Annemi hatırladım...

Yeni bölümm lütfen beğenip yorum yapinn💕iyi okumalar diliyorum efendimmm🎀

Sabah alel acele okula koşturmuştum.Neden mi? Sormanız hata.Dun Ata nin dedikleri unutamamıştım,bende Arda ya birşey yapar korkusuyla erken gelmiştim. Hayır Ardayı da çok önemsedigimden değil yani yanlış anlaşılma olmasın.
Hem ben kargalar daha breakfast ini yapmadan okula gelmişim niye kimse yok.(Merbemio👊🏿)
Neyse bende cardaklarin birine oturayım.
Aradan neredeyse 10 dakika geçtikten sonra bahçe kapısı açıldı.
Gelen Arda'ydı.
Benim yanıma doğru geldi ve oturdu.
"Sen bu kadar erken gelmezsin noldu?"diye bir soru yöneltti.
Haklı da.Ne diycem??
"Şey ya...ee erken kalkmışım geri de uyuyamadım dedim bari okula geliyim.Ne yani kötü mü oldu?"
"Asla hatta baya iyi oldu çünkü seninle konusucaklarim var."
"Konu ne"
"Ata." Has.☺️
"Ne olmuş ki Ata ya?"
"Karina Ata dan uzak dur.O hiç Tekin ayak birine benzemiyo."
"Hayır Arda neden benden böyle bir şey istiyosun ki?"
"Sen sadece beni dinle Karin"
"Hmm tamam ama bir şartla"
"Emret güzelim" EHE!😌💞
"Sende ondan uzak durucaksin"
Bir an duraksasa da kabul etti.
Bahçe kapısı açıldı ve içeri Ata girdi.
Hızlı adımlarla yanımıza gelip bir anda Arda nin boynuna yapıştı.
"Ata! Ne yapiyosun!?" Neredeyse çığlık atmıştım.
"Şu pislige haddini bildiriyorum."
Arda Ata nin dediği ile oda Ata nin boynuna yapıştı.
"Heyy lütfen durun"

İki yaşındayken
Aklıma küçükken annemin ölüm anı geldi.
Ben salonda her zamanki gibi Tom ve Jerry izleyip kahkahalar atıyordum.Annem ise hizmetçiler izinde olduğu için balkon camlarını kendi silmek istemişti.
Ara ara yanına gidip saçma sapan çocukça sorular soruyodum.
"Anne! Kediler kendi aralarinda Tom gibi konuşabiliyor mu?"
Annem de gülümsedi.Turkce sadece anlayabiliyordu ancak konuşamıyordu.Ben ise hem Türkce hem Rusça anlayıp konusabiliyordum.
"Нет, конечно, нет, дорогая. Они просто мяукают."
"Hmm tamam anne"
Koşarak içeri girip çizgi filmini izlemeye devam ettim.
Bu anneme sorduğum son soruydu.
Ve birden bir ses
Cam kırılma sesi
Ama o kadar şiddetle çıkmıştı ki ses bina yıkıldı sandım.
Bende her çocuk gibi anne diye çığlıklar attım.Sonra titreyerek mutfağa yanına gittim.
Annem mutfakta yoktu.
Balkonun camı kırılmıştı ve annem 7.kattan aşağı düşmüştü.
Saat 9 su ve akşam 8 e kadar evde ağlamıştım en son polis abiler beni kucaklayıp babama teslim etmişti.
Şimdiki Zaman

Yere oturup ağlamaya başladım.
Onların söylediği her laf beni daha da ağlatıyor kalbimi parcaliyordu.
Annemin ölümünü unutmuştum ve bir daha asla hatırlamam sanıyordum neden şimdi hatırladım ki neden?
Arda ve Ata benim yanıma doğru geldiler.
Arda"Karina! Tamam kavga etmiyoruz sakin ol ağlama"
Arda beno kolunun altina çekti.
Bende ağlayarak "Yine oldu lanet olsun yine! Neden, neden şu an oldu!?" Hickiriklarim arasında boğuldum.
Arda da sakinleşmek için başımı okşuyordu.Bu beni biraz da olsun rahatlatıyordu.
Arda "Ne oldu güzelim? Ne tekrardan oldu?"
"Arda annem... Yine hatırladım.Ama unutmuştum neden bir anda aklıma geldi"
Arda korkuyla yüzüme baktı.
"Hayır,hayır güzelim annen bak burda"
Kalbimi göstererek.
Baya bir agladiktan sonra kendime gelmiştim.O kadar ağlamanın üstüne zor yurudugum için sürekli tokezliyordum.
Ata
"Karina gel seni evine bırakayım.Bu halde okulda durma."
Arda
"Ben bırakırım"
Bende dayanamayip
"Ben kendim giderim gerek yok saolun"
İkisi de aynı anda Karina diye bağırınca"tamam be Allah Allah"
Arda beni arabaya oturttu ve o da sürücü koltuğuna geçti.
Yok boyu susmustuk ve en sonunda eve gelmiştim.
"Görüşürüz Arda"
"Güzelim istersen yaninda gelebilirim kendini yanlız hissetme"
Aslında çok iyi olurdu hem Arda çocukluk arkadaşım ondan korkmuyordum ama yanlış anlaşılabilirdi.
Arda düşüncelerimi anlamış olucakti ki ısrar edip yanımda olmak istediğini söyledi bende kabul ettim.

Bölüm bittii biliyorum biraz kısa oldu ama atamam diye hemen atayım dedimm.Yorum yapmayi ve kalp yapmayı lütfen unutmayın bu kitap için umutluyum😭
Diğer bölümde görüşmek üzere bye🎀💗