ben zaten oradan geçeceğim.”

Okulun kapısından çıktığımızda hava iyice serinlemişti. Herkes kendi arkadaş grubuyla okuldan uzaklaşıyordu. Birkaç dakika boyunca gün içinde yaşananlardan, derslerden ve öğretmenlerden konuştuk.

Eski'ye doğru ilerlediğimizde ortamın değiştiğini fark ettim. Burası okulun yakınındaki diğer yerlere pek benzemiyordu. Günün bazı saatlerinde kalabalık olurdu ama o kalabalığın içinde bile insan kendini rahat hissedemezdi. Özellikle akşamüstleri, kimin nereden çıkacağı belli olmazdı.

Damla etrafına bakındı.

“Bugün biraz kalabalık burası.”

Gökçe omuz silkti.

“Her zamanki gibi.”

Bir süre daha yürüdük. Tam konuşmaya devam edecekken ileriden gelen sesler dikkatimizi çekti.

Önce birkaç kişinin yüksek sesle konuştuğunu düşündüm. Sonra sesler giderek yükseldi. Bir grup insan birbirine yaklaşmış, tartışma kısa sürede büyümüştü.

“Ne oluyor orada?” diye sordu Sude.

Damla koluma dokundu.

“Duru, boş ver. Gidelim.”

Biz uzaklaşmaya çalışırken kalabalığın içinden biri hızla geriye doğru geldi. Ardından başka sesler yükseldi. İnsanlar birbirine karışmış, kimin kime bağırdığı anlaşılmaz hâle gelmişti.

Bir anda önümden geçen biri yüzünden olduğum yerde duraksadım.

“Dikkat etsene!” diye bağırdı birisi.

Ne olduğunu anlamaya çalışırken kalabalık üzerimize doğru hareketlendi. Damla'yla aramız açılmıştı.

“Duru!” diye seslendiğini duydum.

Cevap vermeye çalıştım ama sesler birbirine karışıyordu.

Bir adım geri çekildim. Yanımdan hızla geçen insanlar yüzünden nereye gideceğimi şaşırmıştım. Kavganın dışında kalmaya çalışıyordum ama kalabalık beni de içine çekmişti.

“Duru, buraya gel!”

Bu kez Gökçe'nin sesiydi.

Onlara doğru ilerlemek istedim fakat önümdeki kalabalık hareket etmeme izin vermiyordu. Birkaç saniye önce sıradan bir okul çıkışıydı. Şimdi ise kendimi hiç istemediğim bir olayın tam ortasında bulmuştum.

“Ben bir şey yapmadım!” diye seslendim.

Kimse beni duymuyordu.

Tam o sırada kalabalığın biraz gerisinde duran birinin bakışları bana çevrildi.

Önce onu seçemedim. İnsanların arasından yalnızca yüzünü görebiliyordum. Sonra bir adım daha yaklaştı.

Ege'ydi.

Yanındaki arkadaşlarıyla birlikte oradaydı. Başta olan biteni anlamaya çalışıyor gibiydi. Fakat gözleri kalabalığın arasında kalan bana takılmıştı.

Beni görmüştü.

Ben hâlâ kalabalığın arasında çıkacak bir boşluk ararken Ege'nin bakışları üzerimde kaldı.

O an, gün boyunca yaşadığım bütün sıradan anlar geride kalmıştı.