Yeni Adımlar

Bavulumu hazırlarken derin düşüncelere dalmıştım. Hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının farkındaydım ama herşeyin bi anda tepetaklak oluşu herkesi derinden etkilemişti. Burda kurduğum düzen çok rahat ve sessizdi büyük ve hiç bilmediğim bir şehire gittiğimde neşer olacağını kestiremiyordum.

Annem ve babamın seneler boyu süren kavgası geçen hafta sonuçlanmıştı sonunda annemin istediği şehire taşınıyorduk. 17 senedir kurduğum düzenin bi anda yıkılması demek oluyor bu da. Ama ben zaten asosyal bi insan olduğum için bu okuluma bile adapte olamamıştım yeni okul, yeni şehir, yeni hayat yapabilir miydim?

Bavulumu topladıktan sonra bomboş olan odama baktım. Babamın yeni eşyalar almasına izin vermemiştim en azından onların kalmasını istemiştim. Babam dışarıdan hadi diye seslenince kafamdaki düşünceleri geriye atıp kendimi silkeledim ve ayağa kalktım kol çantamın içine kablosuz kulaklıklarımı, şarjımı bi kaç el atında olan eşyamı alarak çıktım. Boynumda yanımdan hiç ayırmadığım kulaklarım vardı, onlar olmadan ne yapardım hiç bilmiyorum çünkü her yere onlarla giderdim ve kurtarıcılarım onlardı.

Ayakkabılarımı giyip arabanın hanına geldim ve bavulumu babama uzattım babam bavulumu koyarken " Almira kızım ne kadar kötü hissettiğini anlayabiliyorum ama elimde olmadığını biliyorsun değil mi? Bunun olmaması için çok uğraştım ama anneni daha fazla oyalayamıyorum."

" biliyorum babacım bana bakma sen sadece biraz korkuyorum alışamamaktan sen dert edinme beni de kendine bunların da üstesinden geliriz." Dedim gülümseyerek ve babam beni kendine doğru çekip önce öpüp sonra sarıldı ki o sırada annem geldi.

" Hadi gidelim çok geç oldu."

Dedi annem ve bavulunu babama verip ön koltuğa geçip oturdu. Bende hemen ardından arka koltuğa geçtim ve yerime yerleştim. Balıkesir'den İzmir'e gittiğimiz için yolumuz yaklaşık üç buçuk saatti. Kulaklıklarımı kulağıma yerleştirip telefonumdan gşdeceğim okulun instagram hesabına baktım bilgi sahibi olmak için. Okul çok büyüktü ve içinde olabildiğince aktivite yapılması için salon vardı. Babamı devlet okuluna gitmem için ilna edememiştim kendini bana karşı suçlu hissettiğini düşünüyordum.

Biraz yolu izledikten sonra kulağıma güzel melodilerin sesi gelince kitap okumak istedim ve yolda okumak için getirdiğim kitabı elime alıp okumaya başladım. Odaklanmak çok zordu ama okumaya devam ettim ki düşünceleri biraz da olsun kendimden uzaklaştırmam gerekti. Yaklaşık bir buçuk saat sonra dinlenme tesisinde mola verdik ihtiyaçlarımızı gidermek için kulaklığımı boynuma indirip arabadan indim ve;

" Baba ben lavaboya gidip geliyorum." Dedim. " Tamam kızım burdayız bizde." Dediğinde bende çeri girmiştim bile. Lavaboda işimi halledip arabanın yanına geldiğimde babamgilin arabada olduğunu ve beni beklediklerini fördümve arabaya bindim. Kapıyı açıp yan oturdum ama anında irkilerek geri atıldım. En sol tarafta benim yaşlarımda bi genç çocuk oturuyordu. Bana bişeyleri anlamdıramamış gibi bakıyordu. Babam arkaya dönerek "Kızım Arven'in babası benim iş arkadaşım az önce çok önemli işleri çıktı ve geri dönmek zorunda kaldılar bizimle yolculuk yapmasını rica ettiler sorun olmaz değil mi?"

Ne diyeceğimi bilemeyerek şaşkınlıkla " Yok, tabikiide sorun olmaz."

Dedim ve köşeye geçerek kulaklığımı tekrar kafama takıp az önce okumaya başladığım kitabı okumaya devam ettim. Kitaplar beni oldum olası kurtarmışlardır şimdi de öyle oluyordu etrafımdaki herşeyi unutup kitabıma odaklanmıştım. Kitabı bitirdiğimi son sayfa olunca anlamıştım, serinin 2. Kitabını kolilere koyduğum için şimdiden çok pişman olmuştum. Başımı hafifçe yana çevirdiğimde çocuğun köşede kulaklıklarıyla yolu izlediğini gördüm. Benim yaşlarımda görünüyordu. İsmi çok ilginç ama çok da güzeldi. Burnu hafif kemerliydi ama bu ona nasıl yakışmış olabilir diye düşünmeden edemedim. Gözlerinin rengini tam göremedim ama sanırım kahveydi, saçları da açık koyu kumrala kaçıyordu. Açıkçası bayağı yalışıklıydı. Sonra hızla başımı öne çevirdim çünkü kendimi sapık gibi hissetmiştim.

Yarım saat sonra babam evimizin önünde durdu ve "Hadi bakalım sağlıkla ve huzurla yaşadığımız bi şehir olsun. " Dedi hep beraber amin diyerek arabadan indik. Bi dakika, o çocuk kendi evine gitmiyecek miydi?

Sizce Arven de onlarla mı kalıcak? Diğer bölümü isteyenler yorumlarda belirtsin💞

(İlk kitabımın ilk bölümü yorum yapıp oylarsanız sevinirim 💖💦)